Tessa Tinkels




DE MOORD OP CHRISTINA

Angstig keek ik rond toen ik in een koets naar zweinstein werd gebracht.
Dus dit is zweinstein zoals het nu is.
Wat anders als toen prof. Wafelaar nog schoolhoofd was.
Ik trilde een beetje bij de gedachte weer door zweinstein te lopen.Alsof er niks aan de hand was.
Maar er was wel degelijk iets aan de hand.
Hier was Christina vermoord.Christy overheerste en ze  was nooit meer terug gekomen.
Hoe kan ik nou doen alsof het heel nromaal was?
 Alsof ik het leuke vind lerares verweer tegen de zwarte kunsten te worden?
Ik zuchtte.
Toen de koetsen stopten , stapte ik voorzichtig uit.Ik moest heel voorzichtig doen , want ik stond zo te trillen dat ik elk moment om kon vallen.
Dit werd mijn thuis , de komende tien maanden.Ik keek nar het kasteel.
Kom op christy, dacht ik bij mezelf. Het valt allemaal heus wel mee.Je bent goed als lerares , , dat zeiden ze ook op Klammfels ook!
Ja maar hun hebben niets tegen zwarte kunsten klonk een stemmetje in mijn achterhoofd
Hier de meesten wel!
Ik zuchte noogmaals.
 De andere leraren stapten ook uit de koets. 
Niemand merkte dat ik zo stond te zuchten en te trillen
Natuurlijk niet.
Zo was het altijd geweest.Ze negeerden me overal en dwongen me om op te vallen.
 Ik bestaa ook! Had ik willen uitschreeuwen
Kijk dan , hier sta ik!
Kijk dan!!
Maar natuurlijk kijkt niemand naar me om.
Slechts een iemand heeft door dat ik besta.Edana
Mijn enige dierbare.Mijn eenhoorn.

De volgende morgen gaf ik mijn eerste les.
De leerlingen hebben nu wel door dat ik besta.dacht ik sarcastisch.
Logisch , want ik bepaal of ze overgaan of niet.
 Maar ik zal ervoor zorgen dat iedereen weet wie ik ben!
 Ik ga beroemd worden! Ik laat me niet op me kop zitten!
Dat dacht ik zo vaak.Maar nooit was het ervan gekomen.
Gelukkig was ik veel eerder dan mijn 6ejaars leerlingen in het lokaal , zodat ik rustig kon wennen.
Ik raakte in paniek toen ik het VTZK lokaal zag , maar ik dwong mezelf rustig naar het bureau te lopen en te gaan zitten.
Hier was het allemaal begonnen.Hier was Christy tot leven gekomen.
Chistina was zwak geweest en had Chisty niet kunnen verdringen.
Maar ik had er toch goed aan gedaan? Mensen wisten eindelijk dta ik bestond!
Jaja.zei de stem weer en op welke manier? Vonden ze het leuk dat ze je kenden?
Nee,gaf ik toe.
Plotseling kwamen mijn leerlingen binnen lopen.
Wees grappig! Zei ik nog tegen mezelf.
Ik haalde diep adem en begon met de les


en , wat vinden jullie van het eerste deel?


-----------------------------------


Tessa Tinkels




&#8216;Hallo allemaal!! 
In dit lokaal zullen jullie je lessen verweer tegen de zwarte kunsten beleven.
Schrik niet als het ineens is verandert in een moeras , want we doen ook wel eens praktijk lessen en ik heb zo mijn redenen om niet in het verboden bos te komen.&#8217;
Iedereen keek me verwachtingsvol aan en ik bedacht me dat ik me best meost doen aan die verwachtingen te voldoen.
&#8216;Jullie zullen deze lessen hard nodig hebben na de terugkeer van Voldemort.&#8217;
De hele klas was gelijk in paniek.
Gek eigenlijk,dacht ik.Iedereen hier is zo bang voor voldemort , en ik ben eigenlijk bang voor iets heel stoms.Voldemort is toch eigenlijk tien keer zo erg?
&#8216;professor Vindra?,voldemort is niet herrezen. Hij is dood.&#8217;een jongen met een bleek , spits gezicht en ijsblauwe ogen was opgestaan.Draco malfidus,wist ik
&#8216;Wat jullie van  Voldemort denken moeten jullie zelf weten , ik leer jullie je alleen te verweren tegen de zwarte Kunsten.&#8217;zei ze kalmpjes.
Laten we maar meteen beginnen.
Eens kijken&#8230;waar zullen we mee beginnen?
Ik denk dat we maar eens beginnen met feeksen.&#8217;
De rest van de les verliep gladjes.We hebben veel gepraat over feeksen en over je ervaringen ermee.Het bleek dat er heel wat mensen tegen waren gekomen
Aan het eind van de les wilde iemand beginnen over zijn boeman, die in een feeks was verandert.Gauw ging ik op een ander onderwerp over.
&#8216;Oke jongens en meisjes .Huiswerk: lees pagina 5 en 6 ovver feeksen in jullie zwarte kunsten boek.en ik wil graag van jullie allemaal een klein opstelletje zien over wie je bent , je afdeling, naam en ervaringen met feeksen.Volgende week praktijk les , dus vraag m maar aan prof. Stronk of jullie oorwarmeers van haar mogen lenen.Tot ziens!&#8217;zei ik nog gauw en ik liep haastig het lokaal uit.
Ik dacht dat ik moest overgeven van al die vreselijke herrineringen die waren opgekomen bij de gedachte aan boemannen.
Ik moest dit lokaal uit , en gauw!
Waarom had ik in hemelsnaam deze baan aangenomen!
Mijn god , waar was ik mee begonnen??!!
Het is goed voor je , daarom! Weet je nog?je hebt zelf gereageerd op perkamentus&#8217; reaktie omdat je dan misschien christina terugvind.
Wil ik weer Christina zijn dan? Dacht ik verbaasd.
Ja inderdaad.Je kunt heus wel Christina zijjn zonder genegeerd te wordenNee. Dacht ik somber. Deze keer had de stem geen gelijk.Christina is weg en zou nooit meer terug komen.Dat kon gewoon niet en dat wilde ik ook niet.Christina bestond niet.Alleen voor mij.
Christy bestond wel.En dat wisten ze.
En dat is al een stuk beter als de Christina Kistel


-----------------------------------


Tessa Tinkels




sorry door een foutje van mezelf had ik alle berichten behalve het eerste verwijderd...
 sorry!

Schuifelend liep ik aar mijn kantoortje.
Daar ging ik een planning maken wat ik ging behandelen bij de lessen voor de 2e en 4e jaars.
Plotseling werd er op mijn deur geklopt.
&#8216;Binnen.&#8217;
George Wemel kwam naar binnen.
&#8216;Hallow! Hoe is het ermee?&#8217;
&#8216;goed hoor .&#8217; george smilede.
&#8216;hier is het verplaatsbare moeras dat je besteld had.&#8217;
&#8216;ach bedankt.Hooe si het met jullie fopshop?&#8217;
&#8216;great! De zaken staan goed , vooral de spijbelsmuldozen verkopen goed! Ik meot weer gauw terug , want Fred heeft eht superdruk aan de wegisweg.&#8217;
&#8216;oke! Ik zie je aan de wegisweg!&#8217; riep ik george nog na.
Ik keek naar het kleine doosje dat hij op mijn bureau had gezet.
Mooi..Als ik dat moeras in mijn lokaal zet kan ik mooi met de 3e jaars kappa&#8217;s en wierlingen behandelen.
Die george.Die had toch mooi maar eens een topfopshop gestart , die nog toppie liep ook!
Ik leunde ontspannend achterover en liet mijn gedachten de vrije loop.
Ik hoefde geen lessen meer voor te bereiden dus ik had eigenlijk niets meer te doen.
 Mijn oog viel op een snoepje dat valk naast de doos met het moeras lag.
Zonder er verder bij na te denken pakte ik hem en stopte hem in mijn mond.
&#8216;Oeps! Foutje!! Voor george kwam had het er niet gelegen dus-&#8216; zei ik hardop,
maar ik kon mijn zin niet eens afmaken want ik was al verandert in een kanarie.het was heel vreemd.
Langzaam werd ik kleiner en kleiner , en mijn gedachten waren nu ook een stuk minder gecompliceerder .Ik voeldeme echt als een kanarie.
Maar ik veranderde al gauw terug.
&#8216;-..dus het moet een kanariekano zijn.&#8217;vulde ik aan.
Dat was eigenlijk best een gaaf gevoel.Als klein dier heb je een stuk minder gedachtes en heb je ffe rust.
Ik nam een besluit.Ik zou een faunaat worden.

Nog de volgende dag ging ik lang professor anderling en zei ik dat ik een faunaat wilde worden.
Ze keek me verbaast aan.
 Mooi zo , dacht ik , nog eentje die eindelijk door heeft at ik besta.
 &#8216;hier is een formulier.&#8217; Zei ze terwijl ze naar haar bureau liep een er een dikke rol perkament uit haalde.
&#8216;Vul dit in , en geef het dan aan mij , ik zal het naar het ministerie sturen.
 Daarna sturen ze je een recept voor een toverdrank en de datum waarop je naar het ministerie moet komen om een test te doen wat voor dier je word.
Nou tot ziens.&#8217; Ze wierp een blik op de dikke rol perkament en keek m me weer aan.
&#8216;en succes.ik denk dat ik je pas over 2 weken zal terug zien&#8217; ze glimlachte en ging weer opstellen van leerlingen nakijken.
Zodra ik in mijn kantoor was , liet ik mijn gedachten weer de vrije loop.
George is de enige die de Christina naar boven weet te halen. Als een zombie , lijkt het wel.
George&#8230; Dacht ik nog en  alles werd zwart.Ik viel in een diepe slaap.

De volgende morgen werd ik veel te laat wakker.Ik holde gauw naar de grote zaal , waar ik naast professor anderling wilde gaan zitten , tot mijn oog viel op george wemel.
&#8216;Heeej George!&#8217; en ik ging naast hem zitten


-----------------------------------


Tessa Tinkels




&#8216;hallow Christy!!
Hoe was mijn kanariekano?&#8217;vroeg hij grijnzend
&#8216;lekker.&#8217; Antwoordde ik simpelweg.
&#8216;Het bracht me op het idee faunaat te worden.&#8217;
&#8216;En,wat voor dier wordt je?
Een&#8230;kanarie misschien?&#8217;
&#8216;misschien wel ja.&#8217; Zij ik lachend en tien minuten later waren we verwikkeld in een druk  gesprek over faunaten en kanariekano&#8217;s.&#8217;
&#8216;wat doe je hier eigenlijk?&#8217; vroeg ik plotseling
&#8216;invallen voor madame Hooch.Ze heeft een klap gehad van een beuker van korzel.&#8217;

Toen ik even later naar mijn kantoortje liep , zuchtte ik diep bij de aanblik van de stapel opstellen naast mijn bureau.Ze kwamen even hoog als het bureau zelf en ik besloot er maar eens aan te beginnen.Maar al snel dwaalden mijn gedachten af.
Volgens mij kan ik Christina terug laten komen.Met hulp van George.Ik kan het proberen..
Christy toch! Christina was dom , onwetend van alle macht!
Wees blij da ze vermoord is en neit emeer terug komt!
Ik werd gek van die stem die me altijd de les las.
Maar dat hoorde bij Christy .Dat is Christy
Die stem vertelt me altijd al wat ik moet doen.Dacht ik paniekerig.
Maar was dat altijd wel het goed? Was het wel heet juiste
Natuurlijk.Christy bestaat toch?
Het was waar.
Christy bestaat.

Het was moeilijk , maar uiteindelijk wist ikj toch mijn aandacht bij de opstellen te houden.
De stapel onbekeken vellen verdween langzamerhand.Of in ieder geval;hij werd een stuk kleiner.
Naar toen ze er nog 3 moest bekijken , lukte het opeens niet meer.
Ze was bij Simon Filister&#8217;s opstel.Hij vertelde uitvoerig over zijn beoamnd die een feeks was geworden.
Boeman.
Boeman-&#8230;.begon het stemmetje weer,maar ik was hem voor.
Rot op Christy!!
Boemannen zijn niets om bang voor te zijn.Oke.Die ene keer was wel erg , maar om er nu een eeuwige angst aan over te houden?
Mijn gedachten dwaalden weer af naar die ene dag , 11 oktober.
We hadden een boeman voor ons neus en van professor Yura moesten ze de boeman verdrijven.
Haar boeman. Een naar gevoel bekroop haar toen ze eraan dacht.
Stomme Christina! Waarom liet ze zich zo gaan!!??
Haar boeman&#8230;Hij was verandert in een kind.Een jongen.Precies die ene jongen.Die Chistina al tijden leuk vond.
Ze was nog een eerstejaars,en nog zwak.Toen ze die jongen zag,en hij haar negerend voorbij leip , was de klas begonnen met lachen en Christina wist wat de klas had gedacht.
Die stomme huilebalk van een Chistina ! Daar staat ze , met een boeman die verandert is in Steve Candal en zij staat te huilen omdat hij haar negeert? Wat is daar nou zo erg aan?
Blijkbaar niemand begreep wat er erg is aan negeren,dacht Chistina somber toen ze haar met tranen van het lachen aankeken.


-----------------------------------


Tessa Tinkels




En toen was het nog erger geworden. Die stomme zwadderaars deden alsof ze haar niet zagen en botsten tegen haar op. En toen heeft Christina een besluit genomen.Ze zou Christy worden.
Christy is in me opgekomen.Ik veranderde totaal.Qua uiterlijk , qua innerlijk.Zelfs mijn achternaam veranderde ik naar Vindra.
Ik  werd beste vriendinnen met Pamela malfidus en  ik was een van de bekendste meisjes van school.
Maar ook een van de meest gehate. Zelfs de enkele mede zwadderaars  hadden een hekel aan me.
Maar ik had lol ,ik werd gezien en mensen hadden eindelijk door dat ik bestond! Sommigen waren zelfs bang voor me.
Dat was wel logisch , iedereen die ik niet mocht vervloekte ik op de gangen , en ik was nog nooit terug vervloekt.
In mijn 4e jaar kon ik mijn bekendheid niet meer aan. Ik vertrok aar Klammfels en leefde daar weliswaar door als Christy , een sluw , gemeen meisje met gevoel voor humor .Ik was minder erg als eerst , en deed onschuldigen niks.Toch wist ook op klammfels iedereen dat ik bestond en daar hadden ze vrede mee.Klammfels duurde maar 5 jaar en dna dat jaar werd ik proeflerares.Ze vonden me goed , heel goed.
 Ik maakte een reis rond de wereld en maakte kennis met allerlei duistere wezens.
Ik leerde me ertegen verweren.
En vorige maand werd ik 17. Oud genoeg om les te geven aan zweinstein.
Ik was trots ,koppig en besloot dat Christy Chistina&#8217;s angsten moest overwinnen.
Ik rilde aan al die herineringen.
En dan was er nog george.
Hij had nooit begrepen waarom ik zomaar van zweinstein afging.Ik kende hem al vanaf dat we een jaar of 6 waren , en bij hem was ik altijd hetzelfde gebleven.Ik was bij hem niet angstig , teruggetrokken of vls en gemeen , maar gewoon vrolijk ,  humoristisch en samen hadden we de grootste lol.hij kende me beter als ieder ander en zelfs beter als ikzelf.We waren als broer en zus.
Maar nu ben ik nog steeds Christy , dacht ik bij mezelf.
Wil je nog wel Christy zijn? 
Ben ik nog wel christy?
Ik werd gek van mijn gedachte , mijn overpeinzingen en mijn twijfels dat ik mezelf een (zachte) klap tegen mijn gezicht gaf.
Ik kwam weer bij mijn positieven.Eindelijk.Na 6 jaar.Ik zou weer Christina worden
Christy is beter! Christy bestaat! Christina is veel te angstig en te bang !!!
Kom op zeg! Ben je nu alweer zo zwak bezig?Ik verdrong dat stemmetje. Maar het lukte me voor geen meter.Die stem zou eeuwig blijven , dat wist ik zeker.
Ik was 4 jaar mee bezig geweest me te leren precies de goede dingen te leren om populair te zijn.
Afleren zou nog moeilijker gaan.
Op dat moment werd er geklopt op de deur.
&#8216;binnen&#8217; antwoorddde ik automatisch .
&#8216;hallo Christy.&#8217; Zei een breed grijnzende george toen hij me uitgeput zag liggen op me bed.
&#8216;george&#8230;ik heb een besluit genomen.Ik wil graag-&#8217;plotseling stopte ik weer
Ze vergeten wie je bent..Vraag nu niet Christina genoemd te worden.die is dood en komt niet meer terug.Ze vergeten je weer , je bestaat toch eindelijk!&#8216;wadist?&#8217; vroeg George toen ik plotseling gestopt was.Ik keek hem aan.Zou hij het vreemd vinden?
&#8216;niks&#8230;laat maar&#8217;


-----------------------------------


Tessa Tinkels




Toen ik even later weer alleen was(george was alleen even een praatje komen maken) viel mijn oog op het zijvakje van mijn hutkoffer.
Die was al jaren dicht&#8230;Ik had er niet meer ingekeken sinds mijn vertrek van Klammfels.
Ik keek de koffer door en zag allerlei foto&#8217;s.
 Ze waren best pijnlijk.Foto&#8217;s van Christina toen ze somber aan een tafel zat&#8230;foto&#8217;s van mij en pamela&#8230;.foto&#8217;s van mijn ouders.Die scheurde ik meteen doormidden.
Plotseling zag ik de laatste foto van Pamela en mij samen.Vlak voor mijn vertrek van Zweinstein.We waren aan het strand wezen zwemmen met een aantal zwadderaars die mij wel
Mochten en zoals gewoonlijk stond Pam er spierwit bij , met haar blonde haar sluik langs haar gezicht.
Ik daarentegen was goed gebruind en had dik , bruin haar.
Het was duidelijk te zien dat ik dat was en niet Christina.
Het opvallendste was dat ik er echt uitzag alsof ik het naar mijn zin had en ik had niet meer die twinkeling in mijn ogen.Ik had niet meer zo&#8217;n ondeugende lach ,maar een klein , gemeen Lachje. We stonden er allebei bij als typische zwadderaars.Allebei een beetje sexy kijkend..my god&#8230;
Ik zag de zin die we er samen op hadden geschreven.In 2 verschillende handschriften stond het er : Chrystie en Pamela.
Ik gruwelde en wilde de foto niet langer zien.
Ik gooide hem gauw naar de andere hoek van de kamer.Recht tegen de neus van harry potter aan.
&#8216;hallo meneer Potter.Had u een vraagje?&#8217;
&#8216;wel , professor&#8230;Eigenlijk&#8230;wild eik u vragen of u ook op zweinstein hebt gezeten en er in uw 4e jaar af bent gegaan.
&#8216;Dat klopt  harry.&#8217;
&#8216;was u..nouw jah , laat ook maar.&#8217;
Hij glimlachte naar me.
&#8216;weet je wat ik nouw vreemd vind?&#8217; begon ik plotseling.
&#8216;dat ik maar 1 jaar ouder ben als jij ,en ik al lerares en jij nog een leerling..Vreemd&#8230;.&#8217;
&#8216;ja&#8230;.&#8217; Knikte harry.
Een tijdje waren ze stil. Ieder met zijn eigen gedachten.
&#8216;ik eh&#8230;moet maar weer eens gaan..&#8217; begon Harry
&#8216;is goed&#8230;.doeg!&#8217;
ze keken elkaar aan.
&#8216;doej.&#8217; Zei harry nog en zachtjes sloot hij de deur.
Dat was hem dus.Degene waar mijn ouders zo&#8217;n hekel aan hadden.Nou , mijn ouders konden barsten.
Op het moment dat ik dat dacht voelde ik een felle steek door mijn arm gaan.Gauw greep ik  ernaar met haar andere hand .
Ik zou  me niet op haar kop laten zitten. Ik ben christy.Ik heb een eigen wil.
Ik voelde weer een hevige pijn door mijn arm gaan. Het was alsof mijn arm in brand stond!
De kamer waarin ik was werd wazig en een ander beeld verscheen voor haar ogen.

Een meisje met opvallend lang bruin haar bevond zich in de kamer van hoge nood.Ze lag op een lekker zacht , groot bed en huilde hartverscheurend. Ik stond op een afstand toe te kijken..ik besfte dat het een herrinering was.


-----------------------------------


Tessa Tinkels




&#8216;Niemand zal me missen.nee hoor , de mensen weten niet eens dat Christina Kistel bestaat!
Jemig&#8230;Hier moet echt een eind aan komen&#8230; Die verdraaide boeman ook&#8230;&#8217; mompelde het meisje,Christina Kistel.ze voelde weer het verdriet en de pijn door haar heen gaan van 6 jaar terug , toen ze 11 was.
Het was 11 oktober en ijskoud .Ik herkende de herrinering.De vreselijkste van mijn hele leven
Toen Christina merkte dat het zo koud was , zag ze ineens een haard in de hoek stond..Hij vloog meteen in brand en de behaaglijke warmte verspreidde zich.
Eeen grote ,witte eenhoorn verscheen in het vuur.De eenhoorn had een mooie ketting aan.
Verbaasd keek ik toe hoe de eenhoorn naar Christina liep.Ik wilde wakker worden , dit was mijn eigen herindering niet.
Maar de eenhoorn liep niet op christina af , maar op mij!
Verbaast keek  ik ernaar.
Dit klopte niet. Dit is mijn herinering niet.
Nee inderdaad. Zei de eenhoorn opeens.
Herken je me niet meer? Ik ben het ,Edana.Je bent de laatste tijd veel te veel met je zelf bezig.. je vergeet Christina , controleert of je wel het goede zegt.
Dat moet je niet doen! Luister naar je innerlijk , of dat nou Christy of christina is , het maakt niet uit.
De kamer vervaagde en plotseling zag ik weer een meisje&#8230;Dit keer was ze opgemaakt en keek ze gemeen.
Ik bent het&#8230;dacht ik weer verbaasd.
Ik vervloekte een eerstejaars huffelpuf die langskwam en lachte erom met Pamela.
Zie je wat het verschil is? Hoorde ik de eenhoorn achter me zeggen
Ja&#8230;Het ene moment heb ik verdriet en ben ik eenzaam.
Het andere moment heb ik lol met mijn beste vriendin&#8230;.
Wat is beter , denk je?
Dat laatste natuurlijk!
En waarom&#8230;?
Omdat ik daar niet eenzaam ben , en lol heb.
Vond je dat echt grappig , zo&#8217;n onschuldige eerstejaars vervloeken?Plotseling voelde ik me ongemakkelijk.
'Ja&#8230;nee..Nouwja&#8230; Ja best wel'
Nee dat vond je niet!Je was veel teveel in de ban jezelf niet te zijn , waardoor je een&#8230;een&#8230;gemeen kreng werd!


Langzaam werd ik weer wakker en zag ik mijn kamer weer duidelijk.
Ik snapte het nog steeds niet&#8230;
Maar ik wist wel wat me te doen stond..
Gauw trok ik mijn mantel aan en vertrok naar naar het kleine onzichtbare bos achter het kasteel.
&#8216;EDANA!&#8217; gilde ik en meteen kwam ze aandraven..
Ze gaf me een por in mijn zij met haar neus en keek me vragend aan.
Ik had het niet gedroomd&#8230;Het was duidelijk wat edana bedoelde ik moest mezelf zien terug te vinden en normaal doen.
Ik aaide Edana  en hoopte dat ze me begreep
Goed zo&#8230; klonk een zachte stem in mijn achterhoofd.maar deze keer was het geen Christy of Christina of wie dan ook. Het was niemand minder dan edana.


-----------------------------------


Tessa Tinkels




De volgende morgen werd ik met een schok wakker.
Ik heb alles gedroomd,dacht ik .Het kan niet waar zijn.
Het is een sprookje , Edana kan niet praten!
Hahaha Onze kleine stomme Christy zit zich druk te maken om een of ander zielig klein meisje,ChristinaIk haat je! Gilde ik,maar er kwam geen geluid uit mijn mond.
Ondanks dat ik al 17  was , voelde ik me bang , klein en hulpeloos.
Ik voelde me angstiger als ooit te voren , angstig omdat Christina er weer was.
 Christina was herrezen.
De paniek golfde door mijn lichaam.ik trilde van top tot teen en had het vanbinnen warm en koud tegelijk.
Wat moet ik doen? dacht ik geallarmeerd
Het was rottig.. ik voelde beurtelings 2 verschillende personen door mijn lijf gaan.Ik voerde hele gesprekken met mezelf vanbinnen , met die stomme Christina als Christy had gewonnen , en omgekeerd
Ik haat mezelf.Hoe kan ik nou 2 personen tegelijk zijn?
Oh my god&#8230;ik word echt supercrazy hiervan.Ik kan moeilijk 2 personen tegelijk zijn!
Ik haat Christina , maar Christy is een ook een supertrut!
Maar Christy was sterker. Ze had jarenlang in me gezeten en was nieuw en nog sterk. Christina was  jaren dood geweest en bestond al te lang.. Ze was afgezwakt en hulpeloos.
Ik werd gek van mezelf.
  Hoe kan je nou 2 personen tegelijk zijn en met je zelf vechten?
Toch lukte het , vanbinnen. Maar de strijd werd gewonnen door Christy en die bezat me de meeste tijd.Ik haatte Chrsity , maar kon er niks tegen doen.. 
Ik wist dat als ik iemand zag die hulpeloos en bang was , ik diegene zou vervloeken.
Toen besloot ik dat het tijd werd naar Perkamentus te gaan.
&#8216;Christy! Hoe is het met je?
 Een probleem met je leerlingen?&#8217; vroeg hij meteen toen ik eenmaal voor de deur van zijn kantoortje stond.
&#8216; nee , nee&#8230; Het gaat juist hartstikke goed met ze.&#8217;
Ik dacht dat je het krengen vond? Zei dat irritante stemmetje weer
Ze zijn aardig,ja! Zei ik tegen die stomme stem en ik vertelde verder tegen  perkamentus
&#8216;professor?
Het probleem is gewoon&#8230;Ik &#8230;Het klinkt misschien stom maar..&#8217;
&#8216;niks is stom,het is gewoon nooit wat het lijkt. &#8216; zei perkamentus.
Ookal snapte ik er niks van m, keek hem alleeen maar even raar aan en vervolgde.
&#8216;nou&#8230;goed dan&#8230;. Ik heb een dubbele persoonlijkheid. Vroeger was ik eenzaam en hulpeloos, en dat is Christina.En toen was ik het beu-&#8216;
Ik keek perkamentus aan.Vond hij het gek?  Maar ik vervolgde al gauw weer.
&#8216;&#8230;was ik het beu en besloot ik populair te worden&#8230; En dat werd Christy&#8230;Christina verdween en ik was blij ,maar nu zit ik met een probleem&#8230; Ik heb een gevecht met mezelf..Het ene moment ben ik de een en het andere moment de andere.Ik haat het&#8230;.Ik ben bang voor mezelf en weet niet wie ik nu ben.Het is rottig en vreemd gevechten met je zelf te voeren vanbinnen.&#8217;
Ik besloot om maar alles te vertellen , dan was het er tenminste uit..
Toen ik dat laatste zei, keek perkamentus me kalmpjes aan.
&#8216;Het is niet vreemd of leuk , integendeel. Het is de harde waarheid.Iets vreselijks maar ook iets vreemds en misterieus.&#8217;
Ik keek hem niet begrijpend aan , maar hij ontweek mijn blik en ging gewoon verder.
&#8216;Wat jij moet doen , is op reis gaan. Jezelf vinden.&#8217;


-----------------------------------


Tessa Tinkels




Hij keek me nu aan over zijn halfronde brilletje.
&#8216;Ik zal uw lessen in de tussentijd overnemen.
Edana mag u met u meenemen.&#8217; 
Ik keek hem met open mond aan. Hoe wist hij van Edana???
&#8216;Edana zal u helpen uw weg e vervolgen en u wijs te maken wie u bent..
 Ik stel voor in tussentijd uw naam te veranderen , wat een nieuwe , sterke persoonlijkheid wordt..
Maar je moet wel wat doen om Jezelf te vinden.
U neemt ook een feniks mee , Jabelou deze feniks is van jongedame Loena Leeflang , dus wees er voorzichtig mee.Juffrouw Leeflang stond hem met plezier af , maar dat wilt niet zeggen dat u er misbruik van mag maken.
Daarnaast wil ik zeggen dat het gebied war je doorheen moet komen het Ongekende Gebied wordt genoemd.Het is maar eens in de tien jaar open , en op het moment is hij toeganklijk
Het wordt gebruikt om iemand te vinden , in de zin van te weten te komen wie het is..
 In uw geval zoekt u uzelf. U zult niemand tegen komen , tenzij iemand totaal niet begrijpt wie je bent en wat voor karakter je hebt ,dan kan u iemand tegen komen die ook naar u op zoek gaan.
 U zult gevaren moeten doorstaan , maar ook beproevingen zoals het geloven in jezelf en weten wat je doet op een moment.
Als u uw doel bereikt hebt , dan weet u wie u bent.
 U zult dan de groene veer vinden.Deze vind je pas als je jezelf goed kent..
 Dan schrijf je met die veer in de lucht wie je bent.
Dan keer je terug naar zweinstein hier , en als het goed is zijn Christy en Christina dan verdwenen.&#8217;
Ik was sprakeloos. Ik keek hem met open hangende mond aan.Wat een oplosssing!Wat een gedoe! Maar het is te hopen dat het helpt.Ik &#8211;word &#8211;totally-crazy-van &#8211;mezelf!
Zei ik tegen het stemmetje dat weer eens klonk in mijn achterhoofd . Maar ik praatte(of eigenlijk dacht) er dwars doorheen.
&#8216;o-oke. Hoelang blijf ik weg?&#8217;
&#8216;dat licht eraan. Hoe snel u weet wie u bent.
Weet uw al hoe u gaat heten?&#8217;
&#8216;jep.&#8217; Zei ik meteen.. ik vond al een lange tijd een naam mooi.
&#8216;Marike.&#8217;
&#8216;Goed , Marike..Ik zal u er zo heen verplaatsen.U mag eerst nog afscheid nemen van uw dierbaren.&#8217; Ik draaide me al om en wilde al het kantoortje uit lopen , maar Perkamenttus onderbrak me.
&#8216;Marike? Onthoudt altijd een ding: Uit je keuzes blijkt wie je bent.&#8217;
Ik knikte , en liep het kantoortje uit&#8230; Vol van al deze informatie ,had ik het gevoel al;sof mijn hoofd overliep.
Snel liep ik naar George&#8217;s kantoor.
&#8216;George?George ik-! 
Aaaah!&#8217;
 George had de deur al opengedaan en ik had met mijn vuisten tegen zijn duerstaan slaan.
 Ik was nu naar binnen gevallen , bovenop George.
 We lachten.
Plots zwegen we en keken elkaar zwijgend aan , terwijl we daar nog steeds lagen. Nu weliswaar naast elkaar , maar..
Oh my god..
Oh my god..!
We keken elkaar nog steeds aan.


-----------------------------------


Tessa Tinkels




Ik zag nu dat george een twinkeling zijn ogen had. En hij keek me zo lief aan&#8230;
Hij boog zich dichter naar me toe.Ik boog naar hem.Oh wat wilde ik dit graag
Maar we waren toch gewoon vrienden?Als broer en zus?
Marieke Christina of hoe je dan ook mag heten !
 Weet je wel waar je mee bezig bent?Onze gezichten bogen zig dichter naar elkaar toe
Hij is een griffoendor Meis!
Ben je nou helemaal gek?
Die dappere sulletjes?Plotseling deed ik iets wat ik zelf niet voor mogelijk had gehouden ,waar die verdomde rot-stem voor had gezorgd.
 Op het aller- allerlaatste moment boog ik mij hoofd af.
George had dit totaal niet verwacht , maar had hij dan verwacht dat we ineens- ineens meer als vrienden zouden zijn?
Was dit al een tijd bij hem aan de gang?
 Oh my god&#8230;
Maar George herstelde zich en  boog weer terug..
We keken elkaar niet aan&#8230; We zwegen , vol van wat er net gebeurd was&#8230;
Goed zo&#8230;
Nu werd ik echt boos.
Ik vloekte en vloekte tegen die stomme stomme stem...Hij had alles verpest!!
 Hoe kon zoiets nou gebeuren?
God***** rot op! 
Nee , nee&#8230;Je hebt zo je best gedaan mij leven in te blazen , wil je dat allemaal weggooien?
JA!
&#8216;George ik&#8230;&#8217;
&#8216;maak je niet druk&#8230;Ik begrijp je wel..&#8217;zei hij rustig , maar ik kon aan hem zien dat hij het ontzettend jammer vond.
&#8216;Ik&#8230;Nee het is niet dat ik niet wil&#8230;.Ik- ik leg het je later wel uit&#8230;&#8217;
ze dacht weer aan haar vertrek.
Ik zou er eindelijk achter komen wie ik ben , en die verdraaide stem verdrijven!!
Maar hij heeft me wel geholpen&#8230;Anders had ik met een griffoendor gezoent..
 Maar is dat nou zo erg?
 O gossiemikke&#8230;. Ik word echt totally crazy hiervan.
Ik moet naar dat onbekend gebied , en gauw..
 Maar dat betekende dat ik nu weg moest bij George&#8230;hem heel lang niet zou zien&#8230;
Ik zuchtte&#8230;
&#8216;wadist?&#8217; vroeg George.
&#8216;een zuchtbubbelgum ingeslikt?&#8217;
Ik keek hem vreemd aan
&#8216; een van de nieuwste creaties van Fred en mij.. Je zat zo te zuchten&#8230;&#8217;
&#8216;oh&#8230;.Nouw&#8230;Tot ziens dan maar he?&#8217; zei ik moeilijk&#8230;Ik slikte&#8230;
 Perkamentus zei dta er gevaren bij kwamen &#8230;.Misschien was dit de laatste keer dat&#8230;.
Niet aan denken! Zei ik streng tegen mezelf..
Maar dit was misschien.
Ik nam een besluit..
 Ik stapte naar George toe(we waren inmiddels al opgestaan) en pakte hem bij zijn schouders..
Hij keek me aan alsof hij water zag branden , maar voor hij doorhad wat er gebeurde , Kuste ik hem op zijn mond , draaide me om en liep zo haastig mogelijk weg..Ik deed mijn best het niet aan george te laten merken , maar de tranen stroomden over mijn wangen.


-----------------------------------


Tessa Tinkels




Ow wat was dit vreslijk&#8230;.
 Dit kon heel goed mijn laatste keer zijn&#8230;.Mijn enige keer..
Was george dan meer als een gewone vriend?
En dat net nu , voor mijn vertrek&#8230;Misschien mijn &#8230;.einde&#8230;o god , waar was ik aan begonnen?
Maar de gedachte dat het de moeite niet waard was , duwde ik meteen weg..
 Natuurlijk was het de moeite waard!
Ik zou eindelijk iemand kunnen zijn..
Ik moest volhouden&#8230;.doorzetten&#8230;
Maar dat was niet gemakkelijk&#8230; Ik moest afscheid nemen van George&#8230; van mijn leerlingen,die me ook dierbaar waren geworden&#8230;
Van iedereen hier op zweinstein , van zweinstein zelf!
Ik liep gauw naar het Verboden Bos.
&#8216;Oh , Edana&#8230; This is the end&#8230;Ik ga eindelijk een eigen persoon opbouwen&#8230; Jij gaat mee&#8230;Godzijdank&#8230;&#8217;
het is de beste keus , klonk het opeens zangerig in mijn oor&#8230;
Edana stond rustig te grazen , maar na dat zinnetje hief ze haar hoofd op en keek ze me aan met haar pikzwarte ogen&#8230;Het was alsof ze dwars door mijn huid heen keek , mij zag&#8230;
Daarna keerde ik me om en liep terug naar het kasteel&#8230;.
Ik fluisterde bye , terwijl ik naar Edana keek , op zo&#8217;n 8 meter afstand&#8230;
Ze keek op en knikte
Tot zo&#8230;
Ik smilede en liep meteen naar Perkamentus&#8217; kantoortje.Ik trof hem voor de waterspuwer aan.
&#8216;Ah&#8230;Marieke&#8230;.Ik heb slecht nieuws voor je.Er is een dooddoener gesignaleerd in het onbekende gebied..Het spijt me&#8230;&#8217;zei hij zacht..
&#8216;maar ik kan je daar niet naartoe laten gaan&#8230;Het is er gevaarlijk&#8230;Ik moet je tegenhouden&#8230;ik begrijp dat je nu denkt dat die dooddoeners je niets kunnen schelen , maar dat kunnen ze wel&#8230;&#8217;Perkamentus keek me kalm aan&#8230;Mijn mond viel open van verbazing.Dacht hij nou werkelijk dta ik mijn kans voorbij liet gaan?
&#8216;Ik ga. Punt uit. Talk Over. Story over. I&#8217;m go now.&#8217; Ik zei het achter me kaar , supersnel , haastig&#8230;Er bestond op dit moment maar 1 ding: normaal worden! Marieke leven inblazen! Please!
&#8216;je gaat niet.&#8217; Zei perkamentus nog een keer , even kalm als altijd , als was er een bezorgd ondertoontje in te horen&#8230;
 Een moment keek ik hem vertwijfeld aan.. Toen nam ik een besluit..
&#8216;Ik ga gewoon&#8230;Er is geen twijfel mogelijk.Duit is de enige kans &#8230;.Nog even en ik wordt echt gek.&#8217; Ik probeerde nu net zo kalm als perkamentus te klinken , maar het lukte niet echt en er was duidelijk een spoor van wanhoop in me stem te vinden.
&#8216;nee.&#8217;
&#8216;ja&#8217;
Perkamentus schudde triest zijn hoofd , keek me toen een moment aan , met een bezorgde blik in zijn ogen&#8230;
&#8216;Het is bellatrix van Detta&#8217; besloot hij en hij liep kalm langs me heen.
 Ik stond nu voor de waterspuwer&#8230;
Zou ik het proberen?
Ja.
&#8216;euhm&#8230;. Eens even denken&#8230;wat was het wachtwoord ook alweer?
 Ow ja: Knalbonbon&#8217;
De waterspuwer kwam tot leven en sprong op zij. Ik zette een stap op de trap die zichtbaar was geworden en die vervoerde me langzaam naar boven.


-----------------------------------


Tessa Tinkels




Toen ik in zijn kantoortje was,liep ik snel naar de boekenkast en pakte er een dik , wart boek uit waar emt gouden letters: &#8220;encyclopie derr Spreuken , Plaatschen en Fabeldieren&#8221; en zocht ik naar het woord ongekend&#8230;

Na 50 woorden begon ik echt ongeduldig te worden&#8230;ik kon het maar niet vinden&#8230;
Ik keek op &#8230;Ik liep naar de deur en luisterde of ik geen voetstappen ofzo hoorde&#8230; Nee niets..
 Zachtjes liep ik terug naar het woordenboek..
&#8216;kom op&#8230;Ongekend Gebied &#8230;.Ongekend Gebied&#8230;&#8217; zei ik zachtjes  , terwijl ik door het boek bladerde&#8230;Plotseling balderde het boek zelf naar een stuk of 70 pagina&#8217;s verder , en precies bovenaan die pagina stond &#8220;Ongekend Gebied.&#8221;
&#8216;Tuurlijk! Ik had het kunnen weten!&#8217; riep ik hardop uit , maar daarna deinsde ik meteen terug door het lawaai dat ik had gemaakt&#8230;Zou iemand het horen?
Ik sloop achter een kast , waar ik zeker tien minuten wachtte&#8230;
Maar er kwam niemand dus liep ik er heel , heel voorzichtig weer achter vandaan en pakte het zware boek van zo&#8217;n 20 centimeter dik weer.

&#8220;Onbekend Gebied&#8221; een zeer interresant gebied , waar al meerdere studies en onderzoeken naar zijn gedaan.Het gebied wordt vaak gebruikt om jezelf te vinden , als jeneit weet wie je precies bent.Ook gebruiken anderen eht vaak , om erachter te komen hoe iemand precies in elkaar zit qua karakter.
De vindplaats weet niemand.Er wordt vaak een Fenniks gebruikt , die vaak een kenmerkende aftekening heeft: een gouden streep over een effen witte vleugel.Feniksen die deze aftekening niet hebben , kunnen je niet naar het OG brengen.
Het mistrieuze gebied komt eens in de tien jaar tevoorschijn&#8230; In deze &#8220;vindperiode&#8221; kun je ernaartoe , via de feniks , die je bij zijn staart opakt en tegen fluistert dat je naar het Onnoway wilt , een een bijnaam voor het gebied.
Het is echter ook een perfecte schuilplaats voor onbekende , mjysterieuze en gevaarlijke dieren. Toen Hij die Niet Genoemd Mag Worden aan de macht was , was het ook een goede schuilplaats voor dooddoeners&#8230;
Het ministerie van Toverkunst heeft sinds 1990 het gebied officieel &#8220;gevaarlijk&#8221; benoemd.
Het is verboden er naartoe te gaan.

Toen ik klaar was met lezen , klapte het boek dicht en zette zichzelf met een klap terug in de boekenkast.
Ik schrok me wild van de plotselkinge bewegigen van et boek , en deinsde achteruit.Recht tegen iets levends&#8230;Ik schrok&#8230;Nu was ik erbij&#8230;Perkamentus zal hier niet blij mee zijn.Ikw erd vast van school gestuurd.
Oh ,. Nee , ik was geen leerling meer.Ik was lerares.Het enige wat Perkamentus kon doen was mijn ontslaan.Dan zou ik les gaan geven op Beauxbetouns&#8230;Want lesgeven zou ik blijven doen.Het was bij nader uinzien best leuk Wat was dit anders als toen ik zelf leerlinge was&#8230;
Al die gedachten schooten door mijn hooofd terwijl ik me langzaam omdraaide en recht ein de ogen keek van&#8230;.een feniks.
Natuurlijk! Het was maar pas bekend dat ik niet naar dat Onnoway kon , dus alles stond al klaar. Ik keek rond en ja hoor...zelfs mijn hutkoffer stond er al.
Schigtig opende ik de deur vanhet kantoortje en keek naar beneden .De trap was verdwenen.Perkamentus was ermee naar beneden gegaan en de trap was beneden gebleven.
Ik liep naar de feniks toe en haalde diep adem en fluisterde dat ik naar het onnoway wilde.
In een oogwenk voelde ik mijn binnenste naar benden zakken,terwijl ik omhoog vloog.Naar Onnoway.


-----------------------------------


Tessa Tinkels




Ik keek rond me en zag Edana , de hutkoffer , een kleine  koets en de feniks staan.
&#8216;Zo,Jabeloe , Edana.Ik ga mezelf vinden.&#8217; Zei ik hardop en ik probeeerde er de moed in te houden.Bellatrix van Detta was een van de meest beruchte dooddoeners.
 Ik zou goed op mezelf moeten passen.
 je zult gevaren moeten doorstaan 
had perkamentus gezecht.. Ik vroeg me af wat voor&#8230;
Toen stapte ik in de gouden koets en sleepte jabelou en mijn hutkoffer naar binnen.Zodra ik het gouden deurtje dicht was geklapt , vertrok Edana ,de koets met zich meetrekkend.
Ik keek naar de bomen en de velden die voorbijraasden..Ik zat maar te piekeren en te piekeren&#8230;.Ik dacht aan Bellatrix van Detta.
Ze was een goede vriendin van mijn moeder.Oh , wat haatte ik mijn moeder.! Zodra ik dat dacht , ging er weer een steek door mijn arm. Ik werd half verblind door de pijn , en stroopte de mouw van mijn gewaad op.
Daar was het teken.het duistere teken.
 Mijn moeder is een dooddoener , en daardoor kreeg ik het teken van haar door.Het was moeilijk om slecht te denken over mijn moeder, want dan schoot er weer zo&#8217;n pijnscheut door mijn arm..De koets begon vaart te maken..Alles schoot voorbij.
 Ik leunde met mijn hoofd tegen het raampje aan en dacht na.Heb ik echt wel het goede gedaan?
 Bellatrix was een erge dooddoener.Ik zou goed op mezelf moeten passen , met haar erbij.
Plotseling stopte de koets met zo&#8217;n noodstop dat ik keihard van mijn bankje vloog , tegen de voorwand aan.
Voorzichtig ging ik overeind en stapte uit.
Mijn gewaad was gescheurd , hij bleef haken achter de leuning van het bankje ,maar ik merkte het niet eens , laat staan dat ik mijn bloedende knie zag.
Ik zag een heel mysterieus dier liggen.. Het leek op een , een soort&#8230;sfinx , maar dan had het geen vrouwenhoofd , maar het hoofd van een&#8230;adelaar.
Het dier was goud en straalde licht uit.Hij was prachtig om te zien , op zijn manier..
Maar er was ook iets triests , zoals hij daar lag..Hij lag er zo treurig bij , alsof hij sliep..
 Voorzichtig knielde ik naast hem neer.
Het dier straalde niet alleen licht , maar ook een bepaalde treurigheid uit.Ik aaide hem oevr zijn kop.Hij hief zijn hoofd op en keek me aan. Geschrokken deinsde ik achteruit.
Het gezicht zat vol schrammen en bloedende open plekken.Zijn ogen&#8230;.Ze waren zwart.Pikzwart..
 Je kon er geen enkele emotie uithalen. Het dier was niet bang , niet boos, niks&#8230;
Ik stapte op mijn hurken weer naar hem toe , en probeerde het bloed weg te vegen met de gescheurde mouw van mijn gewaad.
 je moet hem helpen&#8230;  klonk het zangerig.
Huh? Ik keek naar Edana. Ze knikte me bemoedigend toe.
 kom op&#8230;.
teon kwam die verdomde rotstem weer naar voren.
 laat dat lelijke beest toch! Het gaat om jou! Waarom ben je hier ook naartoe gegaan! Het was goed zoals het was&#8230;Je was populair , bekend , niet angstig en onwetend&#8230; Je hebt de beste tijd van je leven gehad met mij!
nietes!
 welles! Je hebt het zelfs goed gemaakt met je moeder! Kom op , loop naar die feniks en ga terug.
Nee.Zei ik streng tegen mezelf.Ik blijf heir , ik moet mezelf vinden.
&#8216;En    jij    moet   oprotten!!!!!!!!!!!!!!!!&#8217; gilde ik hardop&#8230;De stem stierf weg&#8230;
Ik stond op en liep het naar de struiken&#8230;Ik moest het dier helpen.


-----------------------------------


Tessa Tinkels




Ah , daar vond ik wat ik zocht. Een Dropepper.
Het lag op de grond . Ik bekeek hem goed of het geen konijnenkeutel was , maar nee&#8230;
Ik zocht verder naar de Beteressen. Ook die vond ik ze lagen in groepjes op  de grond , grote , paarsachtige bessen.
Ik plette ze en zocht een kan in mijn hutkoffer.daar deed ik ze in , samen met wat water uit mijn heupflacon.
Ik maakte er een papje van en smeerde het op de wonden van het dier.de Dropepper legde ik op mijn vlakke hand en hield ik voor zijn mond. Voorrzichtig hapte hij ehet van mijn hand..
 Na een paar tellen waren de wonden verdwenen en stond het dier op.
Hij gaf me een kopje en verdween de struiken in.
Ik keek hem opgelucht na..
 Waren dit de gevaren die ik moest doorstaan?
 Nee , waarschijnlijk niet.
Ik stapte weer in de koets.Die vertrok , zachtjes bobbelend over het zandpaadje.
Ik zuchtte en sloot zacht mijn ogen..Binnen een oogwenk werd alles zwart&#8230;


-B E N G &#8211; De koets was weer abrupt gestopt en voor de tweede keer vloog ik tegen de de voorwand aan.Slaperig deed ik mijn ogen open.Ik wilde niet nog een keer tegen de voorwand aan knallen ,dus besloot ik het bankje te verplaatsen en tegen de voorwand aan te zetten , alvorens ik ging kijken waar we voor waren gestopt.
Ik was net klaar en stond gebukt om me andere bloedende knie te bekijken.
&#8216;zozo&#8230;wie hebben we hier?&#8217; klonk opeens een hatelijke , kille stem achter me&#8230;ik schoot omhoog.
 Die stem ken ik&#8230;Die is bij ons thuis geweest.
Langzaam en angstig draaide ik me om en zag mijn moeders vriendin. Bellatrix van Detta.
Haar gewaad was gescheurd , verschreidene littekens liepen over haar gezicht en haar haar hing dof en klitterig in een bos op haar rug.
&#8216;haha&#8230; Is de kleine Christina bang?&#8217;
 Bellatrix had me alleen als Christina gekend. Ze keek me nooit aan , behandelde me als oud vod  als ze bij ons thuis was,wat nogal vaak gebeurde.
&#8216;Ik heet Marieke!&#8217; zei ik plots fel..
 Die vrouw herinnerde me aan mijn vroegere ik.Mijn angst maakte plaats voor woede
&#8216;Ik ben Marieke , geen Christina!&#8217; zei ik nog een keer. Bellatrix schrok niet&#8230;
 Ze bleef als een standbeeld in de deuropening van de koets staan , ionbeweeglijk en zwijgend.
 Maar het was duidelijk dat ik haar boos had gemaakt.Ze keek me furieus aan , een ader bij haar slaap klopte een ik zag duidelijk een spiertje in haar nek bewegen.
Ik greep naar de zak van mijn gewaad , maar ik had mijn toverstok nog niet aangeraakt of Bellatrix hief de hare dreigend op.
&#8216;Hoe durf je zo tegen mij te spreken , kreng!&#8217;
ik keek haar aan.dacht aan wat ik geleerd had.Ik moest mijn gezicht koel houden , me nergens iets van aantrekken , alsof ik van steen was en dwars door haar heen keek.
 Maar het lukte me echt niet.Ik was woedend , ziedend.Ik verkeerde in een soort roes..
 Iemand had me nog een keer Christina genoemd , en dat kon niet , dat mocht niet!
Alleen George , maar die was een geval apart. Mijn ogen versmalde zich , ik liep op haar af en gaf haar een klap in haar gezicht.Hier was ze niet op berekend en ze viel de koets uit.Haar toerstok was gevallen  en ze wilde er naar grijpen , maar ik was haar voor.
&#8216;accio toverstok!!&#8217; gild ik en richtte mijn toverstok op de hare.


-----------------------------------


Tessa Tinkels




Hij vloog in mijn andere hand en keek Bellatrix triomfantelijk aan. &#8216;doei&#8217; zei ik De deur vloog dicht , en de koets vertrok weer,alsof die wist dat ik weg wilde.Zo senl mogelijk.
Ik keek nog uit het achteraam . hoe ze daar nog steeds lag. Verbaasd en verward.
 Gelukkig was het alleen Bellatrix waar Edana voor gestopt was.Anders had ik terug gemoeten.
Plotseling viel iets op zijn plaats.
 Waarom was mijn eenhoorn gestopt? Ze hield toch van me , ze wist toch dat dat mens slecht was? Waaroim was Edana niet gestopt?
Een ongerust gevoel bekroop me en trok als een ijskoud drankje door mijn lichaam.
Ik wachtte tot we ver genoeg van Bellatrix waren en stopte de koets.
&#8216;hoooo&#8217; zei ik rustig en Edana gehoorzaamde.
&#8216;laat me je eens bekijken , edana.&#8217;Zei ik zachtjes en ik liep op het zilveren dier af.
Edana keek me aan. Ik schrok.
Edana&#8217;s ogen waren niet langer blauw , met een mooie gloed erin.
 Ze waren zwart en kil , en ze keek me wezenloos aan..
 &#8216;Wat heeft ze met je gedaan,lieverd!&#8217;gilde ik uit.
Edana bleef onbeweeglijk staan . Ze schrok niet van me plotselinge gegil.
&#8216;oh Edana&#8217; zei ik triest..
 Ik ontwaakte uit mijn roes van daarnet. Ik beseft dat ik iets moest doen..
 Waarom was ik ook gegaan?
 De tranen stroomden geluidloos over mijn wangen..Ik was nog steeds boos ,maar ik was ook ongerust&#8230;
Hoe moest ik dit herstellen? Ik keek om me heen , en plotseling viel mijn oog op een klein gat in de boom.
 Iets erin trok me aan , ik moest ernaartoe&#8230;Ik liep er langzaam heen&#8230;
Wat lag er toch in? Maar toen ik het zag , was het wel het laatste wat ik verwacht had.
 Maar ja , dit gebied was er speciaal om jezelf te vinden , dus de dingen die je daarvoor nodig hebt , moesten er ook zijn..
 Ik vond precies wat ik zocht. Althans , ik hoopte dat ik erin zou vonden wat ik zocht.
Ik pakte het er voorzichtig uit , alsof het van glas was en bekeek het beter.
 Met gouden ,krullerige letters stond op de voorkaft: &#8220;Grote Encyclopedie derr Magische Planten.&#8221; Ik bekeek het boek en besefte dat het van de zelfde uitgever moest zijn als het boek wat ik in Perkamentus&#8217; kantoortje had gevonden.Dan zou eht ook hetzelfde werken..
Ik haalde diep adem en ging op de grond zitten , en deed eht boek langzaam open
&#8216;Iets waar ik mijn eenhoorn mee normaal kan maken.&#8217;
Zei ik hardop..Het boek schoot uit mijn handen en landde ongeveer een meter van mij vandaan.Hij klapte venen dicht , en even dacht tik dat hij niks ervoor had,maar daarna begon hij te bladeren. Pagina voor Pagina , van voor naar achteren en weer terug..
 Na een stuk of tien minuten stopte hij ineens.Ik boog voorover en pakte het boek. Hij was gestopt bij pagina 1134 ,en bovenaan stond wat ik zocht.

 &#8220;Pure Kissing&#8221;   stond er.
Zo....Ik ben al bezig met het volgende stukkie hoor!
Bedankt voor de degen die hebben greageerd in de fanfiction reageer topic..
 Het was een aantal blijkbaar niet duidelijk hoe oud george is ,dus ik heb dat neit goed naar voren alaten komen..
 Het feit is , dat Harry nu in zijn zesdejaar zit..
 Dus zijn Fred en George nu... eens kijken.18 jaar.
okey?
vragen zijn altijd welkom , en ik kreeg trouwens ook een reactie dta het onhandig was van geen leestekens met die stem , maar daarom dioe ik hem ook schuingedruk..
 Ikz al proberen eht wat duidelijk dr te maken door het tussen"'s te zetten...
heele rg bedabnkt voor de reacties , eht vervolg komt gasuw..
 groetjes,Kimberly!


-----------------------------------


Tessa Tinkels




Ik schrok..Was Edana&#8217;s ziel weggezogen?
Oh my god..Dit kreeg ik nooit meer goed
Angstig las ik verder
	.. -van een Dementor.Maar deze kan ongedaan worden gemaakt.Er is echter heel wat moed en magische kracht voor nodig.Want Pure Kissing is een tegenvloek van een zeer duistere ,machtige vloek.
Pure Kissing kan ongedaan worden gemaakt , als het betreffende wezen bij volle maan een zeker ritueel volgt..Dan zal het wezen weer normaal worden , zijn emoties terugkrijgen en men weer herkennen.Want dat is waar de vloek voor zorgt.Dat het wezen geen emoties meer heeft..
 Het ziet en voelt alles zelf wel , maar het uiterlijk en lichaam werken niet mee.
 Het ritueel gaat als volgt:
·	haal 23 dropeppers
·	leg het wezen op een open plek in maanlicht , een feniks moet erbij zijn.Het wezen zal een
·	De feniks moet op het hoofd van het wezen gaan zitten , en als zijn tranen de ogen van het dier raken ,worden die weer normaal.
·	Voer alle dropeppers  aan het wezen en zorg dat het kalm blijft , met zijn ogen gesloten.
·	Dan moet een zeer , gecompliceerde spreuk worden uitgesproken: Vergillius Mecro .Richt uw toverstok op het wezen en concetreer u op uw doel.Als het wezen afzwakt moet u de spreuk uitspreken.
·	Dan moet u bij het dier blijven tot zonsopgang , dan de ogen van het dier openen en de krachten van het dier zullen langzaam terugkeren. Rond de middag zal het dier weer helemaal op krachten zijn en zijn normale leven kunnen hervatten.


Oke , dacht ik&#8230;Is het vannacht volle maan?
Het is te hopen , anders kan ik niet verder.
Plotseling hoorde ik weer voetstappen achter me&#8230;
Bellatrix? Dacht ik ongerust.
 Ik sprong op , liet het boek vallen en ging voor Edana staan.
Ze zou haar niet nog eens zoiets flikken!
Ik bleef zo wel tien minuten staan , verwachtend dat dat stommem mens elk moment tevoorschijn kon komen..
Maar toen er na een eeuwigheid nog steeds niks verschenen was ,liet ik mijn schouders hangen en liet mijn toverstok hangen.Ik tuurde door de bomen , en achter me over de velden, maar nergens was iets te zien&#8230;
Mijn aandacht voor vreemde onzichtbare dingen verslapte en ik keek naar Edana.
 De schemer viel in , dus de maan moest ergens te zien zijn..
Ik zag in de verte een hoge heuveltop.Als ik daar zou zijn , zou ik op een open plek zijn , en de maan kunnen zien..
 Ik pakte het boek en stopte het in de boekenkast in de koets.
 Nu pas zag ik hoe groot die vanbinnen was. Duidelijk magisch vergroot.Er stond een mini-keuken in , links , een toilet en douche recht , een bankje en een boekenkast.De koets was waarschijnlijk speciaal bedoeld voor mensen die hier kwamen om zichzelf te vinden.
Ik liet Edana rijden , die reageerde loom en langzaam,alsof ze heel moe was.
We maakten vaart en de heuveltop kwam heel dichtbij. Landschap raasde voorbij , tot we voor de derde keer abrupt stopten&#8230;Gauw stapte ik uit en speurde de hemel af.Daar was de maan.Het was duidelijk geen volle maan


-----------------------------------


Tessa Tinkels




Ik schrok..Was Edana&#8217;s ziel weggezogen?
Oh my god..Dit kreeg ik nooit meer goed
Angstig las ik verder
	.. -van een Dementor.Maar deze kan ongedaan worden gemaakt.Er is echter heel wat moed en magische kracht voor nodig.Want Pure Kissing is een tegenvloek van een zeer duistere ,machtige vloek.
Pure Kissing kan ongedaan worden gemaakt , als het betreffende wezen bij volle maan een zeker ritueel volgt..Dan zal het wezen weer normaal worden , zijn emoties terugkrijgen en men weer herkennen.Want dat is waar de vloek voor zorgt.Dat het wezen geen emoties meer heeft..
 Het ziet en voelt alles zelf wel , maar het uiterlijk en lichaam werken niet mee.
 Het ritueel gaat als volgt:
·	haal 23 dropeppers
·	leg het wezen op een open plek in maanlicht , een feniks moet erbij zijn.Het wezen zal een
·	De feniks moet op het hoofd van het wezen gaan zitten , en als zijn tranen de ogen van het dier raken ,worden die weer normaal.
·	Voer alle dropeppers  aan het wezen en zorg dat het kalm blijft , met zijn ogen gesloten.
·	Dan moet een zeer , gecompliceerde spreuk worden uitgesproken: Vergillius Mecro .Richt uw toverstok op het wezen en concetreer u op uw doel.Als het wezen afzwakt moet u de spreuk uitspreken.
·	Dan moet u bij het dier blijven tot zonsopgang , dan de ogen van het dier openen en de krachten van het dier zullen langzaam terugkeren. Rond de middag zal het dier weer helemaal op krachten zijn en zijn normale leven kunnen hervatten.


Oke , dacht ik&#8230;Is het vannacht volle maan?
Het is te hopen , anders kan ik niet verder.
Plotseling hoorde ik weer voetstappen achter me&#8230;
Bellatrix? Dacht ik ongerust.
 Ik sprong op , liet het boek vallen en ging voor Edana staan.
Ze zou haar niet nog eens zoiets flikken!
Ik bleef zo wel tien minuten staan , verwachtend dat dat stommem mens elk moment tevoorschijn kon komen..
Maar toen er na een eeuwigheid nog steeds niks verschenen was ,liet ik mijn schouders hangen en liet mijn toverstok hangen.Ik tuurde door de bomen , en achter me over de velden, maar nergens was iets te zien&#8230;
Mijn aandacht voor vreemde onzichtbare dingen verslapte en ik keek naar Edana.
 De schemer viel in , dus de maan moest ergens te zien zijn..
Ik zag in de verte een hoge heuveltop.Als ik daar zou zijn , zou ik op een open plek zijn , en de maan kunnen zien..
 Ik pakte het boek en stopte het in de boekenkast in de koets.
 Nu pas zag ik hoe groot die vanbinnen was. Duidelijk magisch vergroot.Er stond een mini-keuken in , links , een toilet en douche recht , een bankje en een boekenkast.De koets was waarschijnlijk speciaal bedoeld voor mensen die hier kwamen om zichzelf te vinden.
Ik liet Edana rijden , die reageerde loom en langzaam,alsof ze heel moe was.
We maakten vaart en de heuveltop kwam heel dichtbij. Landschap raasde voorbij , tot we voor de derde keer abrupt stopten&#8230;Gauw stapte ik uit en speurde de hemel af.Daar was de maan.Het was duidelijk geen volle maan


-----------------------------------


Tessa Tinkels




geen zachte , vertrouwde stem meer in mijn hoofd , geen lieve , hartelijk ogen als ik weer eens verdriet had..
Godsiemikke! Waarom kon ik ook niet normaal zijn , een gewoon leven lijden , zonder die twee krengen in m&#8217;n kop.
Ik had zin om het uit te schreeuwen van frustratie!
  Maar ik deed wat ik had geleerd als ik boos was , en dit keer lukte het me wel.
Ik sloot mijn ogen , haalde een paar keer diep adem en ging in kleermakers zit zitten en concentreerde me goed op mijn doel..
Dit stomme gedoe stoppen!
Ho! Zei ik tegen mezelf..Nu niet weer boos worden.
Ik maakte mezelf ff helemaal leeg..
Ik zat daar wel een uur , tot ik weer tot rust was gekomen.Toen stond ik op en omhelsde Edana.Ze keek me vreemd aan. Ze had natuurlijk nog steeds geen emoties , maar toch&#8230;
 Het leek&#8230;.alsof ze haar gloed terugkreeg..
 Maar het zal wel verbeelding zijn , dacht ik bij mezelf..
 Toch kon ik mijn blik niet afwenden van die ogen.Uiteindelijk wist ik nog steeds niet wat er nou mee was , dus besloot ik die ogen maar te laten. Ik stopte met Edana omhelzen en liep naar de koets. Met een laatste blik op Edana ging ik de koets binnen.Daar ging ik op het bankje liggen.Het bleek dat je die kon uitklappen tot bed , dus dat deed ik en ging liggen.
 Even rust &#8230;.dacht ik nog .Toen zakte ik weer weg ,de diepe duisternis in.

&#8216;Waaaaah!&#8217;  gilde ik toen ik ineens 2 veren lang s me neus voelde strijken&#8230;
Ik sperde geschrokken mijn ogen open maar zag niets.Het was pikkedonker , middernacht..
Ik probeerde te ontdekken van wie de veren waren die langs me neus waren gestreken..
Zou het weer Bellatrix van Detta zijn? Dat stomme Bella-mens ook! ,dacht ik.Grijnzend keek ik nu het duister in. Dat was nou eens precies de goede naam voor haar: Bella-mens&#8230; ik lachte zachtjes om mezelf , maar toen besefte ik dat ze gerust hier in de kamer kon zijn..
 Angstig ging ik zitten&#8230; De lakens vielen van het zitbed maar ik merkte het niet..
 Ik tuurde alleen maar het duister in..
 Zonder mijn blik af te wenden van het duister voelde ik met mijn hand langs de muur achter me..
 Voor zover ik me kon herinneren zat daar een lichtknopje.Maar ik wist het niet zeker , wan daar had ik overdag echt niet op gelet.
Uiteindelijk ik voelde ik een klein , uitstekkend iets..
 Ik probeerde of ik het opzij of omlaag kon klikken en in een oogwenk was de hele koets fel verligt.Natuurlijk..
 Waarom was ik nu zo bang geweest? Het was Jabelou maar , de feniks! 
Dat Bella-mens had toch zeker geen veren!??? Jemig , waar had ik me druk om gemaakt?
Ik bedacht dat ik nu toch niet meer kon slapen , dus ik stapte maar uit de koets , mijn toverstok waakzaam in mijn hand. Ik liep naar Edana toe. Ze stond te soezen. Ik gaf haar een klopje op haar hals en ze werd langzaam wakker..Ze keek naar iets achter me en ik volgde haar blik.
 Maar ik zag niks&#8230;Alleen duisternis.
&#8216;Lumos.&#8217;mompelde ik zacht&#8230;Nog steeds was er niets te zien.Plots werd mijn blik getrokken door iets fel verlichts links van me.Ik keek&#8230;en zag een volle maan. Verbaasd keek ik ernaar.Verstijfd.
Toen wist ik moest doen. De stappen van de Pure Kissing stonden in mijn geheugen gegrift.
 Gauw haalde ik 23 dropeppers uit het bos.
Daarna spande ik Edana uit en liet ik haar rustig gaan liggen in het maanlicht.
Ik zou Edana weer beter maken.


-----------------------------------


Tessa Tinkels




Ik pakte Jabelou voorzichtig en zette hem op Edana&#8217;s hoofd.
 Die was inmiddels alweer gaan liggen en wilde nu gaan slapen , maar ik hield hem tegen.. Straks zou ik hem die dropeppers voeren en dan zou die slaap wel over gaan.
Toen de feniks op Edana&#8217;s hoofd zat , merkte ik al dat het begon te wenen.
Ik keek toe of de tranen wel goed op Edana&#8217;s ogen landde.Gespannen volgde ik de eerste , duidelijke traan uit Jabelou&#8217;s ogen.
Hij gleed over de wang van het dier , hing een tijdje aan een veer en toen ,heel langzaam,als in slowmotion , viel de traan van de veer af en landde precies op de ogen van e Edana. Onmiddellijk keerde haar mooie , blauwe gloed terug.
 Dolgelukkig keek ik toe.Het ging lukken!
Toen voerde ik haar de dropeppers.Edana was er dol op. Gulzig keek ze ernaar en schrokte ze op. Ze werd onmiddellijk activer.,
 Ofwel door de uitwerking , ofwel door de smaak..
Nee , Edana..
 Je moet je ogen sluiten , anders wordt je niet bbeter.
 Maar Edana was nog steeds zo wezenloos en begreep me niet..Ze bleef me opgewekt aanstaren , beweginsloos.
Kom op , Edaa. Voorzichtig legde ik een hand over haar ogen..
 Langzaam werd ze weer slaperig&#8230;Ik haalde voorzichtig mijn hand weg , maar haar ogen bleven dicht.
Toen haalde ik diep adem en pakte mijn toverstok stevig beet , alsof dat me hielp overeind te blijven.Ik concentreerde me zo goed als ik maar kon op mijn doel: Edana haar normale leven teruggeven.Maar het lukte niet  erg..
Ik werd steeds afgeleid door het licht dat langzaam zichtbaar werd,. De zon was nog niet zichtbaar , maar hij was duidelijk dicht in de buurt.Ik raakte een beetje in paniek en probeerde me nog beter te concentreren. Uiteindelijk lukte het en ik zag Edana gewoon verzwakkken. Precies de bedoeling ,al was het wel pijnlijk om te zien. Het was een rotgevoel om je krachten kwijt te raken.. Dat wist ik , want mijn moeder had me af en toe mijn krachten afgenomen&#8230;
Alle spieren in Edana&#8217;s lichaam verslapten.Ik sprak gauw , met kracht , de spreuk uit.
&#8216;Vergillius Mecro!&#8217; Ik wachtte gespannen af en concentreerde me nog beter toen er niets gebeurde.
&#8216;VERGILLIUS MECROOOO!&#8217; gilde ik keihard.
 Edana keek niet eens op , maar je kon gewoon  zien  dat zeEdana weer normaal werd.
Na een tijdje richtte ze haar hoofd op.Mijn schouders werden ineens een stuk lichter.
 De zware druk in mijn maag was verdwenen en Edana was weer opgestaan.
Ik lachte hardop , steeds harder en harder.Ik was opgelucht , blij en had het gevoel dat ik de hele wereld aankon.
&#8220; bedankt , Marieke.De eerste opdracht is gevuld. Er volgen nog anderen,maar de eerste stap heb je met succes gezet&#8221;ze knikte me bemoedigend toe..
 Het was nog steeds vreemd om mijn eenhoorn te horen praten en communiceren met mij , maar ik lette er nu al niet meer op.
 Ik was verbijsterd , verontwaardigd. Het was gewoon een opdracht! Een van de gevaren waar Perkamentus het overhad! Het was niet echt , niet waar niet van dat Bella-mens.
&#8220;Jawel&#8221;  zei Edana rustig..
 Ik keek haar peinzend aan terwijl ze rustig graasde.
Ik besefte dat dit gebied al gevaarlijk was , voordat het als Obekend Gebied werd gebruikt , en dat ze er een paar spreukjes over hadden uitgesproken,dat je een veer zou vinden enzo&#8230; Ze vonden de gevaren wel handig om jezelf te leren kennen..
Ik vond het nog steeds vreemd , maar ik kon gewoon geen andere logische verklaring vinden.
Ik keek nog eens goed rond me heen. Ik had het gevoel dat ik bekeken werd.


-----------------------------------


Tessa Tinkels




Dat Bella-mens weer?
Er trok een rilling door mij heen.
 De vorige keer was geluk geweest , nu zou ik er echt niet levend van af komen , laat staan pijnloos.Ik bleef maar om heen kijken Maar ik zag nog steeds niks.Na een tijdje stopte ik er maar mee,
Ik voelde nog steeds de ogen in mijn rug prikken , maar dwong mezelf om niet om te draaien.
Kom op , mariek. Wees niet bang , pak je toverstok en ga op zoek..
Ja.Dacht ik bij mezelf. Ik mag geen Christina worden.Die was veel te bang en schuw.
Dus pakte ik mijn toverstok uit mijn zak  en liep zoeken door de struiken , tussen de bomen door en nam Edana mee.
 Want ik moest bij edane blijven..
 Ik probeerde haar ogen dicht te houden , maar geen enkel levend wezen vind het prettig om met ogen dicht te lopen , al loopt er nog zo&#8217;n betrouwbaar iemand naast je.
Uiteindelijk scheurde ik een reep van mijn gewaad en bond die losjes om haar hoofd. De hoorn glansde in het maanlicht en voorzichtig  prikte ik de hoorn door de stof heen , zodat hij niet zou verschuiven
Men ,wat ging dat makkelijk! Dat ding was echt vlijmscherp-a u w!
Ik had mezelf eraan gestoten..Stom,stom,stom!
 Een grote  bloedende snee kwam tevoorschijn,dwars door het duistere teken,het duistere teken werd goud en zilver , uiteindelijk zwart en toen rood. Bloederood , voornamenlijk door het bloed wat er langs trok , maar dat leek op te lossen in het teken.
 Het gaf ,me kracht , dat voelde ik gewoon.Duistere krachten..
Ik probeerde eht bloeden te stelpen.Ik wilde helemaal geen duistere krachten , laat staan een of ander speciaal verbond met de dooddoeners&#8230;Oh ,my god ..
Ik raakte in paniek.Wanhopig probeerde ik het bloed weg te vegen.Maar daar werd eht teken alleen maar roder van. Het teken begon te branden , verschrikkelijke tbranden en met een gil tuimelde ik een witte , diepe afgrond in. Mijn hoofd bleef rond tollen ,de pijn gonsde door mijn hele lichaam.
 Het was plotseling alsof ik met een klap neerkwam en daarna zakte ik weer langzaam weg./.
Dit keer de duisternis in.

Met een schok werd ik wakker.Zweetdruppeltjes lagen als parels op me neus.Het leek alsof mijn hoofd barstte van de hoofdpijn , een scherpe steek ging nogmaals door me arm..
Iets zwaars ging op mijn arm zitten.Ik zag te wazig om te zien wie of wat het was., maar het hielp.
De pijn in mijn arm trok langzaam weg.Mijn beeld werd duidelijker en ik zag 2 bezorgde , bruine ogen.Ze bleven haar maar aankeken..
&#8216;gaat het weer een beetje? Je gilde zo&#8230;.&#8217; Zei George Wemel.
&#8216;J-ja&#8230;Maar wat doe jij in hemelsnaam hier?&#8217;
&#8216;ik hoorde dat je hiernaar was verplaatst. Er is al bijna een maand verstreken en ik maakte me echt zorgen..
 Ik ben al een tijdje bij je &#8230; Onder de onzichtbaarheidsmantel van Harry.&#8217;
&#8216;Een-..een maand?&#8217; vroeg ik ongelovig.
&#8216;ja&#8230; Kijk een uur hier is ongeveer 3 dagen in het normale leven..&#8217;
&#8216;oh nee&#8230;&#8217; zie ik zachtjes.
&#8216;Ik had dan al een maand geleden .. oh nee..
 Dit gaat helemaal de verkeerde kant uit&#8230;&#8217;Ik voelde me misselijk worden , end keek george wanhopig aan. 
&#8216;wat is er dan?&#8217; vroeg hij met 2 grote puppy-ogen. Wanhopig hield ik mezelf tegen om hem de waarheid te vertellen..Ik kon het niet..Ik was er niet klaar voor,ik mocht het niet&#8230;.


-----------------------------------


Tessa Tinkels




&#8216;Dat&#8230;dat kan ik echt niet zeggen&#8230;.Dan verpest ik het nog meer&#8230;Het is niet&#8230;belangrijk&#8217;
bracht ik moeizaam uit.Ik ontweek George&#8217;s blik.Wat was dit moeilijk. Hoorde dit er ook bij?
 Liegen tegen je&#8230;beste vriend?
Was het eigenlijk nog wel een beste vriend?
Als ik hem aankijk&#8230;als hij glimlachte naar me&#8230;Dan is het&#8230;alsof ik een glas zachte , zoete thee heb gedronken hen het door heel mijn lichaam stroomde.Dan sloeg mijn hart een slag over&#8230;Dan moest ik gewoon&#8230;Hem  aanraken&#8230;
&#8216;het klonk wel belangrijk&#8230;.Maar als je het niet wilt..of mag vertellen , dan hoeft dat niet.
 Je moet pas iets doen wanneer je er klaar voor bent.
Plots keken we elkaar aan.Geschrokken.Ik besefte wat voor betekenis die woorden nog meer hadden.
 Bedoelde George dat? Dat ik hem niet had moeten kussen?Maar ik moest gewoon..
Ik dacht dat het mijn laatste keer was. Ik besefte nu hoe stom ik had gedaan.Waarom ook?
&#8216;Ik&#8230;ik bedoelde -dat- niet..&#8217; Hij keek me onderzoekend aan .Kijkend of ik dat wel vond.
&#8216;Ik heb je brieven gestuurd , maar je beantwoordde die niet.. Waarom niet?&#8217; vroeg hij aan me.
 Verward keek ik hem aan.Kon hij brieven naar me versturen?
 Maar ik had geen uil gezien?
&#8216;Ze liggen in je brievenbus.Je feniks heeft ze opgehaald en ze daarin gestopt.Ik kon maar een bepaald aantal naar Onnoway versturen.Dus  besloot ik om maar naar je toe te komen..
 Ik moest gewoon met je praten&#8230;&#8217;
Legde hij uit toen hij mijn niet-begrijpende gezicht zag.
&#8216;maar hoe kom jij hier dan?&#8217; vroeg ik uiteindelijk.
&#8216;Toen je feniks op het punt stond mijn laatste brief te versturen , ben ik naar hem toegsetapt en reisde mee.
 Ik vond de groene veer al na 2 minuten&#8230;Mijn kmkoets tsaat een stukje verderop.Ik kan niet lang blijven&#8230;Maar ik wil&#8230;weten wat je&#8230;bedoelde&#8230;&#8217;vroeg hij uiteindelijk. Hij kreeg een kop als vuur en vond het voeteneinde van het bed opeens heel interessant.
&#8216;oh george..Het probleem is dat ik het zelf niet weet.Ik ben hier niet voor niks , ik heb de veer nog lang niet gevonden&#8230;&#8217;
&#8216;ik begrijp het&#8230;&#8217; zei hij zacht.Plots begon hij te vervagen..
&#8216;ohoh&#8230;.ik keer weer terug.Ik&#8230;ik houd van je,Chris!..Ik hoop dat je&#8230; snel terugkeert!&#8217; nu was hij alleen nog maar een wit schijnsel.. Maar ik keek ernaar met nietsziende ogen..
 Ik mompelde gedag en ging weer liggen.George&#8230;.hij had gezegt dat hij van me hield.wow&#8230;De eerste in mijn 17 jaren&#8230;Ik grijnsde breed en stapte de koets uit..
Dus hij was degen die ik had voelen kijken.Ik keek vrolijk naar de mooie groene weilanden..Ze hadden iets&#8230;vreemds..Mijn opgewektheid verdween als sneeuw voor de zon en mijn grijns zakte langzaam weg.Ik tuurde over het groen,maar zag niets&#8230;toch wist ik zeker dat er iets , iets vreselijks in de buurt was.Ik trok vliegensvlug mijn toverstok en stond klaar om een vloek uit te spreken , maar alles bleef zoals het was.Niks bewoog..Er waaide zelfs geen briesje , er was zelfs nergens een vogel,geen krekels , geen wolken&#8230;Helemaal niets.Ik wist dat ze er was.Het moest wel..Wie of wat anders? Er trok weer zo&#8217;n rilling van afschuw door me heen.
Een korte , snerpende pijn trok door me arm heen en daar stond ze opeens. Ze was zo&#8217;n 8 meter verderop verschijnseld .Ze lachte kil , zonder geammuseerd te zijn.
&#8216;Zozo&#8230;En nu gaan we het eens uitvechten , christina&#8230;
&#8216;Je schijnt het zelf te willen.&#8217;
Ik voelde me weer boos worden..Die naam maakte gewoon iets&#8230;ongekends in me los.
&#8216;kom maar op!&#8217; siste ik furieus.
Ze lachte en hield haar toverstok in de aanslag&#8230;In een waas van woede wilden we aan een duel beginnen&#8230;Als george me niet tegengehouden had.


-----------------------------------


Tessa Tinkels




Hij stond opeens voor me.
&#8216;Je krenkt Christina geen haar!&#8217; riep hij woedend.
&#8216;Zo ,zo kreng. Dus je liefie mag je wel Christina noemen?&#8217; ze lachte weer met die kille lach. &#8216;Het spijt me voor jou , maar straks heb je geen liefje meer.&#8217; Ze grijnste vals..Dat kon ik duidelijk zien , ookal stond ze zo&#8217;n acht meter van ons vandaan en stond george voor mijn neus.
&#8216;Ga.!&#8217; Zei george tegen mij,zonder zijn toverstok van dat bella-mens af te wenden of zich om te draaien.
&#8216;breng je in veiligheid! Ik heb me opgeofferd .Straks vervaag jij&#8230;Dan kun je terugkeren.&#8217;
Plotseling verstijfde ik.Er leken uren te verstrijken.Ik voelde me in-en-in verdrietig&#8230;Dat betekende&#8230;.Ik zou George kwijtraken..Tranen springen in mijn ogen.Ik voelde me ijskoud worden van binnen.
&#8216;nee!&#8217; gilde ik.
&#8216;het moet&#8217;zei george zacht.
&#8216;nee! Dat weiger ik te accepteren&#8230;Ik wil je niet kwijt george, alsjeblieft&#8230;! Alsjeblieft&#8230;&#8217;zei ik&#8230;mijn adem stokte..Ik begon te vervagen,ik werd omhoog getrokken.
&#8216;george..je&#8230;was een echte vriend.Ik&#8230;ik houd van je&#8230;.Onthoudt dat goed!!!!&#8217; Ik gilde het laatste uit , omdat ik de hoogte in werd getrokken..mijn hoofd tolde rond , mijn maag schoot weer omlaag .Ik kon niet meer ademen..alles werd zwart.Ik hoestte,alsof mijn leven ervanaf hing.Met een keiharde B E N G  kwam ik plots in perkamentus&#8217; kantoortje terecht..
Wazig opende ik mijn ogen..
Mar ik zag niets&#8230;Ik dacht alleen aan George.
George,die ik achter gelaten had.George , die op het moment zijn leven op het spel zette voor mij..Ik besefte dat het duel met dat rot**** waarschijnlijk mijn dood was geworden..Ik zuchtte en wilde dit eigenlijk allemaal niet weten..
Dit mocht niet waar zijn , dit kon niet waar zijn!
 Straks werd ik wakker door George en dan zou ik hem omhelzen  hem knuffelen , hem aanraken..
Ik zat daar maar op de grond&#8230;ik zag niks , voelde niks&#8230;Wachtte alleen maar.Tot ik wakker zou worden&#8230; 
Maar dat werd ik niet..
Langzaam begon ik te beseffen wat dat betekende&#8230;Ik verdrong de gedachte..Maar hij bleef maar opkomen&#8230;George&#8230;Ik zou hem nooit meer weerzien.Tranen liepen geluidlooos over mijn wangen&#8230;Ik wilde het niet weten..Maar het was waar..Dat was duidelijk.Ik liet zakte ineen als een hoopje gewaden.
&#8216;George&#8230;&#8217; mompelde ik nog,voordat ik wegtuimeld  in een soort roes verkeerde en mijn hoofd begon te tollen..
 Na een paar tellen stopte mijn hoofd met tollen, maar ik verkeerde nog steeds in een soort roes.Ik besefte niet goed meer wat ik deed , ik zga niet goed meer.Ik veolde eigenlijk helemaal niets meer.Ik liep rond , door Zweinstein.
Verschillende leerlingen wezen op mij en mompelden , sommigen ging angstig aan de kant.
Uiteindlijk zag ik , heel wazig , perkamentus staan , aan het eind van de gang , met Minerva aan het praten.
Ik liep naar hun toe en stortte het verhaal eruit.
Maar ik voelde geen verdriet meer toen ik het vertelde van George..Het was helemaal leeg vanbinnen.perkamentus pakte me bij mijn schouder , zacht en voorzichtig , alsof ik van glas was&#8230;hij leidde me naar zijn kantoortje en ondervroeg me daar of ik me wel goed voelde.
Maar toen ik wel honderd keer had gezegd dat het prima ging , liet hij me gaan.
Op de gang kwam ik Ginny Wemel tegen,aan de zeide van Harry Potter
Geschokt bleef ik staan.Ik ontwaakte half &#8230;Ik herinnerde me mijn belofte met Perkamentus .


-----------------------------------


Tessa Tinkels




&#8216;Ginny&#8230;.Ik moet je &#8230;spreken&#8230;&#8217; zei ik met een stem die van heel ver leek te komen&#8230; Het werd weer duidelijk voor mij ogen.. Verbaasd keken de twee mij aan.
&#8216;U bent weer terug , prof. Vindra!&#8217; zei Harry.
&#8216;Welkom terug , professor&#8230;Waar bent u heen geweest? Op reis?&#8217; vroeg Ginny nieuwsgierig&#8230;
&#8216;Sorry maar dat kan ik niet vertellen&#8217; zei ik snel, terwijl ik ze beiden naar me kantoortje loodste.Daar ging het nu niet om.
&#8216;Het gaat om jou , Ginny.Er ligt iets&#8230; iets heel zwaars voor je..&#8217;
&#8216;huh?&#8217;
&#8216; je bent het Zevende Kind , Ginny.Het zevende kind betekent&#8230;.de dood&#8230;&#8217; zei ik zacht.
Ginny keek me aan&#8230; Eerst verward , toen boos , toen angstig&#8230; &#8216; Het is heel ingewikkeld..Ik weet niet hoe ik het moet uitleggen&#8230;Verduistering van de Familie&#8230;Je ouders weten er niks van&#8230;Alleen ik&#8230;Je Binding.&#8217;
Nu keken ze me aan alsof ze water zagen branden.Ik zuchtte diep. Het was te verwachten&#8230;Ik zou alles moeten uitleggen.
&#8216;Een zuivere tovenaarsfamilie is op een of andere manier altijd verbonden emt voldemort en zijn dooddoeners&#8230;Logisch , er zijn niet veel bloedzuivere familie&#8217;s meer , dus zodoende.
Voldemort heeft een vloek uitgesproken over alle zuivere tovenaarsfamilie&#8217;s die geen volgelingen van hem waren.&#8217; Verklaarde ik.
&#8216;De vloek luidt , dat geen enkele zuivere ,verraderlijke familie een zevende kind mag hebben&#8230; 7 is een geluksgetal en Voldemort  verafschuwt geluk voor goede familie&#8217;s , zoals die van jullie.Jij bent toch het zevende kind.Een meisje , nog wel ,en dat maakte de vloek alleen maar erger.Maar als je hem tegenhoudt , zal dat makkelijker gaan&#8230;&#8217; ik schudde mijn hoofd. &#8216;Het is allemaal ongelooflijk ingewikkeld , maar ik ben de enige die het je mag vertellen&#8230;Als iemand anders het je zou vert6ellen dan&#8230;.&#8217; Ik maakte mijn zin niet af..Hoe moest ik dit brengen..
&#8216;Ik ben je Binding .Als er zo&#8217;n zevende kind geboren wordt , moet er een verbinding mee gemaakt worden met iemand van wie de ouders dooddoeners zijn.&#8217; Ik  ontweek hun blik. Ze keken me geschokt aan..Dat wist ik.Ze waren geschokt door het nieuwtje dat mijn ouders dooddoeners zijn.
&#8216;Dus heeft Perkamentus mij uitgekozen. Hij is verder de enige die ervan weet.Ik was een jaar of  2 toen ik als je Binding werd Benoemt. Perkamentus legde het me uit tijdens mijn eerste jaar op zweinstein.Ik had het je 2 maanden gelden moeten vertellen..We zijn eigenlijk al&#8230;te laat&#8230;
Maar ik heb er nooit meer aangedacht eigenlijk , sinds mijn eerste jaar.&#8217;
Ik voelde me een beetje verdrietig bij de afschuwelijke gedachte aan mijn eerstejaar. Maar mijn gevoelens waren half en half uitgeschakeld , dus ik merkte er niet veel van.
&#8216;Dus moeten we gauw beginnen met verzetten tegen de vloek , Ginny. De Verbinding tussen ons is een tegenbezwering  , maar hij neemt niet alles weg.Als het niet lukt&#8230;Word je een&#8230;boeman&#8230;&#8217;
&#8216;oh&#8230;!&#8217; zei ginny alleen maar.
Ik keek haar weer ernstig aan.
&#8216;Elk moment kan Voldemort toeslaan.Het spijt me , maar je moetaan mijn zijde blijven. En draag dit. Ik gaf haar de armband die ik al jaren bij me had&#8230; Hij straalde een zilverachtige gloed uit en was van puur goud&#8230;Hij leek heel dun , nodg dunner als een haartje , maar desondanks was hij heel steving.
Bijna liefdevol pakte Ginny het armbandje uit mijn hand..Ze keek me aan en Harry deed het bij haar om&#8230;Toen eht slotje dicht was ,en harry eht los liet , Voelde ik en Ginny het op precies etzelfde moment,&#8230; We waren verboden.Nu hoefde ze tenminste niet  altijd aan mijn zijde te zijn.Speels glimlachte ze naar me.Ik knikte en we omhelsden elkaar.Verbonden.


-----------------------------------


Tessa Tinkels




We lieten elkaar weer los en ik kuchte , terwijl ik weer ging zitten.
&#8216;Luister Ginny&#8230;Wat die vloek precies inhoudt weet niemand&#8230;maar het is niet al te leuk , warschijnlijk.We weten alleen dat je een Binding nodig hebt  , het armbandje , een dierbare&#8230; en&#8230;dat was het geloof ik wel..En owjah&#8230;het klopt dat je 3 maanden gelden 15 bent geworden?&#8217; toen Ginny knikte , ging ik verder. &#8216;Dan is de vloek 2 maanden terug in werking getreden&#8230;We moeten goed oppassen ,je moet op alles voorbereid zijn&#8230; Perkamentus gaat je duelleerles geven , terwijl ik een faunatentraining begin.
 Dat had ik al eerder besloten omdat...-'onmiddelijk klapte ik dicht..
Omdat George me die kanariekano had gegeven.HIj stond daar nu...Te duellleren met Bella-mens...Og god , dat afgrijselijke,afschuwelijke,mosterlijk...aargh! Ik kreeg er genoeg van..
Bellatrix van Detta had al honderden mensen gemarteld , vast ook een heleboel vermoord , met gemak.. Misschien was george snel aan zijn einde gekomen , had hij niet geleden....Misschien....
Maar dit keer sprongen er geen tranen meer in mijn ogen aan een gedachte aan hem.Al veolde ik wel pijn , echt verdroet was er neit meer.
Ik verkeerde nog steeds in die roes , die trance.Die zou wel heel lang blijven.
Ik kon het gewoon niet aan , het verdriet om George , om christy en christina , om mijn overleden vader , mijn moeder die nog steeds dooddoener was.Toen ik aan al die vreselijke dingen dacht , schoten allerlei beelden door mijn hoofd.George die me kuste , Christy die een eerstejaars vervloekte , christina die bang wegliep van een of ander klein beest , mijn vader die me uitschold,mijn vader die me sloeg terwijl ik als vierjarige ineengedoken in een hoekje zat , half bewusteloos , mijn moeder die me het huis uitstuurde , george die me bij hem thuis opving,Ginny toen ze te horen kreeg van die vloek...
'Professor?'vroeg Harry voorzichtig.Ik keek hem aan. De beelden waren weer verdwenen en Harry had me wakker geschud , zo leek het ten minste.
'Dat was het...Als je nog vragen hebt , Ginny...Stel die dan maar aan prof. perkamentus , want ik weet er ook niet zoveel van  eerlijk gezegdt.'
Zachtjes maar met drang duwde ik ze de deur uit..
 Ik begon met het bekijken van de verslagen van perkamentus' lessen..
Die waren goed gegaan...Perkamentus had het boek netjes doorgewerkt en veel praktijk lessen gegeven... Bijna iedereen was vooruitgegaan. Ik ging hun werk maar nakijken... Veel anders had ik toch niet te doen..



nog al klein stukkie maar jah...

groetjes,kimberly(TT)



-----------------------------------


Tessa Tinkels




We lieten elkaar weer los en ik kuchte , terwijl ik weer ging zitten.
&#8216;Luister Ginny&#8230;Wat die vloek precies inhoudt weet niemand&#8230;maar het is niet al te leuk , warschijnlijk.We weten alleen dat je een Binding nodig hebt  , het armbandje , een dierbare&#8230; en&#8230;dat was het geloof ik wel..En owjah&#8230;het klopt dat je 3 maanden gelden 15 bent geworden?&#8217; toen Ginny knikte , ging ik verder. &#8216;Dan is de vloek 2 maanden terug in werking getreden&#8230;We moeten goed oppassen ,je moet op alles voorbereid zijn&#8230; Perkamentus gaat je duelleerles geven , terwijl ik een faunatentraining begin.
 Dat had ik al eerder besloten omdat...-'onmiddelijk klapte ik dicht..
Omdat George me die kanariekano had gegeven.HIj stond daar nu...Te duellleren met Bella-mens...Og god , dat afgrijselijke,afschuwelijke,mosterlijk...aargh! Ik kreeg er genoeg van..
Bellatrix van Detta had al honderden mensen gemarteld , vast ook een heleboel vermoord , met gemak.. Misschien was george snel aan zijn einde gekomen , had hij niet geleden....Misschien....
Maar dit keer sprongen er geen tranen meer in mijn ogen aan een gedachte aan hem.Al veolde ik wel pijn , echt verdroet was er neit meer.
Ik verkeerde nog steeds in die roes , die trance.Die zou wel heel lang blijven.
Ik kon het gewoon niet aan , het verdriet om George , om christy en christina , om mijn overleden vader , mijn moeder die nog steeds dooddoener was.Toen ik aan al die vreselijke dingen dacht , schoten allerlei beelden door mijn hoofd.George die me kuste , Christy die een eerstejaars vervloekte , christina die bang wegliep van een of ander klein beest , mijn vader die me uitschold,mijn vader die me sloeg terwijl ik als vierjarige ineengedoken in een hoekje zat , half bewusteloos , mijn moeder die me het huis uitstuurde , george die me bij hem thuis opving,Ginny toen ze te horen kreeg van die vloek...
'Professor?'vroeg Harry voorzichtig.Ik keek hem aan. De beelden waren weer verdwenen en Harry had me wakker geschud , zo leek het ten minste.
'Dat was het...Als je nog vragen hebt , Ginny...Stel die dan maar aan prof. perkamentus , want ik weet er ook niet zoveel van  eerlijk gezegdt.'
Zachtjes maar met drang duwde ik ze de deur uit..
 Ik begon met het bekijken van de verslagen van perkamentus' lessen..
Die waren goed gegaan...Perkamentus had het boek netjes doorgewerkt en veel praktijk lessen gegeven... Bijna iedereen was vooruitgegaan. Ik ging hun werk maar nakijken... Veel anders had ik toch niet te doen..



nog al klein stukkie maar jah...

groetjes,kimberly(TT)



-----------------------------------


Tessa Tinkels




En zo ging alles zijn gangetje. Ik begon aan de zeer ingewikkelde en moeilijke training voor aspirant-faunaten..
Ik moest allerlei  dingen transfigureren , en uiteindelijk ook bij mezelf , onder toezicht van Perkamentus of Minerva.
Zo toverde ik gaatjes(voor oorbellen) in mijn oren , ik toverde een tattooo en ik liet heweer verdwijnen , en  , na 2 maanden , mocht ik ook uiteindelijk ezelf in dieren proberen te veranderen.
 Het was echt superingewikkeld.Even zag ik het niet meer zitten. Het was een keer totally misgegaan en ik was toen voor de helft adelaar , voor de helft een mens. Het zag er vreemd uit.
 Maar na een persoonlijke toespraak van perkamentus kreeg ik weer ietsiepietsie klein beetje moed , dus toen ging ik weer verder.
Na nog eens twee weken kreeeg ik uiteindelijk theorie lessen...Ik had er niet echt moeite mee., Ik zat nog steeds in die trance , maar daardoor werd alles wel eens tuk minder ingewikkeld..
 Ik leerde uren en echt uren achter mekaar door , tijdens de lessen , onder het eten , tijdens het nakijken en zelfs in mijn vrije tijd,ik had verder toch niks te doen..
Het werd kouder en kouder en in de iwnter konden we minder praktijk lessen doen...
 Dus uiteindelijk zaten we veel achter de theorie..
 Ik had mijn tehorie examen achter de rug... Daarvoor was ik gelsaagd..
 Op 7 December kwam dan eindelijk ook de enveloppe met de uitslag van het praktijk-examen in de brievenbus..
Zonder spanning maakte ik de brief over..
Want ik had bijna geen gevoelens , geen emotie's meer..
Alles was uitgeschakeld , alleen de haat en mijn wilskracht had ik nog .... Zelfs Christy was nooit meer in mijn hoofd opgedoken.
Ik maakte de brief langzaam open , en staarde wezenloos voor me uit..
 Mijn ogen lagen aandachtig de brief..
Ik wist dat we een score van minimaal 130 van de 150 moesten hebben.Ik las de brief..
 Ik had 110 punten.Niet genoeg dus. Ik gooide de brief weg en ging verder met het nakijken van de werkstukken..
Maar toen ik daarmee klaar was , liet ik mijn gedachten toch de vrije loop. Langzaam egon ik uit mijn trance te ontwaken.Al die dagen leren , die lessen , die trainingen... Het was allemaal heel moeilijk , maar ik wist gewoon dat ik het heel slecht had gedaan tijdens dat examen op het ministerie..
 Ik had mijn gedachten er niet bij gehad.Ik had nergens mijn gedachten bij , alleen emt leren en stilletjes door het leven gaan , of het haten van Bellatrix van Detta.
 Ik veolde de haatgevoelens weer opkomen... Die afschuwelijke , vreslijke haat.Ik vroeg me af hoe het met george ging...
 Er was nu ongeveer.....1 dag voorbij... Rekende ik gauw uit..
Ik voelde me verdrietig.. Voor het eerst sinds mijn terugkeer...
De tranen kwamen op... De kamer werd wazig en voor het eerst sinds mijn afscheid van george huilde ik echt...Ik bleef maar huilen , terwijl ik daar in mijn kantoortje zat. Met de werkstukken voor me en de prullenbak met de brief naast me.Ik verborg mijn gezicht in mijn handen ...De tranen hielden op , maar het verdriet werd groter en groter.Ik voelde me verloren en eenzaam.
Waarom had hij zich ook opgeofferd? Ik was het niet waard! Echt niet!
Ik zuchtte
 "hallow Christina..."
huh? dacht ik.... Hoezo? Was ik nu echt weer aan het veranderen in die Christina , dat rotmens...?
&#8221; yes , it's me... Ik ben Christy , en ik ga er gewoon voor zorgen dat je niet meer zostom doet...&#8221; zei de stem rustig.... Met dat ajkelige , hoge rotstemmejte... De rillingen liepen over mijn rug... Was ik echt weer Christina?
Wat had Perkamentus toen ook al weer gezecht?
 Als je van buiten verandert , verander je vanzelf van binnenm... Zo was ik Christy geworden... Mensen misten Christina niet eens , ze vergaten haar gewoon . Want ze was toen ook qua uiterlijk verandert en niemand had gemekrkt dat ze een &#8220;nieuw &#8220; meisje was , en dat die Kistel ineens weg was.
Ik stond op en liep door de gangen... Trap af , gang in , deur uit , trap op...
 En toen stond ik op het veldje voor het kasteel. Ik stak mijn toverstok-hand uit en en reisde daarna met de collctebus naar zweinsveld.
Daar liep ik regelrecht de eerste de beste kapperszaak binnen , en liet mijn haar blonderen , steilen en een pony knippen..
 Ik deed  ringen in de gaatjes in mijn oren , en toen ik de zaak uitstapte(na die stomme zaak superveel galjoenen te hebben betaald) voelde ik me bijna herboren..
 Maar ik was nog neit klaar met marieke.Ik liet ook wat bescheiden make-p op doen,zodat het wel verschil maakte , maar je niet zag dat het make-up was...
Tevreden ging ik met de collectebus terug naar Zweinstein..
"hier heb je geen goed aan gedaan , christy..." zei de stem in mijn hoofd.Ik liep rustig verder ,alsof ik het niet hoorde...
"dit klopt gewooon niet....Je bent Christy en daar mee uit.Kap nou eens met dit belachelijke gedoe...Waarom help je Ginny eigenlijk...De heer's wil is wet voor jou , madam koppig!" ik probeerde de stem nog steeds te negeren , maar nu werd ik toch onzeker...


-----------------------------------


Tessa Tinkels




En zo ging alles zijn gangetje. Ik begon aan de zeer ingewikkelde en moeilijke training voor aspirant-faunaten..
Ik moest allerlei  dingen transfigureren , en uiteindelijk ook bij mezelf , onder toezicht van Perkamentus of Minerva.
Zo toverde ik gaatjes(voor oorbellen) in mijn oren , ik toverde een tattooo en ik liet heweer verdwijnen , en  , na 2 maanden , mocht ik ook uiteindelijk ezelf in dieren proberen te veranderen.
 Het was echt superingewikkeld.Even zag ik het niet meer zitten. Het was een keer totally misgegaan en ik was toen voor de helft adelaar , voor de helft een mens. Het zag er vreemd uit.
 Maar na een persoonlijke toespraak van perkamentus kreeg ik weer ietsiepietsie klein beetje moed , dus toen ging ik weer verder.
Na nog eens twee weken kreeeg ik uiteindelijk theorie lessen...Ik had er niet echt moeite mee., Ik zat nog steeds in die trance , maar daardoor werd alles wel eens tuk minder ingewikkeld..
 Ik leerde uren en echt uren achter mekaar door , tijdens de lessen , onder het eten , tijdens het nakijken en zelfs in mijn vrije tijd,ik had verder toch niks te doen..
Het werd kouder en kouder en in de iwnter konden we minder praktijk lessen doen...
 Dus uiteindelijk zaten we veel achter de theorie..
 Ik had mijn tehorie examen achter de rug... Daarvoor was ik gelsaagd..
 Op 7 Januari kwam dan eindelijk ook de enveloppe met de uitslag van het praktijk-examen in de brievenbus..
Zonder spanning maakte ik de brief over..
Want ik had bijna geen gevoelens , geen emotie's meer..
Alles was uitgeschakeld , alleen de haat en mijn wilskracht had ik nog .... Zelfs Christy was nooit meer in mijn hoofd opgedoken.
Ik maakte de brief langzaam open , en staarde wezenloos voor me uit..
 Mijn ogen lagen aandachtig de brief..
Ik wist dat we een score van minimaal 130 van de 150 moesten hebben.Ik las de brief..
 Ik had 110 punten.Niet genoeg dus. Ik gooide de brief weg en ging verder met het nakijken van de werkstukken..
Maar toen ik daarmee klaar was , liet ik mijn gedachten toch de vrije loop. Langzaam egon ik uit mijn trance te ontwaken.Al die dagen leren , die lessen , die trainingen... Het was allemaal heel moeilijk , maar ik wist gewoon dat ik het heel slecht had gedaan tijdens dat examen op het ministerie..
 Ik had mijn gedachten er niet bij gehad.Ik had nergens mijn gedachten bij , alleen emt leren en stilletjes door het leven gaan , of het haten van Bellatrix van Detta.
 Ik veolde de haatgevoelens weer opkomen... Die afschuwelijke , vreslijke haat.Ik vroeg me af hoe het met george ging...
 Er was nu ongeveer.....1 dag voorbij... Rekende ik gauw uit..
Ik voelde me verdrietig.. Voor het eerst sinds mijn terugkeer...
De tranen kwamen op... De kamer werd wazig en voor het eerst sinds mijn afscheid van george huilde ik echt...Ik bleef maar huilen , terwijl ik daar in mijn kantoortje zat. Met de werkstukken voor me en de prullenbak met de brief naast me.Ik verborg mijn gezicht in mijn handen ...De tranen hielden op , maar het verdriet werd groter en groter.Ik voelde me verloren en eenzaam.
Waarom had hij zich ook opgeofferd? Ik was het niet waard! Echt niet!
Ik zuchtte
 "hallow Christina..."
huh? dacht ik.... Hoezo? Was ik nu echt weer aan het veranderen in die Christina , dat rotmens...?
&#8221; yes , it's me... Ik ben Christy , en ik ga er gewoon voor zorgen dat je niet meer zostom doet...&#8221; zei de stem rustig.... Met dat ajkelige , hoge rotstemmejte... De rillingen liepen over mijn rug... Was ik echt weer Christina?
Wat had Perkamentus toen ook al weer gezecht?
 Als je van buiten verandert , verander je vanzelf van binnenm... Zo was ik Christy geworden... Mensen misten Christina niet eens , ze vergaten haar gewoon . Want ze was toen ook qua uiterlijk verandert en niemand had gemekrkt dat ze een &#8220;nieuw &#8220; meisje was , en dat die Kistel ineens weg was.
Ik stond op en liep door de gangen... Trap af , gang in , deur uit , trap op...
 En toen stond ik op het veldje voor het kasteel. Ik stak mijn toverstok-hand uit en en reisde daarna met de collctebus naar zweinsveld.
Daar liep ik regelrecht de eerste de beste kapperszaak binnen , en liet mijn haar blonderen , steilen en een pony knippen..
 Ik deed  ringen in de gaatjes in mijn oren , en toen ik de zaak uitstapte(na die stomme zaak superveel galjoenen te hebben betaald) voelde ik me bijna herboren..
 Maar ik was nog neit klaar met marieke.Ik liet ook wat bescheiden make-p op doen,zodat het wel verschil maakte , maar je niet zag dat het make-up was...
Tevreden ging ik met de collectebus terug naar Zweinstein..
"hier heb je geen goed aan gedaan , christy..." zei de stem in mijn hoofd.Ik liep rustig verder ,alsof ik het niet hoorde...
"dit klopt gewooon niet....Je bent Christy en daar mee uit.Kap nou eens met dit belachelijke gedoe...Waarom help je Ginny eigenlijk...De heer's wil is wet voor jou , madam koppig!" ik probeerde de stem nog steeds te negeren , maar nu werd ik toch onzeker...


-----------------------------------


Tessa Tinkels




even een wijziging :
er stond 7 december in het laatste deel(hierboven) , toen die brief aankwam..
Maar dat is geen december , maar januari..

onthoudt dat goed , want anders klopt het neit echt meer.


Ik was nog steeds zwak.Christy zat nog steeds in me.Ik werd onzeker...Had ik hier echt wel goed aan gedaan? Ik wilde toch ook dooddoener worden?Ik ben zelfs op reis gegaan en allerlei trainingen gevolgt om sterk en machtig te worden...
Kappen nu , Marike.Natuurlijk wil je geen dooddoener meer worden , zoals je ouders.
Een felle steek ging weer door mijn arm ,. maar ik negeerde hem weer.
Mijn ouders waren slecht.Ik wilde dat ik dta verdraaide teken met die stomme rachten niet had! Mijn arm ging nog zeerder doen en ik begon langzamerte lopen...
Ik pakte mert mijn andere hand de arm vast en vermande mezelf..
Ik moest nu neit flauw en zwak gaan doen , christy en Christinba waren verleden tijd en ze moesten vergeten worden!
Ondanks dat ik dit zo streng tegen mezelf zei , wist ik het nog steeds...Deed ik nu wel of niet het goede? Was ik nu wel mezelf?
Oh , ***** ik vloekte hardop...Jezig Chrismus...Kon ik nouw nooit eens normaal worden?
 een gewoon leven leiden?
 zonder een overleden vader en meoder , die dooddoeners waren , zonder een Verbinding met een zevende kind , zonder een strijd tegen het duister , tegen mezelf?
Vermoeid liep ik naar mijn kantoor en liet me in de gebloemde fautieul valleb.Nu moest ik echt kappen,of ik zou gek worden.Ik zou gewoon Marike zijn , Marieke blijven en normaal doen.
Ik zuchtte diep.Daar lag de brief van het ministreie , in de prullenbak...
Dit kon zo neit verder gaan...Ik zou gewooon een brief sturen met de mededeling dat ik graag een herexamen wilde doen over een week , op 14 januari
Oh ja.De fanuaten training..De kanariekano.
George.

Ik werd de volgende morgen om 11.00 wakker.Ik schrok op , sprong in wat kleding en rende naar mijn lokaal..
Daar begon ik met de les.
'Hallo allemaal... Gaat u maar zitten en houdt uw toverstok bij de hand..
Ik wil graag weten hoe ver u inmidddels bent..
Zonder waarschuwing sprak ik een spreuk uit en veranderde het lokaal in een oerwoud, met een moeras erin.
'Probeer alles in dit gebied uit te schakelen.Daar krijgt u punten voor...Wie de eeste punten heeft ,kan naar mij toe komen.Die krijgt een klein cadeautje.'
Ik keek stilletjes toe hoe mijn 6e-jaars zwadderich leerlingen allerlei zwartekunsten uitschakelden.Er zat een boeman bij,een Kappa en een Wierling ,een feeks, en nog allerlei kleine vloeken waar ze tegen-bezweringen over meosten uitspreken.
Draco Malfidus won,wat natuurlijk al te verwachten was...Alhoewel Bella Zabini het ok goed deed.Ik gaf Malfidus het kado(een zak met Smekkies in Alle Smaken) en liet de leerlingen 10 minuten voor afloop van de les vertrekken.Ze waren behoorlijk vies geworden door het moeras.Eentje zat zelfs onder de Fisteldistelpus.Ik probeerde haar schoon te maken met een spruekje , wat maar half lukte...Ik zat er absoluut neit met mijn gedachten bij.Gauw schreef ik een verslag van de les en vertrok naar de Grote Zaal om met de ander leraren en leerlingen te lunchen.


-----------------------------------


Tessa Tinkels




Toen ik de zaal binnenkwam,keek Minerva me afkeurend aan...Ik voelde over mij gezicht bij het zien van haar strakke mond.Had ik ook Fisteldistel pus op mijn gezicht? Maar toen ik zag wat ik aanhad , begreep ik haar afkeurende uitdrukking onmiddelijk..
Ik had mijn zwarte topje aan met V-hals en een hippe heupbroek aan.Christy-kleding.
Oh , god , wat ben ik toch weer slim bezig vandaag! Niet dus...
Gauw draaide ik me om en rende naar mijn kamer om me om te kleden , want zo kon ik natuurlijk niet blijven rondlopen.
Terwijl ik me omkleedde , zat ik weer te piekeren over George...Wat zou hij gezegd hebben?Waarschijnlijk "Heb je een kledingtoffee op?" of zoiets... Ik wist niet of die toffe's bestonden , maar Fred en George kennende hadden ze allang zoiets verzonnen.
Ik lachte triest bij zichzelf terwijl ik weer aan George dacht...
Er was weer een hele tijd voorbij... Hij moest komen! 
Maar het werd tijd dat ik moest beseffen en accepteren dat hij nu waarschijnlijk.....heen...was..
Ik zuchtte diep terwijl er weer parelachtige tranen op mijn wangen verschenen...Ik had geen honger meer , dus waarom zou ik nog terug naar de grote zaal gaan? Ik zakte neer op de grond...
Mijn wereldje werd wel erg triest zo.Altijd dat gehuil en lege gevoelens om George....
Het is dat Ginny Wemel haar nodig had , anders dan...had ze George allang gevolgd...
Ik schrok een beetje van mezelf..Ik was wel heel depressief nu..Dit kan gewoon niet verder zo.Ik besloot voor de zoveelste keer maar weer eens naar Perkamentus te gaan.Hij wist altijd raad met me.

'Marike! Wat leuk je hier weer te-' begon Perkamentus.Maar hij stopte zodra hij mijn gezicht zag.
'Marike.'zei hij ernstig. 'wat is er mis?'
Ik keek hem verwondert en verbijsterd aan, terwijl de tranen nog steeds over mijn wangen vloeiden.Begreep hij dat nou echt niet?
'Laat maar.' zei hij zacht. 'Ik begrijp het al...Maar probeer verder te leven! Dat wil George ook.'
'Professor...' vroeg ik aarzelend. 'Bestaat er een kans...dat..George nog leeft...?'Ik keek hem angstig aan..Ik wilde het eigenlijk niet weten...Ik was bang voor het antwoord.
Perkamentus meed mijn blik.
' Tja....Dat weet zelfs de meest wijze mens op aarde niet , ik dus al helemaal niet.Maar het laatste wat hij heeft gedaan , als hij gestorven is , is van jou houden.Onthoud dat.' zei hij kalm. Ik voelde woede opborrelen.Hoe kon hij dat zeggen? Al dat opgekropte verdriet kwam eruit.
'ACH MAN , JE WEET NIET WAT HET IS! 
HIJ HEEFT ZICH OP MOETEN OFFEREN OMDAT IK ZO STOM WAS OM TOCH TE GAAN , TERWIJL IK WIST DAT DAT STOMME , ***** BELLA-MENS ER WAS!!' ik gooide alles eruit wat me al tijden dwarszat.Perkamentus keek me nu aan.Ik keek niet naar hem , zag niet dat een traan door zijn lange ,zilvergrijze baard naar beneden gleed.
'JE SNAPT HET ECHT NIET HE?' schreeuwde ik verder.
' HET IS ALLEMAAL MIJN SCHULD ,EN JIJ ZEGT DAT IK MOET ONTHOUDEN DAT HIJ VAN ME HIELD...JA , DAT WEET IK WEL! WAT DENK JE DAT ME AL WEKEN PLAAGT?
 DE GEDACHTE DAT GEORGE ZICH VOOR MIJ HEEFT OPGEOFFERT , TERWIJL IK HET -NIET-WAARD-BEN!!!'
Ik keurde perkamentus geen blik waardig , maar draaide me op mijn hakken om en leip het kantoortje uit.Ik rende meteen door naar mijn eigen slaapkamer.Daar waren de tranen ineens op , maar ik wsa nog steeds woedend.. Jezig ,zeg..Ik dacht dat Perkamentus snapte wat me dwars zat!
Ik smeet een kussen door de kamer , naard e deur ,recht tegen......Perkamentus aan.Zijn gezicht stond niet meer verdrietig , maar ernsitg. Hij fronsde..
'Dat zal ik wel verdiend hebben...Maar Mariek.Je moet de moed niet opgeven.George zal altijd bij je zijn , er bestaat nog steeds een kans...dat..hij leeft.'
Ik keek perkamentus nu niet langer boos , maar verbaasd en dankbaar aan.Hij ontsloeg me neit , hij was neit eens kwaad! Hij dacht dat hij eht wel verdiend zou hebben!
Ik rende naar hem toe en omhelsde hem.Hij mocht me dan niet begrijpen , maar hij was ook niet echt normaal..Niet dat ik normaal was , maar toch..
Perkamentus glimlachte en liep weg.Ik zuchtte en begon met het leren van de praktijkoefeningen voor de faunatentraining.Ze waren verdraaid moeilijk , maar ik zat er ook niet met mijn gedachten bij.


-----------------------------------


Tessa Tinkels




De leerlingen liepen het lokaal uit.Glimlachend keek ik naar ze , terwijl ze hun spullen pakten , grijnzend en vrolijk.Eindelijk was een les goed gegaan sinds mijn uitbarsting met perkamentus,vorige week.Vandaag had ik her-examen met de praktijk.Mijn humeur daalde een beetje en ik voelde me zenuwachtig worden...Ik kon het nog steeds niet echt goed.Maar het drankje wat ervoor nodig was , had ik al wel kunnen maken...Alleen mijn transformaties waren nog steeds niet helemaal perfect..Maar ehet ging stukken beter...Mijn gedachten dwaalden voor de zoveelste keer die week af.
Steeds als ikzelf moest transformeren, mislukt het..Ik hield dezelfde kleur van mijn ogen , of ik hield mijn gewone kledingkleur.
De volgende groep kwam naar binnen.Ik keek er afwezig naar.Wat voor dier zou ik eigenlijk worden? Ik had absoluut geen idee...Misschien een ....bange wezel?
 dat zou echt iets voor christina zijn...Of een slang?
 nee , dat past beter bij christy.Tja...Wat paste nou bij Marieke?
Ik pijnsde door..Uiteindelijk besloot ik dat ik dat dan wel zou zien , als ik het drankje op had.Dan zou ik veranderen in het dier wat ik als faunaat zou zijn.
'Professor Vindra?' die naam schudde me wakker.Ik zag dat eht  Ginny wsa ,die me wakker had geschud.
Ik staarde nu de klas in.De leerlingen waren neit langer wazig maar duidelijk.
'Hallo , Jongens en meisjes.Vandaag wil ik beginnen met een zeer sterke schildspreukl.Hij staat niet in het boek , maar hij is zeker van belang , aangezien hij zeer sterke vloeken tegenhoudt.'ik vertelde verder over de spreuk die mijn leven ahd gered.Ik ratelde maar door , terwijl ik de dood van mijn moeder herbeleefde

Ik zag de donkere kamer weer voor me.De gordijnen  wapperden zachtjes , terwijl mijn moeder een brief naar Voldemort schreef...Waarover had ik nooit geweten.Ik zat boven , hoorde plots een knal , een hoge , kille stem die een spreukuitsprak,gerommel en nog een knal.Ik rende naar benden.Ik was moedig.
Logisch , ik was toen Christy.Ik keek door de kamer.Daar lag haar moeder.Dood.Ze had nog een veer in haar hand en ik zag dat de brief verdwenen was.Ik deinsde achteruit..Ze hadden moeder vermoord.Ik hoorde voetstappen en draaide me snel om.Dapper als ik was.Ik keek recht in de ogen van Voldemort.Ik gilde van schrik.Die ogen...Ze waren zo wreed,zo gemeen.Ze waren slangachtig ,het waren eigenlijk meer van die spleetogen.Ik staarde ze aan..Ze bleven maar kijken en die liploze mond wrong zich in een grimas.Een angstaanjagende,kille grijns , zonder ook maar een spoortje hartelijkheid.
Ik keek naar moeder...Bijna ging een rilling van angst door me heen.Maar ik verdrong die.Ik was niet bang , dat was Christina.En Christina was vermoord.
Langzaam hief Hij zijn toverstok op...Langzaam richtte Hij die op mij.Ik staarde nog steeds naar zijn gezicht.Ik zag de kille ogen , met een soort hunkering , terwijl mijn gedachten razendsnel werkten om me in leven te houden.
Ik kreeg een idee.Langzaam en (hopelijk) onopvallend liet ik mijn hand in mijn zak glijden..Daar voelde ik het vertrouwde stafje.
Ik gilde gauw de spreuk ,die mijn leven redde.Hij sprak de cruciatusvloek uit.Na te hebben genieten van mijn marteling zou hij me het leven afnemen.Maar dat liet ik niet oe.
Niet na wat ik had bereikt.
'Caripus Rapace!' gilde ik lang en doordringend , met als enige houvast de gedachte aan Christy.Dappere,populaire Christy..Ik pakte mijn toverstaf nog steviger beet en met een ongelooflijke drang in me verdreef ik Voldemort.Hij was weg.
Het huis bleef stil,alsof het zijn adem inhield.De gordijnen wapperden nog steeds zachtjes,maar het was alsof ik de treistheid ervan neit voelde.
Moeder was dood.Ik had er altijd ruzie mee gehad , ze had bijna nooit durven bekennen dat ik bestond.En ik had Voldemort verdreven.Moeder bleef bij me rondspoken , tot ze daar een verbod voor kreeg
Langzaam verwazigde de kamer , de gordijnen en moeder.
De klas voor me werd weer duidelijk.Ik zag starende , angstige gezichten.
Ik keek door de klas.Langzaam besefte ik wat er was gebeurd , toen een meisje vroeg , of het wel ging.
Ik had het hele verhaal verteld , zonder dat ik het wist.
Verdwaasd keek ik het lokaal in.Tranen van eenzaamheid kwamen op.Ik had niemand meer , niks geen houvast.
Dit hield ik niet meer vol.Zo vrolijk en optimistisch als ik net nog was geweest , zo depri was ik nu..
Ik zuchtte en zei dat het prima ging en dat ze het moesten vergeten.Ik keek de klas doordringend aan , alsof ik ze zo wilde vertellen dat ze dit geheim moesten houden.
'Huiswerk voor volgende-'  "dat vond je niet leuk he , Christina...? Ik dwong je...Goed he?"  Ik haatte de stem nu vreselijk . maar probeerde niet te denken aan wat die woorden betekenden.
'voor volgende week: zoek in de bieb zoveel mogelijk info op over de caripa-bezwering.En nu wegwezen.' zei ik.
toen drong tot me door ,dat Christy me weer aan het overnemen was.



en , hoe was dit stukje?  ik had nog een vraagje aan jullie.
Wie heeft ook maar een idee hoe dit verder af gaat lopen?Ik ben heel benieuwd wat jullie denken.En is jullie iets nog neit duidelijk? Want ik help jullie graag.
En als ik iets verkeerd heb gedaan , meld het dan a.u.b.

groetjes,kimberly(TT)


-----------------------------------


Tessa Tinkels




Maar dat wilde ik niet weten.Niet nu.Ik moest mijn aandacht bij mijn her-examen houden.Dat was belangrijk.
Maar toen vroeg ik me af wat nou eigenlijk belangrijk was voor mij.
Ik was toch alles kwijt , dus wat had het voor zin ...door te leven?voor wie deed ik dat?
Plotseling dook er weer een stem op in mijn hoofd.Maar niet zo'n irritante , hoge stem van Christy , maar hij was zangerig en vriendelijk.
Edana.
 "Meisje toch....Voor wie heeft George zijn leven op de waagschaal gezet? Voor jou! Het zou heel erg zijn als je dan niet iets met je leven doet! Dus doe niet zo -sorry- idioot en wees verstandig!Marieke bestaat nog en jij moet er zelf voor zorgen dat ze in stand blijft! 
Ik voelde dat Edana gelijk had.
 Maar het was moeilijk door te zetten als je alles had verloren , alles wat je dierbaar was. Zelfs Edana was niet meer bij me.
Ik liep stilletjes naar mijn kamer en plofte daar bij mijn haard neer.Ik liet miujn gedachten de vrije loop en begon te piekeren.

 ik heb hier ffe een stukkie sonfic in verwerkt...Misschienw eten jullie neti wat eht is , maar hets is zeg maar een liejde door het verhaal heen.Ik zet de songtekst erook bij. Het liedje heet : Whithout you en is van Mariah Carey...Je kunt het downloaden bij kazaa , daar heb ik het tenminste vandaan..
Je kunt het liedje het beste opzetten vlak voor je begint met lezen...Telkens staat boven een stukje verhaal een stukjes songtekst , tijdens het lezen word die songetekst gezongen.

Waarom was het eigenlijk George? Waarom? hoe moest ik verder?
Ik kon het niet vergeten , zomaar ,alsof er niks aan de hand was...

No I can't forget this evening 
Or your face as you were leaving 
But I guess that's just the way 
The story goes 
Vader was voor mijn ogen gestorven , de enige verwante die nog een beetje om me gaf.Hij had als laatste woorden mijn naam geroepen.Vaarwel gezegd.Was dit zoals mijn lot was?

You always smile but in your eyes 
Your sorrow shows 
Yes it shows
Yes it shows 
Moeder had ik horen doodgaan.Ik kon zo gewoon niet verder leven , hoe ging dat?    Ik was wanhopig , verdrietig.De tranen waren onderhand wel op , maar het verdriet werd alleen maar groter en pijnlijker.Het verdriet om mezelf , mijn vader , mijn moeder , George,Edana ,....Ginny.


No I can't forget tomorrow 
When I think of all my sorrow 
When I had you there 
But then I let you go 
And now it's only fair 
That I should let you know 
What you should know 
Ik had zelfs mij eigen zien , voelen doodgaan.Onder toezicht van Christy.
Marieke was nu wel tot stand gekomen, en die moest blijven.
Maar met zoveel verdriet...?
Hoe? Ik voelde de immense pijn onder het verlies van George groter en groter worden..
 Zonder hem...? Een steek ging door me heen.een steek van verloren liefde

I can't live 
If living is without you 
I can't live 
I can't give anymore 
Ik wst dat ik moest doorzetten , niet mocht opgeven.Maar ik voelde ook dat het bijna niet meer ging.Ik was op.
De herbelevenis van moeder's dood had me aangegrepen , ondanks dat ....de dood van haar lang niet zo erg vond als het verlies van George.
Dan kwam er ook nog die zware last op mijn schouders bij , vanwege de verbinding van mij en Ginny.Er was iets geknapt vanbinnen
 Waarom was er zoveel verdriet in de wereld , zoveels wanhoop , wantrouwen..?

I can't live 
If living is without you 
I can't give 
I can't give anymore 
Ik kon gewoon niet zonder George.Ik was verdrietig en voelde mijn hele lichaam pijn doen..Van verdriet..
Langzaam viel ik in slaap.
Maar het verdriet en de pijn bleef. Het zoefde door mijn nachtmerrie
Ik werd na een minuut zwetend weer wakker.Gedachten stormden dor mijn hoofd,stekende , pijnlijke emoties.

Well I can't forget this evening 
Or your face as you were leaving 
But I guess that's just the way 
The story goes 
Ik had het willen uitschreeuwen , van pure woede.
 Waarom moest mij alles overkomen? Waarom altijd ik ?
zat het dan nooit eens mee ? Kon het lot mij dan nooit eens mee zitten?

You always smile but in your eyes 
Your sorrow shows 
Yes it shows 
I can't live 
If living is without you 
I can't live 
I can't give any more 
I can't live 
If living is without you 
I can't give 
I can't give anymore 

Ik moest doorzetten , dat bleef door me heenspoken.
Maar het zou heel moeilijk worden , met George's ogen die op mijn netvlies gebrand lagen.
ik bleef zitten , bij het knapperende vuur.
Mijn gedachten werden overspoeld door haat , haat jegens Voldemort en het lot , dat mij nou nooit eens mee zat.
Langzaam zakte ik weg , in een waas van pijnlijke , verdrietige gevoelens


Hopelijk klopt het een beetje en is het een beetje mooi.
Het is denk ik een beetje vreemd...Ach ja..


-----------------------------------


Tessa Tinkels




errug kort stukkie maar ach....


Na 3 uur stond ik eindelijk op uit de fautieul.Opgelucht.
Ik had mijn gevolens eens lekker eruit kunnen laten , die opgekropte woede was verdwenen.Langzaam was ik begonnen het verlies van George te verwerken.
Ik keek mijn kamertje rond ,dat nu al bijna 5 maanden mijn thuis was.
Ik vond het werk als lerares heel leuk. Zo was ik zelf ook nog een beetje kind.
Dat was ik eigenlijk ook wel , maar eht feit dat ik voor mijn eigen kost werkte gaf me een heerlijk bevrijdend gevoel.
Nu kon ik tenminste kattekwaad uithalen en 's nachts door de gangen zwerven , terwijl ik geen gevaar liep.
 Ja,heel misschien het gevaar ontslagen te worden , maar  wat was daarerg aan?
 Ik was nu wel zo'n beetje gewend van plaats te veranderen en kon dan lerares worden op Beauxbetouns.
Maar dat zou lang niet zo ...zo aangrijpend zijn als hier. Hier had ik zelf een deel van mijn jeugd door gebracht.Hier was Christina gestorven , verdwenen.En Christy...was tot stand gekomen.
 Plotseling voelde ik een steek door mijn arm gaan.
Het was niet mijn rechterarm , waar het teken zat. Maar de andere , waar het kleine , gouden armbandje aanzat.
Het gloeide en werd plotseling bloedrood. Het brandde verschrikkelijk en ik wilde het afdoen , maar besefte dat mijn Binding met Ginny dan ook zou verdwijnen , en dan zou de vloek van het Zevende Kind in werking treden.
Dus hield ik me krampachtig vast aan de armleuningen.Terwijl ik afwachtte tot de brandene pij zou overgaan.
 Maar hij bleef werken.Open gegeven moment hiled ik het neit meer , en rende naar de kraan , waar ik mijn inmiddels rode pols liet besproeien met water.
 De pijn bleef maar werd iets zwakker.
Ik voelde dat ik naar Ginny toe moest.Oh ***** waarom nu? Waarom ik?Dacht ik wanhopig,terwijl ik mijn kamertje uithaastte en naar de leerlingenkamer van Griffoendor liep.
Daar hoorde ik precies dat wat ik niet wilde weten.
'Ginny is verdwenen.' zei Hermelien zacht.


-----------------------------------


Tessa Tinkels




ik rende de kamer weer uit , alleen maar om er daarna weer achter te komen , dat ik precies het verkeerde deed.
 Dus stapte ik weer door het protretgat van de Dikke Dame, waar alle leerlingen me een beetje angsatig aanstaarde.Ik zag erook nogal....verward uit,Ze dachten waarschijnlijk dat ik iemand vreschrikkelijk op zijn donder ging geven.
 Maar ik negeerde die angstige blikken en liep naar de slaapzaal waar Harry Potter sliep.Ik bedacht me dat die waarschijnlijk ook zijn vriendin was gaan zoeken , maar het belangrijkte was vergeten.
 Ik opende zijn hutkoffer en pakte de Sluipwegwijzer. Ik wist van george hoe hij werkte en  binnen een paar tellen was ik erachter gekomen waar ginny was.
 Helemaal in het hart van het verboden bos.
Ik wist wat daar stond.Daar was ik in mijn eerste jaar achter gekomen.
Een hoge , verdorde boom , waarin een korte aangrijpende zin was gegraveerd.
Ter herrinering aan James Potter en Lily Potter/Evers.
Ik herinnerde me het als de dag van gisteren.Geschrokken keek ik naar het stipje dat vlak naast Ginny stond , op de sluipwegwijzer.
Er stond een vraagteken bij , maar ik wist wel wie het was.
Verbijsterd liet ik de kaart vallen en rende naar het verboden bos.Ginny had al veel trainingen gehad , maar ze was nu niet veilig. Voor niets.
Eenmaal bij de verdorde boom aangekomen , zag ik Ginny al van verre.
Hij was nergens te bekennen.Ik rende naar het hoopje verdriet toe wat de naam Ginny droeg.
 'Ginny....Meisje..Gaat het een beetje?'vroeg ik benauwd.
Ginny knikte heel langzaam.Maar het was alsof haar lichaam dat deed ; want haar gezicht zag eruit alsof het op instorten stond.Voorzichtig legde ik een arm om haar heen en tuurde in het rond,of Voldemort ergens te zien was.
'Hij....Voldemort...vloek....dood.' zei Ginny met moeite... Maar terwijl ze dat zei , was het duidelijk dat ze precies wist wat er gebeurd was.Haar ogen staarden me plots fel aan.'Bitch.' en toen zakte ze in elkaar , als een bergje oude gewaden.
Ik zag ze.
Die afgrijselijke slangenogen..Vol kilte , maar dit keer geammuseerd , emt een gemene blik in zijn ogen.
'Ze weet het van jou en George...' Hoorde ik een stem zeggen.Ik staarde de ogen aan. Zonder ook maar een spoortje van mijn gevoelens te tonen .Zonder angst, woede of haat.
Ik draaide me om , tilde Ginny op en liep weg.
Ik voelde de ogen van Voldemort in mijn rug prikken ,maar om een of andere reden deed hij niks. 
 Misschien merkte hij dat ik erop voorbereid was , een Binding was en nu dus een bescherming biedde voor Ginny en mij. Wat voor vloek hij ook zou uitspreken , hij zou me nooit raken.
Of misschien wilde hij gewoon niet nog een keer verdreven worden door een meisje dat vele jaren jonger is als hem.Iets weerhield hem in ieder geval en liet mij samen met Ginny veilig terugkeren.
Op de ziekenzaal zei Poppy tegen me dat er niets met Ginny aan de hand was , in ieder geval niet lichamelijk.
'Ze is alleen een beetje oververmoeid en uiteindelijk flauwgevallen. Ze voelde wel koud aan , maar dat had ik zo verholpen.'
Ik bedankte Poppy en liep met Ginny naar de griffoendor leerlingenkamer.Voorzichtig legde ik haar in bed en ging op zoek naar Harry. Die zou wel willen weten waar Ginny heen is.Bij Harry zag ik ook Hermelien en Ron.Ze waren druk in gesprek.
'Heej jongens!' riep ik.'Ginny ligt netjes in bed;ze is veilig.' Ze waren plots stil en keken me verbaasd aan om mijn manier van doen.Niet bepaald een standaard leraar zou haar leerlingen aanspreken op : "he jongens!" Maar toen mijn woorden eenmaal waren doorgedrongen , renden ron en Harry weg.
 Hermelien bleef bij mij achter , met een enorme stapel boeken onder haar arm.
'Zo hermelien... Hoe is het?' vroeg ik maar , om een gesprek op gang te krijgen.
'Goed hoor.'
 'Mooi.Want je hebt een elf voor je laatste proefwerk.' zei ik.Daarna draaide ik me om en liep na nog gedag te hebben gezegt weg.

In mijn kamer kleedde ik me gauw aan voor mij  praktijkexamen.een oude spijkerbroek en een bloesje was voldoende.
Ik bond mijn korte , zwarte haren in een staartje en liep naar de haard.
'Ministerie van Toverkunst!' \ei ik duidelijk , en strooide er wat Brandstof in. 
Een tel later kwam ik aan op het ministerie.
'Uw naam en reden van uw bezoek graag.' klonk het in de kamer waar ik was uitgekomen.Ik gaf die en kreeg een badge.
Toen de deur van de kamer geopend werd ,rende ik er haastig door. Ik ook altijd! Altijd maar treuzelen , mog omkleden op het laatste moment enzovoorts.
Hijgend stapte ik de kamer binnen waar ik de vorige keer 9ook praktijkexamen had moeten doen.
 Maar in plaats van dat ik een klein zaaltje met grote rijen tafeltjes stond , was ik nu terechtgekomen in een rechtszaal.De leden van de wilkenweegschaal keken me verbaasd en geiriteerd aan.
'Wat komt u doen , juffrouw?' vroeg rechter Emilia Bonkel.Ik stamelde wat over examen ,als een klein verlegen kind.
 Daarna draaide ik me zachtjes om en liep de zaal uit.
 verbijsterd keken ze me na.


-----------------------------------


Tessa Tinkels




Even later zwierf ik door een wirwar van liften , rappen , gangen  en allerlei vreemde kamers en zalen.
 Uiteindelijk vond ik de balie op de eerste verdieping , en daar wees een huiself me de weg.
Dus liep ik naar lift 23c ,dan de hele gang k77 door , dan naar zaal b12 en uiteindelijk de eerste deur door.
 Daar zag ik de vertrouwde , lange rijen met tafeltjes staan , emt ernaast examinatoren.
Ik liep naar de examinator die ik de vorige keer ook had , maar Madame Koudstraal schudde van nee en wees naar de oudste en grijste man in de zaal , helemaal aan de overkant.
 ik liep langs zenuwachtige mannen en vrouwen , allemaal een drankje aan het maken of een spreuk aan het uitvoeren.Uiteindelijk ging ik bij de oude man zitten , die zich voorstelde als professor Knufje.
Hij glimlachte me vriendelijk toe en ik boog me over het papieren vel , waarop stond wat ik moest uitvoeren.
Beverig pakte ik mijn toverstaf en sprak de bovenste spreuk uit, terwijl ik mijn staf op mijn gezicht hield gericht.
De professor knikte me nogmaals bemoedigend toe , en  een ogenblik was ik verandert in een zwarteharige uil.
Na een stuk of tien seconden keerde ik naar mijn normale gedaante terug , waarna ik nog een heleboel transformaties onderging.
Ik was opgewekt.
Het ging goed ,heel goed zelfs! Bijna begon ik te geloven dat ik het misschien wel zou halen deze keer.
Maar dat had ik nou juist niet moeten doen.Een ogenblik maar was ik te overmoeidg geweest , maar dat was genoeg heel professor knufje onder te gooien met zijn bveker pompoensap.
Ik had mijn toverstok ertegenaan laten zwiepen. Beschaamd keek ik naar Knufje.
Zou hij gaan schelden?
Oh , my god.Ik waagde een benauwde blik op hem.Professor Knufje... Oh , my god.
Hij zat te lachen!  Het was echt een gek gezicht.Een stokoude , grijze professor , onder het oranje pompoensap , met een druipende baard terwijl hij luidop zit te lachen!!
Ik moest toch eigenlijk ook wel lachen...Het was zo'n grappig gezicht!
Even later keek iedereen nar ons , terwijl wij luid en vrolijk zaten te lachen.
Het was goed voor me een ste lachen... Diep van binnen voelde ik me wel een beetje schuldig , en de echte geammuseerdheid verdween als sneeuw voor de zon , toen ik dacht aan het beeld van mezelf , dat ik hier vrolijk zat te lachen , terwijl George dood was.Ik probeerde door te lachen , maar het klonk nep en ging moeilijk.
  kom op , mariek.Blijf lachen en sta open voor het leven....Dat zou...hij gewild hebben...Men heeft je nodig!
 ergens gaf ik Edana wel gelijk.George zou gewild hebben dat ik bleef lachen en lol maken....Maar eht was moeilijk als je zo alleen stond met je verdriet.Plots wist ik wat ik moest doen.
 Naar Fred wemel toe gaan.Het was immers zijn tweelingbroer.
Ik voelde me weer vrolijk en happy lachte ik weer verder..Dit keer niet geammuseerd of nep , maar van pure opluchting.

Professor Knufje keek me argwanend aan.Het was stil geworden in de zaal en mensen keken verbaasd naar mij om , terwijl ik nog steeds opgelcuht lachte...Ik zag het neit , merkte het niet.
Uiteindelijk stopte ik en ging rustig verder met het examen,alsof er niks gebeurd was.
 Nog steeds verbaasd ging ook de rest van de zaal weer verder , maar dit keer wijzend en roddelend over mij.
Toch merkte ik het niet.Ik concentreerde me volledig op het examen , deed mijn uiterste best en voerde allerlei taransfiguraties en bezweringen uit.
Uiteindelijk vulde Professor Knufje een formulier in en schreef ook een verslag.Toen kon ik gaan.
Vrolijk verliet ik de Zaal en ging op weg naar de wegisweg , waar ik zeker Fred kon vinden bij zijn zaak.Ik was net halverwege , toen ik bedacht dat ik Perkamentus had beloofd op tijd terug te zijn in mijn lokaal , want vandaag had ik beloofd met Ginny een training te doen .Of in ieder geval , nadat Poppy had geklaagd dat we niet wisten wat ons te wachten stond , wilde hij met ons praten.Ik verwachtte een training , dat we een spreuk zouden leren..Maar het was iets totaal anders.Ik voelde mijn humeur naar de nul dalen , terwijl ik me langzaam omdraaide n terugkeerde naar Zweinstein...
Ik kwam veel te laat aan , ik had ook zo staan treuzelen toen ik moest omkeren.
Het was ook rottig..Ik dacht echt een bevrijdend gesprek te hebben met Fred , de enige die George net zo goed kende als ik..Maar nee hoor , er moest weer eens iets tussen komen.
Op zweinstein was perkamentus gelukkig neit boos.
'Hallo Mariek. Hallo Juffrouw Wemel en jongeheer Potter...' zei hij toen hij eindelijk zijn kantoortje binnen kwam sloffen. We zaten al minsten 20 minuten te wachten.Tot mijn verbazing was ook Harry Potter gevraagd te komen.Een zesdejaarsleerling van me.
 Perkamentus begon totaal anders dan ik verwacht had. Met een lange preek.Somber en nog steeds teleurgesteld vanwege Fred luisterde ik.
'Jullie zijn hier vanwege Voldemort. En zijn vloek over het Zevende Kind.Juffrouw Wemel . u weet inmiddels wat uw binding is en wat de vloek in houdt , zijn er nog vragen van uw kant?' vroeg hij aan Ginny.Toen die knikte , ging hij verder.Zijn blik werd sober. 'De vloek is al eeuwen oud en beangstigend voor het Kind zelf.Maar het kan gemakkelijk bestreden worden , Voldemort heeft een oeroude tegenmagie over het hoofd gezien.Liefde. Daar moet men dus gebruik van me maken' Hij stopte even en keek ons ernstig aan , alsof hij ons zo duidelijk wilde maken dat dit heel belangrijk was , dat we sterk moesten zijn. 
We knikten.
'We moeten vooral oplettend zijn , maar juffrouw Wemel staat niet sterk ,als haar Binding , Marieke , er niet bij is. Ik ben de observatier; ik kijk toe en zal de tegfenbezwering kunnen uitspreken ,als het duel begint.'verbaasd schoten de gedachtes door me heen. Tegenbezwering? Duel?????
'En ook dat hoort bij een deel van de tegenbezwering.'ging hij verder.'Dit wisten jullie ook niet , maar de tijd is nu gekomen dat jullie de waarheid horen.
Slechts met ons vieren kunnen wij de vloek aan.Wij zullen ertegen moeten vechten , en er zal iemand in dat duel sterven.' Hij meed onze vragende blikken.Zijn ogen waren even waterig geworden , maar nu sprak hij met vaste stem verder.
'Slechts wij vijven mogen bij het duel aanwezig zijn : Het eerste en enigste Zevende Kind , de observatier , de Binding de Jongen die Bleef Leven en Voldemort zelf.
Er zal er een sterven.Zo luidt ons lot.'
Ik staarde hem aan.Was dit waar? Zou er een sterven? Ik wist wat Ginny nu dacht,hoe Harry zich nu voelde.
We moesten een duel aangaan mte de heer van het duister.Hij die al duizenden mensen heeft vermoord , gemarteld of laten vermoorden en martelen.
Daar zouden wij , nietig als we waren , het tegen moeten opnemen?
Dat lukt nooit...dacht ik nog wanhopig , voor we met ons drietjes het kantoortje verlieten .Met vragen konden we morgen terecht ,en ik wist nu al zeker dat ik eerder met de les zou stoppen om aan antwoorden te komen op al die vragende , talloze gedachtes die nog steeds door mijn hoofd schoten.


-----------------------------------


Tessa Tinkels




De volgende dag stopte ik inderdaad eerder emt de les van de 1e jaars , en snelde toen naar het kantoortje van Perkamentus toe.Onderweg kwam ik ook Harry en Ginny tegen , die ook met talloze vragen rondliepen.
Ik had het wachtwoord van het kantoortje, maar toen we daar bvenkwamen was hij weg.Foetsie.
Ginny en Harry ghadden maar weinig tijd , ze moesten door naar hun volgende les. Ze gaven mij hun vragen door en vertrokken.
Ik daarentegen had een lesuurtje niks.Dus bleef ik rustig wachten terwijl ik een beetje nadacht over wat er mij nou te wachten stond.



Na ongeveer 10 minuten kwam Perkamentus rustig binnensloffen en plofte neer in een van de grote , gebloemde fautieuls.
'wanneer het duel is , weet ik niet' zei hij , zonder me aan te kijken.Ik staarde hem aan..Kon hij gedachtelezen? Hellup! Een van de brandende vragen was gesteld.Wat wilde Harry ook al weer weten? oh jah , over die profetie.Ik vroeg aan Perkamentus hoe het daar nu mee zat.
'De profetie van harry potter kwam erop neer dat de een zou moeten sterven om ervoor te zorgen dat de ander door kon leven.Maar nu de andere vloek is uitgekomen , zal de profetie van harry potter e voldemort vervagen ...en veranderen.Dat de vloek uit zo komen wist niemand , er is zelfs geen profetie over gedaan.Men dacht dat het niet van belangrijke waarde was.Zodoende.' legde hij me uit.Ik printte het in mijn geheugen , want ik moest het nog aan harry zelf vertellen.Nu mijn vraag.
'Weet u...heeft u een idee wie zal sterven?Als harry sterft , dan ...kan Hij nooit vermoord worden.' Ik keek hem een beetje angstig aan.Hetw as waar , als de profetie van harry tenminste uitkwam.
Professor Perkamentus keek me vreemd aan.Ik had harry bij zijn voornaam genoemd.Maar hij schonk er verder geen aandacht aan , waarschijnlijk omdat ik bijna even oud was als Harry. 'Wie er zal sterven is een raadsel dat stand houdt tot het duel.' 
Weer zo'n vreemde taal.Ik ergerde me er echt aan , maar dat liet ik natuurlijk niet merken.Maar toen ike r later over nadacht , besefte ik dat het niet veel duidelijker had gekund. Hij wist gewoon niet wie er zou sterven.Volgende vraag.
'Wat bedoelt u met tegenbezwering , ik bedoel...een gedane vloek kan toch niet ongedaan worden gemaakt??'
'Ongedaan worden gemaakt niet nee , maar we kunnen hem slechts tegen gaan met de moed en kracht die we hebben , zodat we hem kunnen stoppen en....verdrijven...
Ik denk dat je vragen gestelt zijn?'
Ik knikte en verliet zachtjes het kantoor , op weg naar mijn lokaal voor de komende les.Maar eenmaal daar bedacht ik dat ik een uurtje vrijhad.Ik had nog een halfuur over,dus kon nog wel even wat gaan drinken aan zweinsveld.Gauw pakte ik mijn mantel en ging op weg.
In de drie bezemstelen was het weliswaar loeidruk , maar beregezellig..
He wat vreemd , dahct ik...Ik ben hier , in mijn eentje , zonder george en ik vind het zomaar gezellig?
 Dan ben ik blijkbaar toch over george heen aan het groeien , en ik ben duidelijk veranderd. Christy of Christina , drukte vond ik nooit leuk!
Ik ging aan de bar zitten en bestelden een boterbier.Het was heerlijk.
Plots werd het stil in het kleine cafeetje.2 uilen vlogen naarbinnen.eentje naar mij en eentje naar iemand achterin het cafe.
Gauw maakte ik de koker aan de poot van de uil open en haalde er een nette brief uit.
Marieke ...????...,
zweinsveld , de drie bezemstelen,
de bar   stond er.
Gauw las ik de brief door.Tot die ene , laatste zin.
'-...en hierbij kunnen wij u mededelen dat u een maximale score van 150 punten had.Van harte gefeliciteerd.
 Wij vragen u om op 1 Februari nog een bezoek aan eht ministerie van toverkunst te brengen  zodat u de toverdrank kan maken en het bijhorende formulier kunt invullen.
Dank u.

Met vriendelijke groet,
prof. Lezlie M. la Belle.
Taakeenheid Faunaten , Transformagiers en Sisseltongs.
Ik sprong van de barkruk en danste door het cafe.
 Joepie!! het was me gelukt!!! Ik had het wel willen uitschreeuwen , maar hield me in toen ik zag dat hele cafe naar me keel.
Opgetogen liep ik terug naar zweinstein.


-----------------------------------


Tessa Tinkels




Gauw liep ik naar de grote zaal om te lunchen.Daar vertelde ik iedereen die maar even bleef staan om te luisteren hoe geweldig het wel niet was dat ik faunaat zou worden.Het was gewoon gewelsig ,toppiej , fantastisch,megacool, supervet,gaaf enz.enz.
Op zweinstein slaakte ik onderweg naar mijn lokaal even een vreugdekreetje.Een leerling keek me verbaasd aan.
'Moest er gewoon even uit.' zei ik simpelweg en liep vrolijk verder naar mijn lokaal.Het zou een leuke les worden ,dat zeker met zo'n tophumeur.
Toen ik binnekwam was het lokaal leeg en donker.
Gauw deed ik het licht aan en besteedde de tijd aan te bedenken wat ik in de les zou gaan behandelen.Ik besloot het over boemannen te hebben.Ik kreeg geen rillingen meer als ik daaraan dacht.Ik vond het wel goed voor mezelf het er een les over te hebben , alhoewel ik nog steeds een hekel aan ze had.Nu trok er toch een gevoel van afschuw door me heen.

Een uur later voelde ik gewoon dat er iets mis was.Ik kreeg constant steken door mijn arm, pijnlijke,scherpe steken, dwars door het Duistere Teken heen.
Ik keek ernaar.Verschrikt deinsde ik achteruit en kneep mijn ogen tot spleetjes.Zodra mijn ogen het teken zagen , begonnen ze te tranen , te branden....O , dat deed echt superzeer.Verschrikt voelde ik met mijn hand over het teken , zonder er naar te kijken...
 Auw! Nu brandde mijn hand verschrikkelijk!!!
Voorzichtig waagde ik een poging.Vluchtig wierp ik er een blik op en een seconde later snakte ik naar adem.
Het was pikzwart , verdorven , duister.Ik voelde het ongelooflijk prikken en probeerde krampachtig aan iest anders te denken.Maar de duistre macht die al weken in me schuilhield , kwam weer tot leven.Mijn hele lichaam was plotseling ijskoud ,en gloeide van...duistere krachten.
Ik had maar een tel nodig om te beseffen wat er aan de hand was en een beslissing te nemen.
 Ik greep mijn mantel en rende mijn lokaal uit.Naar het verboden bos , naar de oude , verdorde boom.Die plek koos Voldemort de vorige keer ook , en nu vast weer.
Het was pikkedonker in eht hart van het verboden bos.Maar ik vond mijn doel al snel , en wist dat ik eht juiste had gedaan
"Ik hoop dat je de juiste beslissing maakt , madam koppig , en dat jij je bij de meester voegt." hoorde ik de stem in de verte , heel zwakjes zeggen.
Ik negeerde de stem.Hij had al bijna geen kracht meer en die jaren werk waren al bijna verdwenen.
Gauw beende ik door m, draaide mijn arm en drukte hem zo tegen de boom , met het duistere teken precies tegen de gegraveerde naam aan.
Ik voelde nu ook het armbandje gloeien .Niet pijnlijk en witheet  ,zoals de vroige keer, maar lekker warm en moedgevend.Het gaf me nieuwe kracht en ik voelde  het duistere gevoel zich vermengen met de liefde en steun die van eht armbandje kwam.Het was ingewikkeld om uit te leggen , maar ik begreep heel goed wat er gebeurde.
Even later zag ik harry aankomen lopen .Hij droeg iets...Ginny!!
 Ik rende gauw naar ginny toe.Ze was weer bij ,genezen , maar met gesloten ogen.
'Het spijt me ,Ginny. Ik ben gewoon verliefd op je broer.' zei ik zacht. Ginny knikte maar opende haar ogen niet.

Niet veel later werd alles ineens koud .Ik voelde al mijn trieste gedachtes en herinneringen op komen. Ik zag george voor me ... Die laatste minuten met hem , bij onnoway , zag ik wel tien keer.,
 keer op keer herhaalde die gebeurtenis zich.
 Toen zag ik mijn moeder sterven , mijn vader verongelukken , christina doodgaan , christy opkomen.
Ik voelde me hopeloos verdrietig. Ik wilde terugkeren  , ik wilde dit alles neit herbeleven!Weg , ik moest hier weg.
Met een schok kwam ik weer bij zinnen. Dementors! een groot zilveren hert was plots tevoorschijn gekomen , en als een groot schild verdreef het de treiste gevoelens..Even zakte ik in elkaar maar ik kwam al gauw weer overiend. Ik moest sterk zijn , want het duel was in aantocht!
 Ik opende mijn ogen en verwachte ik de verte dementors te zien.
Maar er waren alleen bomen en donkerte te zien.
'Het waren geen dementors.' zei harry zacht.
'Het was...voldemort.' vervolgde hij met een heel wat vastere stem.
Ik keek in zijn ogen.Ik zag zijn dapperheid en moed , maar als je heel goed keek....zag je diep van binnen de angst en het verdriet dat hij diep van binnen voelde.
Ik begreep hem.Voldemort was veel sterker dan wij...En er zou iemand sterven.Ik hoopte ...dat ik het was.
Verschrikt sloeg ik een hand voor mijn mond.Zo moest ik niet denken! Dan had het helemaal geen zin meer.George zou gewild hebben dat ik zou genieten van eht leven , en soms lukte me dat ook...zoals vanochtend...En toch.De rest had nog iets om voor te leven.Ik niet.
Ik rechtte mijn rug en hoopte dat het niet aan me te zien was dat ik ook bang was.
Ik keek naar Ginny.In de hoop dat dat zittende hoopje op zou staan en tekenen van leven zou vertonen.Maar ze bleef stil op de grond zitten met haar ogen dicht.
Plots arriveeerde professor perkamentus , en nog geen seconde later zag ik ze weer.Die kille , spleetvormige ogen.Vol haat en sluwheid.
De ogen en mond lachten kil.
Het vijftal was er.
Het duel kon beginnen.Een golf van haat , woede en verdriet gong door me heen.Ik pakte mijn toverstok beet ,alsof hij me overeind zou houden,en zette me schrap voor wat komen ging.


-----------------------------------


Tessa Tinkels




Ik zuchtte diep en was er klaar voor.
 Perkamentus' ogen leken vuur te schieten en harry keek voldemort vol venijn aan.
Ginny was opgestaan en keek nu fel naar het tafereel van het Vijftal.Ze greep haar toverstok en hield hem net zo krampachtig vast als ik.
Het moment van haat en woede was onbeschrijfelijk.Alles was stil , leeg en triest...Het leek alsof het hele gebied treurde om wat er komen ging.
Plotseling leek het gebied voor een tel weer te leven,weer vrolijk te zijn , en toen alles weer triest stil en verdord was , zag ik voor mij,ginny,harry en perkamentus een gouden bolletje liggen.Het straalde een vreemd soortr licht uit , wit , zilver.....ik kon het gewoon niet tuisbrengen.
Er heerste nog steeds een stilte.
' Zozo..Dus mijn vloek....zal in werking treden?' zei voldemort hatelijk.Hij lachte hol.
' En jullie willen die tegenhouden?' weer lachte hij , zonder geammuseerd te zijn.
' Lukt jullie niet.'
Ik schudde haast onmerkbaar mijn hoofd.Gelukkig zag niemand het,anders zouden ze misschien de moed verliezen.
Ik gaf hem gelijk...Het was waar, voldemort wa stukkebn sterker , machtiger en was niet te nobel om gebruik te maken van de duistere krachten , zoals perkamentus.
 Ja , perkamentus was misschien sterker , maar ik wist gewoon dat hij nooit een onvergeeflijke vloek uit zou spreken.Hoogstens de avade kedavra vloek ,tegen voldemort...Maar verder tegen niemand.
Toen hieven we allemaal onze toverstok op , en ik voelde weer een gevoel van verdriet en haat door me heen gaan.Het was afschuwelijk.ik dacht niet meer aan de vloek , het gouden bolletje of dat er iemand vermoord zou worden.Ik was alleen in-en-in verdrietig , dat de wereld zoveel kwaad was aangedaan.
Ik keek naar die afgrijselijke , kille ogen.De eerste de beste spreuk die in me opkwam,sprak ik uit.
'Endrigo!!!' riep ik.Voldemort was er nog neit op berekent en de spreuk was ged afgevuurd ,logisch , ik had er zo'n beetje al mijn gevoelens in bloot gelegd..Trillerig vanwoede keek ik toe , hoe voldemort naar zijn hoofd greep , waar verschreidene piepkleine wondjes in tevoorschijn kwamen.Ik had geluk dat ik veel vloeken had geleerd op mijn reis.Die zouden nu van pas komen.Ik dacht nu goewd na welke vloek ik nu ging doen.
 Voldemort had de wondjes inmiddels geheeld , maar nu kwamen ginny en harry in actie.
'Melgeria!' riepen ze tegelijk.Die vloek kende ik niet .Ik keek gespannen toe wat de uitwerking zou zijn.Tot mijn grote verbazing was vldemort verlamt , maar zijn gezicht was vertrokken van de pijn.
Perkamentuvoegde er nog iets aan toe en ik dacht aan wat we geleerd hadden: "samen staan we sterk"
Ik mompelde jhet tegen ginny , die het doorgaf aan perkamentus en harry.
Perkamentus was nog zo'n beetje de enige sterke van ons  en hij verlamdeVoldemort goed gemikt , toen die weer was bekomen van harry en ginny's vloek.
Na een paar minuten kwam voldemort weer bij.
'Imperio." siste hij bijna zonder geluid.Toch was hij duidelijk te horen en de rest keek verschrikt toe toen hij zijn stok op mij richte.Ik wilde om hulp roepen , maar mijn hoofd werd ineens bevrijdend leeg.
"vervloek de rest!" klonk een stem in me hoofd.Ik voelde de drang om die stem simpelweg op te lossen.Het was leeg in mijn hoofd  , heerlijk leeg...Het enige wat ik nog dacht was 'de andere vervloeken...'Ik keerde me langzaam naar hun toe,maar zag hun neit...Ik zag helemaal niets ,hoorde alleen de sissende stem in mijn achterhoofd.
Nee.Besefte ik ineens.Dat zou..verkeerd zijn...Ik besefte dat plosteling , en ik begon vaag weer de dingen te zien.
"Wat doe je ? vervloek ze!" zei de stem dit keer duidelijk.Ik begon me t5e verzetten.
Nee! dacht ik boos. Nee! ze horen bij mij , staan aan mijn kant. sprak ik in mijn hoofd tegen de stem.
"ja Chris , vervloek ze..."  klonk opeens een andere stem.Ik herkende Christy.
'Nee!' zei ik kalm maar met drang tegen voldemort.
Het beeld van hem en de rest werd duidelijker , alhoewel ik me nog steeds behoorlijk leeg voelde in mijn hoofd.Ik verzette me hevig , tot de vloek werd opgeheven.
'Crucio.' zei voldemort nu.Hij richtte zijn staf op Ginny.
 Een schok ging door me heen.
Ginny! Nee! dat mocht niet! ik sprong voor Ginny , in de hoop ,...dta ik eht kon opvangen...Ik was GInny een beetje gaan beschouwen als halfzusje en gaf veel om haar...er mocht haar niets overkomen , dat kon niet , dat mocht neit....Ze ws nog zo jong.
Een hevige pijn ging door me heen ...Het was alsof ik in brand stond.Stuiptrekkend viel ik op de grond en gilde.Tranen bleven weg , maar de pijn werrd heviger en heviger.
Heel in de verte hoorde ik een hoge , kille stem lachen.
Ik gilde toen de pijn nog heviger door me heen trok.Mijn botten , mijn lichaam stond in brand ,alleen bij mijn arm voelde ik de pijn niet...Daar zat het armbandje.
Ik gaf de meod op.Dit hield ik niet voel.Ik haalde diep adem , en gilde niet meer.Stilletjes lag ik op de grond , terwijl de pijn nog steeds hevig  en snijdend door me heen trok.Dit kon ik niet aan.Niet nu.Ik sloot langzaam mijn ogen en viel flauw.


-----------------------------------


Tessa Tinkels




Even later werd ik wakker.
De hevige pijn was opgehouden , maar het voelde nu alsof al mijn botten gebroken waren.Ik zuchtte diep en sprong op.
'Hoe durf je Ginny aan te vallen' siste ik naar hem.Mijn stem was bijna niet te horen van woede en gedempte haat.
'CRUCIOOOO!' gilde ik keihard en riochtte mijn toverstok op zijn hoofd.
Voldemort greep naar zijn hoofd.Hij gilde neit , stuiptrekte niet , maar je kon gewoon zien dat hij de brandende pijn door zijn hoofd voelde gaan,.Hij keek me aan , met ogen als die van een Basilisk.2 spleetvormige,gele ogen.Fel van woede.Maar ik voelde geen angst.
Alleen haat om al het verdriet en verderf dat hij de wereld had aangedaan.
Na een minuutje pakte perkamentus zacht mijn arm , en duwde hem zachtjes naar benden.De vloek werd opgeheven.Voldemort hief zijn hoofd weer op en keek me hooghartig aan , vervolgens venijnig naar Perkamentus.De kilte die zijn ogen uitstraalde was onbeschrijfelijk,zo afschuwelijk.
Hij keek me lang aan , maar wende zich toen tot Harry.
'Zozo...Harry potter..De Jongen Die Bleef Leven.Je bent er nog steeds he?' vroeg hij.
'Maar niet voor lang.' hij lachte weer zijn holle , kille lach.
Hij richtte zijn toverstok op ons , en mompelde iets.Een lange horizontale lijn van vuur kwam voor hem terecht .De lijn boog , en gleed langzaam naarons toe...Ik beseft dat het de vloek moest zijn.De vloek van het zevende kind.
Perkamentus knikte haast onmerkbaar , maar het was het teken waar we allemaal op hadden gewacht. 
Gauw pakten we onze toverstokken ste vig beet en doelgericht wezen we eerst op voldemort en daarna op de vuurlijn.
'Laat de Vloek van Voldemort zich afzonderen van het Zevende Kind , en wederkeren naar zijn schepper.' zeiden we als 1 mens.
Ik was verbaast dat we allemaal wisten wat we moesten zeggen,terwijl we het er nooit overgehad hadden ofzow.
We straalden een helder , oogverblindend wit licht uit.Ik zag dat het de vorm aannam van een grote bloem , en dat de goudenbol opsteeg en verdween in het witte licht..
De vuurlijn kwam steeds dichterbij , maar hij raakte nu ons witte licht.Ik Was niet bang.
 Het witte licht gaf me nieuwe moed , zorgde dat ik me veilig voelde en ik zag dat de toverstok van harry weer met voldemort in verbinding kwam , met een dunne , gouden draad.
Priori incantatem , wist ik.Ik probeerde er niet op te letten , maar concenteerde me volledig op ons witte licht.Ik voelde me een met ginny , harry en Perkamentus.Samen konden we Voldemort wel aaan , wist ik nu.Ik concentreerde me nog sterker op het wederkeren van de vloek.
Daar stond we.Naast elkaar , in een rij , wachtend tot de vloek zou werderkeren.
 En toen, heel , heeel langzaam remde het vuur af en boog zich terug naar een rechte lijn.De vlammen van de lijn werden even wit , toen goud.Felgoud.Mijn toverstok begon te gloeien , ik voelde me uitgeput maar zette door.Het was geruststellend dat witte licht te zien en ik deed mijn uiterste best het in stand te houden,ookal zorgde het dat ik nog meer kracht kwijt raakte.
Maar toch draaide het vuur zich om.Langzaam bewoog het nu naar Voldemort toe.
Ik durfde niet naar diens gezicht te kijken , bang die afschuwelijkae slangenogen te zien.
Het vuur bewoog zich om Voldemort, en leek hem in te sluiten.Mijn toverstok werd even gloeidend heet , toen klonk er een geweldige knal.
Alles verdween , het werd zwart voor mijn ogen.Ik zag mijn dood me tegemoet komen.


-----------------------------------


Tessa Tinkels




Ik voelde me zwak , uitgeput , maar hoorde nu weer duidelijk het ruisen van de bomen en de vogeltjes die kwetterden.
De vloek is uitgekomen.Er moest iemand sterven in ons duel. Dat ben ik.
Ik wachtte rustig tot mijn dood.Ik vond het moeilijk en spande me erg in om de tranen tegen te houden.
 Het was nog steeds zwart voor mijn ogen.Maar terwijl ik juist zwakker had moeten worden , voelde ik me juist sterker.
Nog geen tel later kwam ik weer bij.Ik lag in het verboden bos.Bij de verdorde boom.Samen met Ginny , Harry en perkamentus.
Plotseling kreeg ik een vermoeden wat er dan wel was gebeurd../
 Maar ik duwde dat vermoeden weg.Het kon gewoon niet waar zijn , dat was te mooi.
Ginny en harry waren ook buiten bewustzijn...Of zou een van hun...?
Nee...Dat mag niet.Zei ik streng in mezelf.Ik keek vragend naar Perkamentus , die rustig met een centaur stond te praten.Een stukje verderop zaten een paar uilen , een vogeltje hupte naast me neer..
Ik keek verbaasd om me heen.Daar stond de verdorde boom met dat opschrift van james en lily.Het verbaasde me dat die trieste ,verdorde plek nu zo levendig en vrolijk was.Ik keek naar Perkamentus.Hij was wel raar eigenlijk.Plots draaide hij zch om en keek me recht in mijn opgen.Geschrokken deinsde ik achteruit.
'Hallo Marike.Hoe is het nu met je? '
'G-goed hoor...wat trillerig...'zei ik nog steeds geschrokken.
'Mooi zo...Harry kreeg de volle laag door Priori Incantatem...' zei Perkamnetus.Tiest schudde hij zijjn hoofd.
'Is hij.....' -oh my god...dacht ik-  '-..d-dood?' ik keek hem gespannen aan.Hij meed mijn blik...
'Nou....dat weet ik niet..'
ik keek hem aan.
'Maar dat kan toch niet! Dat gaat niet , dat mag niet! De profetie!' riep iuk wanhopig..Ik stormde naar de bewusteloze Harry toe.
'Nee...dat mag niet...Hij is de enige erfgenaam van Girfoendor! Dat kan niet...dan is hij ....nee! Dat weiger ik gewoonweg te geloven.' zei ik beslist.
ik voeld zijn pols en hield een hand boven zijn monds,
'Hij ademt nog!'
'Ja , maar heel zwakjes...' zei perkamentus....Ik zag niet dat een traan via zijn lange baard naar beneden rolde.Plots leek het gebied weer heel triest..
 Het ogeltjevloog weg , en de uilen verdwenen naar de toppen van de hoge , dichte dennebomen.
 Ik tilde Ginny op en Perkamentus nam Harry.
Langzaam liepen we maar het kasteel..
Gelukkig kwamen we onderweg niemand tegen.Het was ook lestijd.De meeste zaten nu druk te blokken.
Wat had ik graag gewild dat ik nu ook rustig op zweinstein zat , nooit dat gedoe had gekend met ginny , pap , mam , christy , christina of george. Maar toch was het allemaal waar.
We droegen ze naar de ziekenzaal en Poppy onderzocht ze gauw.Gespannen keek ik naar haar , terwijl ze harry en ginny onderzocht.
'Het komt wel goed.' zei ze rustig , toen ze ginny had onderzocht.Ze gaf haar een drankje en keerde zich naar harry
'Hij is een raadsel.Wat is er gebeurd?' vroeg Poppy aan perkamentus.
'De vloek.Hij was wedergekeert naar Voldemort , maar terwijl die...stierf...had harry nog verbinding met zijn toverstok.Harry's toverstok is nog heel , maar van die van Voldemort is niets over.' Poppy kromp een beetje ineen bij het horen van Voldemort's naam.
'Kom op , Poppy...Voldemort is weg , dood.'zei ik zachtjes om haar op te beuren.
Poppy keek me schattend aan.
'Was jij er ook bij?' vroeg ze bezorgd. Er was een scherpe ondertoon te horen.Ik voelde me ongemakkelijk....'Euh...ja...?' zei ik aarzelend.Poppy pakte me onmiddelijk bij mijn arm en sleurde me naar het lege bed achterin.
'Liggen.' Zei ze scherp. Aarzelend volgde ik haar commando op.Ze onderzocht me van top tot teen.
'Gelukkig ...Je mankeert niets.5 dagen bedrust.' zei ze.
'Maar Poppy! Ik mankeer niets! waarom bedrust??!!' riep ik verontwaardigt uit.
 Maar een blik op poppy's ogen maande me tot stilte.
Ze stonden vol verdriet en ik besefte plotseling wat er was.Poppy was ook erfgenaam van griffoendor.
Ik nam me voor aardig voor Poppy te doen... Ze gaf veel om harry , hij was een verre achter-achter-achter kleinzoon van haar.Ze had het nooit laten merken , maar alle leraren wisten het.
Stilletjes ging ik liggen en hield mijn mond.


-----------------------------------


Tessa Tinkels




HEER VAN HET DUISTER VERSLAGEN DOOR HET VIJFTAL
	-door onze verlsaggever Pedro G. Leeflang.-
Eindelijk is Hij Die Niet Genoemd Mag Worden dan eindelijk verslagen. 
Niet zozeer door De Jongen Die Bleef Leven , Harry Potter , maar door Het vijftal.
Het Vijftal is een gevolg op een vloek die Voldemort had uitgesproken over het Zevende Kind van een bloedzuivere toverfamilie die met dreuzels omging.Deze vloek gaat in als Het Zevende Kind 15 jaar en 1 maand oud is.Dan zal zei zich spoedig zeer zwak voelen , en triest.Langzaam zal het zijn of haar ziel verliezen en het leven laten.
Er is echter een Tegenbezwering bedacht tegen deze afschuwelijke vloek , toen er een Zevende Kind geboren werd:Juffrouw Ginny Wemel.Het betreft een Binding(Juffrouw Marieke ...???...): een persoon die het lijden met het zevende kind deelt en een Observatier(Prof. Albus Perkamentus), die de tegenbezwering bij de geboorte over het kind uitspreekt . Voor het duel moesten deze drie aanwezig zijn ,Harry Potter en Hij Die Niet genoemd Mag Worden ook.In een profetie van Sybilla Zwamdrift stond dat Potter Of Hij zal moeten sterven , als de ander wil voortleven.
De "perfecte" tegenbezwering had wel een nadeel: Het vijftal zou moeten vechten met Hem , waarbij een het leven zou laten en de vloek misschien tegengehouden kon worden.
In het duel is de vloek van de dood van het Zevende Kind teruggekeert naarz ijn schepper,en die liet terstond het leven.Op dat moment had potter echter een merkwaardige verbinding met de toverstok van Hij Die Niet Genoemd Mag Worden.Hierdoor ligt Potter nu in de ziekenzaal van zweinstein en zal spoedig verplaatst worden naar st.Holisto's Hospitaal voor magische Ziektes en Zwakten.
Of Harry Potter het zal halen is nog onbekend.Men hoopt dat hij er goed vanaf komt , maar het is bijna zeker dat hij enige tijd zal moeten herstellen , als hij bijkomt , en mischien houdt hij er een blijvend lettsel aan over.

vervolg:
Een gesprek met Albus Perkamentus , pagina 3,4 & 5
Wat de vloek inhoudt, pagina 7
Hoe men op de tegenbezwering kwam, pagina 6
Hij Die Niet Genoemd Mag Worden,pagina 8,9,10 & 11

Ik sloeg de krant dicht..Ik had  nu dus echt geen zin in al dat geleuter omdat voldemort weg was.Ik maakte me alleen zorgen om Harry die nog steeds in coma was en Ginny , die misschien ook in coma lag.Na een diepe zucht slingerde ik de ochtenprofeet door de ziekenzaal en draaide me op mijn zij.

De daaropvolgende dagen was het overal feest. Zelfs in de ziekenzaal werden de flesjes boterbbier en brandewijn tevoorschijn gehaald.
Maar ik merkte het neit.Het gign allemaal in een roes voorbij terwijl ik daar maar lag te piekeren .Niemand bezocht mij , niemand feestte met mij ,nee hoor , niemand dacht aan me.
Waar ik niet aan had gedacht was dat Perkamentus dagelijks bij me kwam kijken(ik dacht dat het zijn plicht was) dat ik heel veel brieven kreeg (vooral van hermelien griffel en ron wemel , waar ik heb goed mee kon vinden, dat Loena leeflang nog langskwam om een babbeltje met me te maken(haar vader had dat artikel geschreven) en dat dagelijks poppy en minerva bij me op bezoek kwamen(al zeiden ze niks.)
Na een week mocht ik dus eindelijk de ziekenzaal uit. 
Maar buiten dat witte bed was het al net zo saai.Lesgeven was ook neit bepaald leuk, want bijna niemand lette op.
De uitstapjes naar zweinsveld kwamen niet vaak meer voor , omdat ik vaak strafwerk van leerlingen zat na te kijken(dat ze gekregen hadden als ze weer eens niet op letten.)
Ik slaakte een diepe zucht en piekerde een tijdje over george.Als hij er was , zou ik samen met hem kunnen feesten en plezier maken.Zou hij deze vreuge ook gekend hebben. 
Was ik maar niet zo stom geweest.
Wegens schuldgevoel wegens george , brachgt ik zoveel mogelijk tijd door biji ginny.
Op een ochtend werd ze wakker, terwijl ik weer eens tegen haar aan brabbelde.
'Ginny! Je bent wakker!' riep ik blij toen ze voorzichtig haar ogen opende.Ik omhelsde haar stevig.
'Ga maar slapen hoor , als je dat wilt.' maar Ginny schudde haar hoofd , ging rechtzitten en vroeg me wat er gebeurd was.
Uitgebreid gaf ik verslag van de 2 weken , sinds de val van voldemort.Het luchtte enorm op het te kunnen vertellen , en eindelijk iemand te hebben die het ook wilde horen! Ik grijnsde in mezelf toen ik klaar was.

De volgende dagen , toen ze op de ziekenzaal moest blijven , trokken we veel met elkaar op , lachten samen ,praten samen over jongens , over voldemort ,luchtte onze harten op dij de ander.We waren een enorme steun voor elkaar die week , maar ik was triest toen ginny van de zaal af mocht.
 Natuurlijk was het leuk dat ze zo snel hersteld was ,tuurlijk! Maar eht betekende wel dat ik een vriendin kwijt zou raken.
Ik wist heus wel dat ze ook vriendinnen had hoor! die kwamen heel krot tussen de lessen door wel eens langs en dan zat ik er maar zo'n beetje bij ,maar tijdens de lessen was ik haar vriendin.
Dat zou wel veranderen.


-----------------------------------


Tessa Tinkels




ik heb de nieuwe personage! Je komt haar voor het eerste natuurlijk in dit deel tegen.Ze heet op het forum Kimmie.
mijn verhaal is trouwens al over de 500 keer bekeken! Jippiej!!!!


komt het deeltje:


Maar ik had het mis.Ginny zocht mij ook vaak op , vooral in het weekend kwam ze vaak.Samen bezochten we harry wel eens in st. holisto's.Maar er was een tijd van komen en een tijd  van gaan.Ze hadden vakantie en de familie Wemel ging die vakantie thuis vieren.Hermelien ging er ook heen.
Ik zuchtte diep op de avond voor Ginny's vertrek.Had ik maar een beste vriendin. Dan had ik nog iemand, bij wie ik alles kwijt kon.
 Ginny was heel aardig en een goede vriendin , maar het leeftijdsverschil was op dit moment te groot.Ik zuchtte nog eens en ging toen maar naar bed.Ik kon Ginny's vertrek toch niet uitstellen.Ze zou een hele week hebben om mij weer rusrtig te vergeten en als ze terugkwam , zou ze naar haar leeftijdsgenoten gaan.

Toen ik de volgende morgen wakker werd ,vroeg ik me al meteen af hoe ik de middag zou gaan doorbrengen.
Vervelend , waarschijnlijk.
Maar 's ochtends nam de dag een aangename wending, toen ik op de kalendar keek.
Vandaag moest ik naar het ministerie! Het was nu 1 februari! ik maakte een vreugdedansje en verkleedde me gauw.
Een goed begin van de vakantie!

Tien minuutjes later was ik opweg naar Londen...te...paard.
Ik was op een terzieler gestapt.
Ik kon ze toch zien(vanwege mijn vader),en ik was vertrouwd met paard-achtigen..
 Wat een lieverd was dit kleine deugnietje.Misschien....Kon ik wat vaker op hem rijden...Dan had ik weer wat te doen.
Ik voelde mijn humeur met de minuut beter worden.Ik besloot het paard Shadow te noemen. Ze was niet zwart , zoals de anderen , maar meer grijs.
Ze was ook klein en een beetje een buitenstaander.
Shadow was echter wel heel snel en binnen notime stond ik voor de telefooncel in Londen.
Tot mijnverbazing stond er al iemand in.Het was een meisje.Ze had lang , zwart haar tot over haar schouders.
Ik stapte binnen en ze draaide zich om.
'Hallo!' zei ze vrolijk.Ik keek haar aan. Wat een vrolijk type zeg!Ze had felblauwe ogen.Ik keek haar nog eens aan en ietwat verlegen grijnsde ik terug.
'Hoi.'
'Ben je hier ook voor de faunatendrank?' vroeg ze belangstellend.Onwillekeurig moest ik lachen om haar directheid.
'Wat is er?' vroeg ze quasi-verbaasd.
'oh niks hoor.Ja ik ben hier ook voor die drank.Wacht eens even....' Ik keek eens beter naar haar.
'Zat jij ook niet in de drie bezemstelen toen we die brief kregen.Ze knikte
'Jouw heb ik gezien...Je was nogal blij met die brief.' ze lachte en ik dwong mezelf om terug te lachen Hellup! Ze had me zien dansen! Whaaaa! Ik had wel door de grond willen zakken.
'Zag er geinig uit.Zullen we maar?' Ik knikte en was blij dat ze me niet uitlachte.
'Welkom bij het ministerie van Toverkunst.Uw naam en reden van uw bezoek graag.' zei de stem weer , die ik ook in het kamertje bij de haard had gehoord.
 We gaven onze namen en een paar tellen later liepen we gauw naar de de 2e verdieping , eerste gang rechts , derde deur links en dan het gangetje door.
We kwamen weer bij een zaaltje uit dat er ongeveer net zo uit zag als de vorige keer.Ik moest weer bij professo knufje en het meisje ging naast me zitten.

De drank was enorm ingewikkeld.Ik kon me ook niet goed concentreren , weant ik zat vrolijk te babbelen met het meisje dat Kate Sparrow bleek te heten.Ze werkte bij het traumateam voor toverongevallen en was 2 jaar ouder dan ik , 19 dus.Uiteindelijk lukte het me toch er een lilakleurige drank van te maken.Professor Knufje keek oplettend toe , hoe ik een bekertje vulde met de drank.
 Nu was het zover.Als ik die drank in zou slikken , was ik een faunaat en zou ik veranderen in mijn dier-gedaante.Ik keek Kate een beetje zenuwachtig aan.
'Nou , mariek. Op hoop van zegen!' zei ze bvreed grijnzend en in een teug dronk ze het drankje op.2 Tellen later zat een adelaar op haar stoel.Gauw schreef haar professor al haar kenmerken op.
Ik besloot het er ook maar op te wagen.Het was maar te hopen dat het drankje goed was! Ik voelde me een beetje misselijk , maar ook opgewonden.
Uiteindelijk(op aandringen van professor Knufje) pakte ik vastberaden het glas , en dronk het drankje op.
 Het smaakte heel lekker , een beetje zoet.Binnen een oogwenk voelde ik me kleiner en kleiner worden.Ik voelde een heleboel gedachtes verdwijnen en even later hupte ik vrolijk op en neer op mijn houten stoeltje....als eekhoorn...Ik hupte naar Kate toe.Die kraste vrolijk en vloog een rondje.Ik sprong ongeveer een meter hoog , en kwam op de neus vam professor knufje terecht , die me schattend aankeek en nauwkeurig mijn eigenschappen opschreef.
Gauw sprong ik terug naar mijn houten stoel en ik bedacht me , hoe ik terug moest veranderen.Maar ik had dat nog niet gedacht , of ik zat al weer als gewoon mens aan het houten tafeltje.
Kate zat er ook weer als normaal mens.
'Allemachtig! Geweldig om te kunnen vlioegen zonder bezem of wat dan ook!' Ik lachte om haar reactie.
Vrolijk voegde kate eraan toe: 'Je kunt trouwens errug hoog springen als eenhoorn! Hahaha!' 
'Juffrouw marieke? Ik moet hier uw achternaam invullen , maar u zecht altijd dat u er geen heeft.Maar nu heb ik hem toch echt nodig..'
ik keek hem schattend aan..Wleke naam zou ik gebruiken? Vindra? Kistel? een hele nieuwe?
'Sparrow is haar achternaam' zei kate plotseling. Ik keek haar verbaasd aan.Haar professor keek haar al net zo aan.
'U heet toch ook zo?'
'Ja , en? Ze is familie van me.' zei ze simpelweg.Ze glimlachte ondeugend naar en ik kon nauwelijks een luide lach verbergen.Die professor van haar was wel erg dom.Hij had ons toch net horen praten?
 Maar nee , blijkbaar niet.Schouderophalend schreef professor knufje die naam op en schoof toen een papier naar me toe.
'Wilt u dit verder invullen?'
Ik knikte en boog me over de enorme waslijst vragen.
Ik keek naar Kate die al druk aan het pennen was en grijnsde.Gauw pakte ik een veer en begon ook met invullen.


-----------------------------------


Tessa Tinkels




Klein stkkie maar ik moet alweer vertrekken...
Morgen meer...
doej!


Registratiecode toverstok:
Ouders/verzorgers:
Dier:
Beroep:
Inkomen:
Woonplaats:
Burgerlijke staat:
Dier:
Kleur:
Grootte:
Kleur ogen:

Bedankt voor uw registratie!  Uw registratie code vind u onderaan.
Met vriendelijke groet:
Prof. Lezlie M.  la Belle
Taakeenheid Faunaten , Transformagiers en sisseltongs
Registratieno. 5847930686351

Ik keek naar de laatste vragen en zuchtte nog eens diep toen ik zag dat ik moest invullen wie mijn ouders waren.
 En mijn inkomsten , jemig , belachelijk zeg! Daar hebben ze gewoon niets mee te maken! Gauw vulde ik het allemaal in.Mijn registratiecode toverstok wist ik uit mijn hoofd.Gelukkig , anders mooest ik helemaal naar de informatie balie , beneden en die vragen.
Ik vulde hem in: 29001212.
Toen ik klaar was , gaf ik het vel aan professor nufje.Ik keek naadst me , maar zag tot mijn schrik dat Kate al weg was.Ik zuchtte nog eens.Liet die me ook al in de steek? Ik dacht dat ze....wel even zou wachten! Langzaam liep ik de zaal uit en deed de deur achter me dicht.Als ik thuis was , had ik niets te doen.Zou ik wat rondvliegen met Shadow? Ja , dan had ik tenminste nog iets te doen.
Ik voelde me verdrietig en alleen.George liet me in de steek , Ginny , en nu ookal Kate.Jammer.
'Auw!' riep ik.
Ik was keihard tegenm iemand opgebotst toen ik verder wilde lopen.
'Marike!' riep Kate uit.Ik lachte.Ze had op me gewacht bij de deur!
'Heej Kate! Ik moet nog even naar de balie , mijn naam officieel van Christy Vindra naar Marieke Sparrow veranderen.Gelukkig ging dat in de toverwereld heel makkelijk.'
Ze knikte.
'Hoe kom je er eigenlijk op dat wij familie van elkaar zijn?' 
'Nou , het was duidelijk aan je te zien  dat je je naam niet wilde geven..Waarom eigenlijk?' vroeg ze nieuwsgierig.Schattend keek ik haar aan.Was ze te vertrouwen ? Zou ze me niet ongelooflijk gestoord vinden? Ik besloot het maar niet te zeggen en schudde mijn hoofd.Dit was een nieuw leven , en bij dat nieuwe leven hoefde niemand te weten hoe dat ouwe leven eruit had gezien.

Even later stonden we weer in de telefooncel en stapten we uit , de dreuzelwereld weer in.
Ik moest mijn ogen tot spleetjes knijpen in heet verblindende zonlicht.
'Nou , Mariek.Hier scheiden onze wegen weer.'
'Jep.' antwoorde ik ietwat somber.
'Zullen we elkaar nog eens opzoeken? Ik kom nog wel eens langs bij Zweinstein.'
Ik knikte blij en liep naar Shadow.
Maar ja....Wat moest ik gaan doen? Ik zwaaide naar Kate en wist gewoon dat onze wegen hier zouden scheiden.
 Ze vond me vast te saai om veel op bezoek te komen...En uiteindelijk verwaterd zo'n vriendschap toch.Shadow steeg op en al gauw kwam zweinstein in zicht.Ik voelde me neit echt blij meer.
iedereen liet me ook in de steel


-----------------------------------


Tessa Tinkels




Op Zweinstein aangekomen vloog ik de hele dag door het verboden bos op Shadow.
 Ze was echt een lieverd , en was heel slim.
Het werd al gauw donker maar ik bleef koppig bij shadow in het Verboden Bos.
Op een gegeven moment zag ik geen hand meer voor ogen ,en ben ik toch maar naar binnen gegaan , voor het avondeten.

Het avondeten was dit keer extra uitgebreid , met allerlei soorten vlees en salades.Het zou heerlijk moeten zijn , maar ik proefde er geenhap van.
 Ik zat maar een beetje wezenloos voor me uit te staren..
Hallow Marike! Word eens wakker! Als je graag die Kate Sparrow nog een keer spreekt , waarom ga jij dan niet bij haar op bezoek! Jij moet ook eens wat doen, als je zo verder gaat , blijf je maar een beetje treuren ,terwijl alle anderen maar contact met jouw moeten zoeken! Het lijkt voor hun net alsof je helemaal geen contact met ze  wilt! Doe ook eens een keer moeite voor je vrienden! Ginny moest ook altijd al naar jouw komen!
Nou zeg , dacht ik verontwaardigt.Edana is volgens mij boos op me..
Maar ergens gaf ik haar wel gelijk.Maar ik kon er ook niks aan doen! Ik was gewoon onzeker!
Dat noem ik niet meer gewoon!
Jaja , Edana.Nu weten we het wel weer.Ik zuchte en liep de zaal uit.

Het was al bijna 10 uur.Ik lag al in bed , want ik had toch niks meer te doen.
Maar ik kon de slaap niet vatten.Ik zat heel erg met de woorden van Edana,over Ginny en Kate.Was het waar? Had ze gelijk?
Waarschijnlijk wel...Maar ik wilde het gewoon niet geloven.Ik nam een besluit.We hadden zo zitten kleppen dat ik wist dat ze op zondagen altijd bij de drie bezemstelen rondhing.Ik zou haar maar eens gaan opzoeken.
En eindelijk viel ik in een diepe , droomloze slaap.

De volgende morgen wist ik al meteen wat me te doen stond.Kate opzoeken!
Ik stond gauw op en verkleedde me.We zouden maar eens op jongensjacht voor Kate moeten gaan. ja , dit was geschikt.
Mijn lichte spijkerbroek met een zwarte truitje met lage hals. En natuurlijk mijn leren laarsjes eronder.Ja dit was geschikt.
 Gauw liep ik naar de Grote zaal , om te gaan ontbijten.Tien minuten later zat ik in de collecte bus , richting zweinsveld.
Ik was de bus nog maar net uitgestapt , of hij was alwee met een luide -KNAL- verdwenen.
Vastberaden liep ik naar de drie bezemstelen.
'Heej Kate!' riep ik toen ik haar achterin zag zitten.
'Heej Mariek! Hoewisty?'
'Goed...' antwoorde ik en ik ging naast haar zitten.
'Wat zie jij er goed uit?' 
'jep.'
'Hoezo dat?' vroeg ze nieuwsgierig.Ik grinnikte en antwoordde met een toon alsof ze dat neit wist.
'Op jongensjacht voor jou!'
'Waaaat?' ze grijnsde breed.
'Dat had je toch al erder willen doen , maar niet in je eentje?'
'Ja.' zei ze vrolijk.Het was duidelijk dat ze in een opperbest humeur was.

Tegen de middag liepen we eindelijk een geschikte jongen tegen 't lijf.
'Hallo dames.' zei hij.
Gauw sprak ik een spreuk uit en zijn tas scheurde open.Een enorme hoeveelheid boeken en perkamenten vielen eruit.
'Ik help wel even ' Zei Kate meteen en ze knipoogde naar me.
'Sorry , ik heb haast , ik moet gauw verder.Ik zie je nog wel , Kate!' zei ik tevreden en liep weg.Ik zou naar Fred gaan , wist ik meteen.
Halverwege de straat draaide ik me nog eens om en keek naar het kopeltje dat nu was opgestaan.
Ze liepen naar de drie bezemstelen.Mooi zo , dacht ik tevreden.Maar een ongelukkig gevoel trok nu door me heen.Wat als Kate mij wilde koppelen? Ik wilde geen jongens meer.Nooit meer.Ik zou me veel te schuldig voelen aan George.

Ik liep een beetje lusteloos door de steegjes en straten.Uiteindelijk kwam ik uit bij een verlaten straat en stak ik mijn toverstokarm uit.
Onmiddelijk verscheen de collectebus en vervoerde die me naar de wegisweg.
Ik wist waar ik moest zijn  , al sinds ze begonnen waren was ik heeeel vaak bij george op bezoek geweest.
Voorzichtig stapte ik naar binnen. Wat een drukte!
Het was een enorme zaak, met overal planken en kasten met fopspullen.Werkelijk overal dromden leerlingen van zweinstein.De meesten stonden bij een kast met spijbelsmuldozen.
 Een aantal leerlingen keken me verschrikt aan.
Ik was een lerares van zweinstein en als ik eerlijk was , zou ik het niet toestaan dat ze die spijbesmuldozen kochten.
Maar ik glimlachte naar ze. 'Ik heb niks gezien hoor.' en liep rustig door.Ik had immers zo vaak op school gespijbeld! Als ik weer eens in een dip zat , of zin had een eerstejaars te vervloeken....

Achter de balie vond ik Fred , Leo Jordaan , Ludo Bazuyn en nog 2 onbekenden.
Fred zag er vermoeid uit enik had medelijden met hem.Waarom was ik niet eerder gegaan?
'Hoi Christina.' zei Fred wezenloos , hoewel hij me neit aankeek.Plots leek hij zich te realiseren dat ik een van de weinigen was die ook veel verdriet had om George.Hij keek me verbijsterd aan , om me daarna bij mijn hand te pakken en naar het magazijn te trekken.
'Hoe is het met je , gaat alles goed , heb je veel verdriet om george , kun je nog les geven , mis jij hem ook?' vroeg hij in een adem.Met waterige ogen keek hij me aan.
'Het gaat wel , ja ik heb superveel verdriet om george , ik kan redelijk les geven , maar heb  mijn gedachten er nooit bij en...ik mis hem verschikkelijk.' zei ik zacht.
Fred keek me aan.
'Het is moeilijk..' fluisterde hij , maar eht was duidelijk hoorbaar.
'Er bestaat nog een kans......' troostte ik hem..
'Ja...' 
Na een stuk of tien minuten dat we zwijgend tegenover elkaar stonden , werd fred ineens door Leo Jordaan geroepen.
'Sorry , ik meot weer gaan helpen...Het is loeidruk en veel werk zonder....George.'Hij slikte en liep voor me uit het magzaijn uit.Vlak voor ik vertrok , kneep ik nog even in zijn hand. 'Als je wilt praten , ik ben er altijd'
'Oke ' knikte hij en liep weer terug naar de balie.


misschien (waarschijnlijk) begint het een beetje saai te worden,...ik ben het ook aan eht aflsuiten...Er komt trouwens een vervolg verhaal hoor! Meer verklap ik niej...Als het supersaai begint te worden , pb me dan!


Groetjes,kimberly(TT)


-----------------------------------


Tessa Tinkels




kort stukkie , sorry!
Maar deel hierna is waarschijnlijk het laatste.
(wheeeeeeeeeeeeeeeeboehoehoe)
ik vind het wel jammer , maar er komt een vervolgverhaal!Niet van Marieke , maar het heeft er wel mee te maken!

De volgende dag kreeg ik een brief van Kate.Een kleine dwergooruil bracht hem.
Echt iets voor Kate.. Gauw opende ik het stukje perkament

 Haay Mariek!
Hoe is het? Met mijn super-super-super-goed!
Aha , grijnsde ik.Die Kate...Zo te merken was het wat geworden tussen haar en die blindje jongen.
Hij is zo cool! Nadat jij weg bent gegaan , liepen we samen naar de drie bezemstelen en hebben daar om precies te zijn...van 10.12 u. tot 17.57 u. gebabbeld!
Hij werkt bij St. Holisto , als aankomend Heler.Hij is 18 jaar en blond met blauwe , supermooie ogen! We moeten binnenkort echt eens met zijn drieen afspreken , dan merk je hoe gaaf hij is!
Maar ik moet nu gaan slapen , anders zie ik er morgen op onze date niet uit!


Groetjes,Kate(achterachternicht , haha!)  
Ik moest echt lachen om kate's brief.Zo spontaan en vrolijk...Dus ze had een heler aan de haak geslagen...zozo!
Ik stuurde gauw een brief terug en besloot harry maar eens een bezoekje te brengen.
In st. Holisto  aangekomen ,voelde ik meteen al de triestheid van de bezoekers.
Gauw liep ik naar de vverdieping. Daar lag harry al een hele tijd bij de zaak permanente vervloekingen.Maar daar aangekomen was zijn bed ineens leeg!
'Wie zoekt u?' vroeg een heks met een gebogen rug en bolle wangen.
'Harry Potter'
'Gisteren wakker geworden , nu begane grond , afdeling herstellingen , de 2e zaqal rechts , Endelio zaal.'
Ik juichte zachtjes en ging gauw naar dee begane grond. Hij was wakker! Hij zou herstellen! Alleen Voldemort was dood gegaan! Joepiiiiiieeee!'
'Heeej Harry!' zei ik zodra ik hem zag liggen ,vlakbij de deur.
Slaperig keek hij op.
'Hallo...'
'Hoe voel je je nu?'
'Goed.'
'Je bent aan het herstellen.' Zei ik en vertelde dat hij heel lang in coma had gelegen.
'Ja...Zoiets zeiden ze al.Is voldemort dood?'
verschreidene mensen bewogen onrustig bij eht horen van die naam.
'Ja ' Zei ik glimlachend. 'Hij is verslagen door ons.'
De rest van de tijd babbelden we vrolijk over de dood van voldemort , Ginny en een baan als lerares.
'Wil je leraar worden , nu er bijna geen schouwers meer nodig zijn?' vroeg ik.Ik grinnikte om zijn verbaasde gezicht.
'Ja , nee...Hoe weet u dat?'
'Noem me maar jij , hoor.. Nou , toen je dat laatste vroeg ,keek je nogal....Benieuwd.'
'Ik zat er inderdaad over te denken...Maar ik zou niet weten wat voor vak..'
'Ze hebben een vliegleraar nodig.'
'Huh?' Harry keek me  niet-begrijpend aan.
'Madame kreeg een beuker van Vincent Korzel tegen haar neus , en toen heeft ze een hel tijd op de ziekenzaal hier gelegen..Nu is ze wel weer beter , maar ze wilt met pensioen.'
'Oke...Lijkt me leuk...Of een zwerkbalcariere natuurlijk...' zei hij peinnzend , meer tegen zichzelf dan tegen mij.
'Doe het gewoon tegelijk! Want je meot echt iets doen hoor , met jouw zoekerskunsten.'
'Oke.'
Ik keek op mijn horloge,
'Sorry,ik moet weg.Doegie en beterschap!'
'Ja...Tot ziens!'
'Bye.'


-----------------------------------


Tessa Tinkels




Ik dronk gauw nog even wat in het cafetaria , op de vijfde verdieping , en ging toen maar weer naar de wegisweg.
Daar liep ik weer naar een kapperszaak en liet mijn haar terugveranderen naar de oude staat : lang en bruin en golvend.Dat was toch makkelijker.De oorbellen hield ik in...Ze stonden gewoon leuk.Make-up deed ik al een hele tijd neit meer op.
Mijn vorige aparte look vind ik wel lewuk , alleen al dat gedoe....HeEt begon gewoon een beetje op Christy te lijken.
Ik stapte uit , ne besloot nog maar eens naar Tovertweelings Topfopshop te gaan. Fred had gezegd dat het loeidruk was , Hij kon vast wel wat hulp gebruiken.
'Heej Fred!' zei ik toen ik binnenstapte. Zonder het lawaai van hordes kinderen hoorde ik vrolijk de winkelbel tingelen.Waarom was het zo leeg?
 Toen viel mijn oog op een bordje naast de deur."open" stond erop....Maar wacht eens even....ik stond binnen , dus buiten....
Ik liep even naar buiten... ja hoor , er stond "gesloten" gedoe....Misschien stopte hij de winkel wel..
' Fred!!!  Waarom ben je gesloten?'
'O , hallow christina...'
'Hoi , maar wil je me a.u.b. Marieke noemen?' Fred keek me even vreemd aan ,maar beantwoorde mijn vraag toen. Hij wees op een grote stapel dozen , midden in de winkel.
'De nieuwe lading gemaakte dingen mort worden geplaatst.Alle kasten en planken zijn zowat leeg , vandaag ga ik die weer even uit het magazijn  vullen...' Hij aaarzelde even...'Wil je helpen?'
'Graag'
'Owkeej...Wil je dan even naar het magzaijn lopen en helemaal achterin een doos met fopstokken pakken?'
'Owkeej.' en ik liep gauw naar het magazijn.
Ik hoorde de winkelbel gaan ,maar liep gewoon door.
 Vreemd eigenlijk , ze waren toch gesloten?
Eindelijk vond ik de doos met fopstokken en ik liep terug.Maar ik had de deur van het magazijn nog maar op een kier open gedaan of ik liet de doos vallen.
Met een zachte plof kwam hij op de grond neer.
Ik zag twee warrige hoofden met oranje haar.De een omhelsde de ander.
Ron? Nee.Absoluut niet...Was het dan...Was dit waar? Nee dit kon niet.Echt niet...Ik trilde van nervositeit. Ik hoorde ze praten...Ze hadden mij nog niet opgemerkt....Wie was dat? Een rilling van geluk ging weer door me heen.Maar ik duwde die gedachte weg.Het was een piepkleine kans dat hij het was..
'Ik moet naar Christina.Ik moet haar gewoon zien.' zei de 2e..Plots keek hij me aan.Recht in mijn ogen.Weer ging een rilling door me heen.
We staarden elkaar aan.Ik kon het nog steeds niet geloven.Langzaam liep George naar me toe.
'Christina...' zei hij zacht..
Wat had ik die stem gemist! Wat hield ik van hem! de tranen kwamen weer op , en ik wilde hem een knuffel geven ,veilig in zijn armen staan....Maar iets hield me tegen...Alsof we vreemden waren geworden..Alsof we elkaar nooit eerder gezien hadden.
 Een traan liep over mijn wang naar beneden.Maar ik had geen verdriet.Het was een traan ...van puur geluk..De tweede traan liep over mijn wang...Geluidloos.
Het leek alsof we daar wel uen stonden , tot we de stilte eindelijk verbroken.
'George...Ik heb je zo gemist!' wist ik er met moeite uit te piepen.
'Ik jouw ook , meisje , ik jouw ook..'
Er leek een vlaag van herkenning door ons heen te gaan , alsof die wand van onbereikbaarheid verdween ,was hij plots geen vreemde meer.
Maar een geliefde die ik lange tijd had moeten missen.
Ik omhelsde hem , en wilde hem nooit meer loslaten.
Ik keek hem aan en langzaam kwamen we dichterbij.Ik voelde zijn lippen de mijne raken...Maar eht was neit egwoon raken...Het was geweldig!
Het duurde maar heel kort.Toen liet George me los.
'Ik heb mijn naam verandert.Naar Marieke.' zei ik plotseling , alsof dat heel belangrijk was.
'Marieke ...' hij keek me aarzelend aan.'Wil je met me trouwen?' vroeg hij ineens.
Ik lachte en zoende hem.
'ja..' fluisterde ik.Ik had me nog nooit zo gelukkig gevoeld.


The End


-----------------------------------


