dracogirly




De weken hierna veranderde er weinig. Draco en Anne ontmoette elkaar nog steeds stiekem en Ron en Harry negeerde Hermelien en Anne. Ron en Harry zaten nu meer en langer aan hun huiswerk en misten Hermeliens hulp wel. 

“Dit gaat zo niet langer”, zei Ron. “Ik snap er echt niets van. We hebben Hermeliens hulp nodig.”
“En hoe wou je die krijgen?”, vroeg Harry.
“Nou, door haar haar zin te geven en Malfidus en Anne mijn excuses aan te bieden”, zei Ron.
“Hoor je wel wat je zegt?! Malfidus je excuses aanbieden!” zei Harry.
“Nou, ik sta liever een keer voor lul dan dat ik zak voor mijn examens”, zei Ron.
“Nou, je gaat je gang maar, ik heb haar hulp niet nodig!”
“Oh nee, moet je kijken wat voor een rotzooitje je er van maakt, er klopt helemaal niets van!”, zei Ron.
“Oké, dus misschien heb ik Hermeliens hulp ook wel nodig. Ik ga alleen niet Malfidus mijn excuses aanbieden!”
“Waar ben je bang voor Harry? Het is niet dat je je excuses moet aanbieden aan Jeweetwel.”
“Fijn, jij je zin. Ik zal mijn excuses wel aanbieden, alleen hoe wilde je dat gaan doen? Anne en Malfidus lopen altijd alleen door de gangen en als ze een keer samen lopen en ze zien ons eraan komen, lopen ze snel een andere kant op”, zei Harry.
“Waarom vragen we het niet aan Hermelien?”, zei Ron.

“Hermelien?”, zei Ron.
“Ja”. 
“Het spijt ons”, zei Ron.
“Dat moet je niet tegen mij zeggen, maar tegen Draco en Anne”, zei Hermelien.
Harry en Ron wisselde blikken uit toen ze Hermelien Draco hoorden zeggen. Hermelien zag het.
“Ach kom, jullie moeten elkaar nu echt eens bij de voornaam noemen. Draco is toch zijn naam”, zei Hermelien.
“Hermelien, wij willen onze excuses aanbieden aan Anne en”, Harry slikte, “Draco. Alleen zien we ze nooit samen en als ze samen zijn en ze zien ons eraan komen gaan ze snel een andere kant op”, zei Harry.
“Oké, ik zorg wel voor dat jullie hen vanavond samen kunnen spreken”, zei Hermelien.

Hermelien liep naar Anne.
“Hey Anne, ga je vanavond nog naar Draco toe?”
“Ja, hoezo?”
“Nou, ik wilde jullie graag wat zeggen. Waar en hoe laat ontmoeten jullie elkaar?”
“Om half elf buiten bij de oude eik”, zei Anne.
“Oké, dan kom ik wel rond een uur of elf, dan hebben jullie eerst nog wat tijd samen.”

Die avond ging Anne onderweg naar Draco. Ze was benieuwd wat Hermelien te zeggen had. Toen ze bij de oude eik aankwam zag ze dat Draco er al zat.
“Hey”
“Hey, hoe was jou dat?”, vroeg Anne.
“Saai, tot nu toe dan hè”, zei Draco, “en de jouwe?”
“Vreemd denk ik. Hermelien vroeg hoe laat en waar we elkaar ontmoetten omdat ze ons iets wilde vertellen. Ze komt waarschijnlijk rond elf uur.”
“Hermelien die de regels breekt om ons iets te zeggen. Dan zal het wel heel belangrijk zijn”, zei Draco.
“Tja, ik vraag me af wat het is.”
“Als het goed is zullen we daar zo wel achterkomen”, zei Draco.

Het half uur ging snel voorbij. Rond elf uur zaten Draco en Anne te zoenen, toen ze ineens opschrikte van iemand die zijn keel schraapte. Ze keken op en zagen Harry, Ron en Hermelien staan. Draco greep gelijk naar zijn toverstok toen hij Harry zag staan.

“Wat doen Potter en Wemel hier?”, zei Draco boos. “Jij had het alleen over Hermelien”, zei Draco tegen Anne.
“Nou, ik dacht ook dat alleen Hermelien zou komen”, zei Anne. “Waarom heb je hen meegebracht Hermelien?”

“Maak je geen zorgen. Harry en Ron zullen jullie niets doen. Ze willen jullie alleen wat zeggen”, zei Hermelien.
Het bleef stil.
“Hebben Potter en Wemel hun tong verloren ofzo, want ik hoor niets”, zei Draco.
“Nee hoor, ik kan nog prima praten”, zei Harry.
“Nou, zeg dan wat je te zeggen heb en laat ons daarna weer met rust”, zei Draco.

Harry en Ron keken elkaar aan.
“Nou, ik wilde zeggen dat het me spijt”, zei Harry zacht.
“Ja, mij ook”, zei Ron.
Draco keek met een verbaasde blik van Harry naar Ron.
“Oh Potter, kun je dat misschien nog een keer herhalen, ik verstond het niet zo goed”, zei Draco gemeen.
Harry gaf hem een woedende blik. “Ik zei dat het me spijt”, zei Harry.
“Ow, dan had ik het de eerste keer toch goed verstaan. Maar wat spijt je dan precies?”, vroeg Draco die vond dat hij deze situatie zoveel mogelijk moest uitbuiten.

“Het spijt me dat ik tegen Anne die dingen heb gezegd. Ik wil echt heel graag gewoon vrienden met je blijven”, zei Harry.
“Ja, en wat nog meer?”, vroeg Draco.
“Verder niets”, zei Harry.
“Harry”, zei Hermelien boos.
“Oké, het spijt me dat ik je bijna in een fret heb veranderd”, zei Harry terwijl hij dacht, ik had hem niet bijna maar gewoon gelijk in een fret moeten veranderen.

“Nou, was dat nou zo moeilijk?”, zei Hermelien.
Ze kreeg toen ze dit zei boze blikken van Harry en Ron dus ging ze er maar niet verder op in.
“Nou, geven jullie Draco en Anne netjes een hand zodat alles weer goed is”, zei Hermelien op moederlijke toon.
“Wat!?”, zeiden Harry, Ron en Draco tegelijk.
“Ach kom, doe niet zo kinderachtig zeg”, zei Hermelien. 
“Hermelien, verwacht je dat we Malfidus een hand geven?”, zei Ron vol ongeloof.
“Hij heet Draco, noem hem dan ook zo. En ja, dat verwacht ik ja.”
“Maar… maar..”, stotterde Ron.
“Maar wat Wemel? Bang dat ik je hand eraf trek?” zei Draco gemeen. 
“Draco, het geld ook voor jou. Ze heten Harry en Ron, noem ze dan ook zo”, zei Hermelien.
“Maar Potter en Wemel rolt gewoon veel makkelijker van je tong”, zei Draco protesterend.
“Ja, hetzelfde heb ik met Malfidus”, zei Harry die er ook niet zoveel zin in had om Draco bij zijn voornaam te noemen.
“Nou, dan rolt het maar wat minder makkelijk van je tong”, zei Hermelien. “En nu handen schudden.”

Ron en Harry gingen eerst naar Anne toe. Ze wilden graag weer vrienden met haar zijn, al konden ze nog steeds moeilijk geloven dat ze iets met Draco had.

Toen ze haar een hand hadden gegeven liepen ze richting Draco.
“Nou, kom op Potter, geef me dan een hand”, zei Draco uitdagend.
Bij het noemen van Potter ging Anne boven op zijn voet staan.
“Auw, waar was dat voor!”
“Hij heet Harry, weet je nog”, zei Anne.
“Ow sorry, dat was ik vergeten. Ik heb hem zolang Potter genoemd dat ik er nog even aan moet wennen”, zei Draco.

Hermelien vond het handen geven wel heel lang duren. 
“Geef Draco nou gewoon een hand”, zei ze tegen Harry en Ron.
Draco zag dat geen van beiden van plan was om hem een hand te geven en zei: “Goh, als de oh zo dappere wonderboy die de wereld moet redden nog te bang is om mij een hand te geven, dan vrees ik voor de wereld.”

Draco stak zijn hand uit, maar Harry en Ron keken elkaar alleen aan en deden verder niets.
“Harry Potter en Ron Wemel! Als jullie ooit nog hulp van mij willen ontvangen zal ik hem maar heel snel een hand geven!”, zei Hermelien boos.
Ron, die toch echt de hulp van Hermelien nodig had slikte en gaf Draco een hand. Harry bleef echter toekijken hou Ron Draco een hand gaf en maakte geen aanstalten om hetzelfde te doen.

“Waar ben je bang voor wonderboy?”, zei Draco uitdagend. Hij besloot omdat hij hem geen Potter meer mocht noemen en geen zin had om hem Harry te noemen, hem voortaan aan te spreken met wonderboy. “Bang dat ik je hand beheks?”

Harry besloot om Draco een hand te geven. Als je het tenminste nog een hand geven kon noemen. Ze knepen beiden zo had dat hun handen knalrood werden en ze waren voorlopig nog niet van plan om los te laten. Hermelien zag dit en zei: “Zo is het wel genoeg.”
Draco en Harry luisterde echter niet en gingen gewoon verder.
“Ik zei, zo is het genoeg”, zei Hermelien nu wat harder.
Draco en Harry gingen echter gewoon verder. Geen van beiden van plan om degene te zijn die het eerste los liet. Hermelien had er genoeg van en zei een spreuk waardoor ze uit elkaar werden gehaald. Harry vloog de ene kant op, terwijl Draco de andere kant opvloog. Beide kwamen ze hard op de grond neer.

“Ik zei dus, zo is het wel genoeg”, zei Hermelien. “Harry, Ron kom met mij mee en laat Anne en Draco verder met rust.”
Harry en Ron liepen samen met Hermelien terug naar het kasteel terwijl ze nog verschillende keren woedend omkeken naar Draco die een gemene lach op zijn gezicht had.


-----------------------------------


