Pottergirl




Hoofdstuk 20

'Harry, wakker worden.'
Perkamentus schudde Harry voorzichtig wakker, en de jongen knipperde met zijn groene ogen.
'Wat... wat is er?'
Hij opende zijn ogen en keek versuft rond.
'Je moet ons vertellen wat er een week geleden is gebeurd, Harry. We willen alles weten.'
Harry slikte.
Het leek alsof hij het er moeilijk mee had.
'Vertel alles rustig en kalm, Harry, we hebben alle tijd.'
Wolfram keek ongeduldig van Harry naar Perkamentus, hij wilde de bevestiging van Harry dat alles waar was.
Tot zijn grote verbazing begon Harry te praten.
'Ik lag in uw kantoor, toen ik een zwarte schim uw deur zag openen. Ik klom uit bed om te kijken, en toen zag ik dat het Voldemort was. Hij had zijn toverstok naar mij uitgestrekt en ik wist dat hij me ging vermoorden. Op dat moment wilde ik leven, ik wilde me verdedigen. Ik pakte mijn toverstok en ging hem te lijf.
Ik ben niet zo'n goede tovenaar als Voldemort, dus al gauw lag ik op de grond. Hij dwong me hem om genade te smeken, maar ik vertikte dat. Hij martelde me met de Crucatiusvloek.
Daarna ben ik volgens mij flauwgevallen.
Toen ik weer wakker werd, zag ik een wolf. Het was ongelooflijk maar waar, professor, ik zag een wolf.
Een grote grijze wolf. Hij...'
'Ze. Het is een zij.', onderbrak Wolfram hem.
Harry glimlachte zwakjes.
'Ze beet Voldemort en hij greep naar zijn been, ik wist dat dit mijn kans was. Ik greep mijn toverstok en ik... ik...'
Wolfram keek Harry aan.
'Ja?'
Perkamentus pakte zijn hand om hem stil te houden.
'Ik...'
De jongen barstte in tranen uit.
'Ik ben een moordenaar.', zei hij, en hij snikte in zijn dekbed.
'Harry, je weet dat wat je hebt gedaan, goed is geweest voor de tovenaarswereld. Je hebt de grootste vijand van onze tijd verslagen, en ik ben trots op je. Denk eens aan wat een overwinning dit voor ons is.', zei Perkamentus, en Harry knikte zwakjes.
'Wolfram, stuur nu meteen een uil naar het Ministerie van Toverkunst met het nieuws. Beschrijf alle details.'
Wolfram knikte, en hij rende naar de Uilenkamer.
'Harry, ik wil dat je nu uit je bed komt, en je naar je slaapzaal gaat. Je vrienden missen je, en ze zullen je vragen wat je hebt doorgemaakt. Ik denk dat je nu wel klaar bent om het ze te vertellen.'
Harry knikte.
Het leek dat hij opgelucht was dat hij zijn verhaal kwijt was.
Wolfram kwam na een tijdje weer terug.
'De uil is weg, professor.'
Perkamentus knikte.
'Goed.'

De volgende ochtend kreeg Wolfram de Ochtendprofeet in handen, en hij zag het op de voorpagina staan.
'Harry Potter verslaat Jeweetwel'
Iedereen vierde feest, en de school was vrij van alle examens.
Alle leerlingen waren uitgelaten en wilden Harry feliciteren.
Alles was weer goed.
Voldemort was verslagen.

THE END


-----------------------------------


