Tessa Tinkels




errug kort stukkie maar ach....


Na 3 uur stond ik eindelijk op uit de fautieul.Opgelucht.
Ik had mijn gevolens eens lekker eruit kunnen laten , die opgekropte woede was verdwenen.Langzaam was ik begonnen het verlies van George te verwerken.
Ik keek mijn kamertje rond ,dat nu al bijna 5 maanden mijn thuis was.
Ik vond het werk als lerares heel leuk. Zo was ik zelf ook nog een beetje kind.
Dat was ik eigenlijk ook wel , maar eht feit dat ik voor mijn eigen kost werkte gaf me een heerlijk bevrijdend gevoel.
Nu kon ik tenminste kattekwaad uithalen en 's nachts door de gangen zwerven , terwijl ik geen gevaar liep.
 Ja,heel misschien het gevaar ontslagen te worden , maar  wat was daarerg aan?
 Ik was nu wel zo'n beetje gewend van plaats te veranderen en kon dan lerares worden op Beauxbetouns.
Maar dat zou lang niet zo ...zo aangrijpend zijn als hier. Hier had ik zelf een deel van mijn jeugd door gebracht.Hier was Christina gestorven , verdwenen.En Christy...was tot stand gekomen.
 Plotseling voelde ik een steek door mijn arm gaan.
Het was niet mijn rechterarm , waar het teken zat. Maar de andere , waar het kleine , gouden armbandje aanzat.
Het gloeide en werd plotseling bloedrood. Het brandde verschrikkelijk en ik wilde het afdoen , maar besefte dat mijn Binding met Ginny dan ook zou verdwijnen , en dan zou de vloek van het Zevende Kind in werking treden.
Dus hield ik me krampachtig vast aan de armleuningen.Terwijl ik afwachtte tot de brandene pij zou overgaan.
 Maar hij bleef werken.Open gegeven moment hiled ik het neit meer , en rende naar de kraan , waar ik mijn inmiddels rode pols liet besproeien met water.
 De pijn bleef maar werd iets zwakker.
Ik voelde dat ik naar Ginny toe moest.Oh ***** waarom nu? Waarom ik?Dacht ik wanhopig,terwijl ik mijn kamertje uithaastte en naar de leerlingenkamer van Griffoendor liep.
Daar hoorde ik precies dat wat ik niet wilde weten.
'Ginny is verdwenen.' zei Hermelien zacht.


-----------------------------------


