Tessa Tinkels




Klein stkkie maar ik moet alweer vertrekken...
Morgen meer...
doej!


Registratiecode toverstok:
Ouders/verzorgers:
Dier:
Beroep:
Inkomen:
Woonplaats:
Burgerlijke staat:
Dier:
Kleur:
Grootte:
Kleur ogen:

Bedankt voor uw registratie!  Uw registratie code vind u onderaan.
Met vriendelijke groet:
Prof. Lezlie M.  la Belle
Taakeenheid Faunaten , Transformagiers en sisseltongs
Registratieno. 5847930686351

Ik keek naar de laatste vragen en zuchtte nog eens diep toen ik zag dat ik moest invullen wie mijn ouders waren.
 En mijn inkomsten , jemig , belachelijk zeg! Daar hebben ze gewoon niets mee te maken! Gauw vulde ik het allemaal in.Mijn registratiecode toverstok wist ik uit mijn hoofd.Gelukkig , anders mooest ik helemaal naar de informatie balie , beneden en die vragen.
Ik vulde hem in: 29001212.
Toen ik klaar was , gaf ik het vel aan professor nufje.Ik keek naadst me , maar zag tot mijn schrik dat Kate al weg was.Ik zuchtte nog eens.Liet die me ook al in de steek? Ik dacht dat ze....wel even zou wachten! Langzaam liep ik de zaal uit en deed de deur achter me dicht.Als ik thuis was , had ik niets te doen.Zou ik wat rondvliegen met Shadow? Ja , dan had ik tenminste nog iets te doen.
Ik voelde me verdrietig en alleen.George liet me in de steek , Ginny , en nu ookal Kate.Jammer.
'Auw!' riep ik.
Ik was keihard tegenm iemand opgebotst toen ik verder wilde lopen.
'Marike!' riep Kate uit.Ik lachte.Ze had op me gewacht bij de deur!
'Heej Kate! Ik moet nog even naar de balie , mijn naam officieel van Christy Vindra naar Marieke Sparrow veranderen.Gelukkig ging dat in de toverwereld heel makkelijk.'
Ze knikte.
'Hoe kom je er eigenlijk op dat wij familie van elkaar zijn?' 
'Nou , het was duidelijk aan je te zien  dat je je naam niet wilde geven..Waarom eigenlijk?' vroeg ze nieuwsgierig.Schattend keek ik haar aan.Was ze te vertrouwen ? Zou ze me niet ongelooflijk gestoord vinden? Ik besloot het maar niet te zeggen en schudde mijn hoofd.Dit was een nieuw leven , en bij dat nieuwe leven hoefde niemand te weten hoe dat ouwe leven eruit had gezien.

Even later stonden we weer in de telefooncel en stapten we uit , de dreuzelwereld weer in.
Ik moest mijn ogen tot spleetjes knijpen in heet verblindende zonlicht.
'Nou , Mariek.Hier scheiden onze wegen weer.'
'Jep.' antwoorde ik ietwat somber.
'Zullen we elkaar nog eens opzoeken? Ik kom nog wel eens langs bij Zweinstein.'
Ik knikte blij en liep naar Shadow.
Maar ja....Wat moest ik gaan doen? Ik zwaaide naar Kate en wist gewoon dat onze wegen hier zouden scheiden.
 Ze vond me vast te saai om veel op bezoek te komen...En uiteindelijk verwaterd zo'n vriendschap toch.Shadow steeg op en al gauw kwam zweinstein in zicht.Ik voelde me neit echt blij meer.
iedereen liet me ook in de steel


-----------------------------------


