Tessa Tinkels




Met een schok hief ik mijn hoofd op en keek de slaapzaal rond.Maar alles was pikkedonker  dus je kon geen hand voor ogen zien.
Ik voelde me afschuwelijk , met dat duistere teken op mijn schouder.Ik haatte de zwarte kunsten , en vooral de dooddoeners en Voldemort.
Ik vroeg me af of hij echt dood was...Ma had gezegt van wel...
Een huivering ging door m eheen bij de gedachte dat hij misschien in me zat.Ik kon de duistere macht binnenin me voelen , maar waarom stond het teken op mijn schouder , en niet op mijn arm?
Op dat moment kwam Perkamentus in een blauwe ochtendjas binnen geschuifeld , tenminste:voor zover ik kon zien.
'Juffrouw Wemel...Ik dacht al wel dat het vannacht zou gebeuren.De kracht in jouw is ontwaakt , je moeder had hem eerst.' zei hij  en hij ging op een gebloemde fautieul zitten die hij naast mijn bed had getovert.
'Waarom?'
'Je oma was een dooddoener.Ze is vermoord door Dooddnoers en dan wordt die Duistere kracht doorgegeven.Het duistere teken stond bij je moeder op haar arm , zoals bij alle dooddoeners.Maar geen zorgen.Marike is geen dooddoener.' Hij schudde zijn hoofd.
'Is het bij jou in je schouder?'
'J-ja....Hoe weet u dat?'
'Omdat ik merkte dat je je erg verzette tegen die grote , Duistere kracht.JE wist dat die slecht was , ookal zou je dan machtiger zijn.Je hebt je zo verzet dat je de duistere kracht kan omzetten naar goede kracht.Je bent al een stap voor op de andere erfgenamen.Je hebt het goed gedaan.Gebruik je wijsheid , dan kom je er wel.'
Na deze fluisterende woorden schuifelde hij de slaapzaal weer uit.
Het waren kleine , korte woorden.Maar ze betekenden veel voor me.Het was geen Voldemort.Het was gewoon een duistere macht die ik van mijn moeder erfde.
Ik vroeg me af hoe het voor ma zou zijn geweest.Moeder vermoord , door dooddoeners...En ze was er zelf ook een.En opa was verongelukt.
Ik rilde en probeerde er niet aan te denken en tegaan slapen.
Dat was neit moeilijk.
Ik was helemaal op.

'Laura?' Zei Robin zacht.
Ik opende voorzichtig mijn ogen.De pijn erin was zo af te lezen.De vonk brandde nog.Zachtjes.Maar het Duistere teken had bijna al mijn gevoelens weggehaald.Ik keek Robin aan.Het was al licht , ik moest opstaan voor mijn lessen.
Ik wilde de dekens van me afslaan en overeind komen.
Maar ik kon niet overeind komen.Mijn benen werkten niet mee.
Ik voelde mijn benen niet meer!
'Laura...Je bent doodop.Je zweet en je ziet er belabberd uit...Wat is er gebeurd , vannacht?'
Ik wierp een schattende blik op haar , maar besloot het niet te vertellen.Straks dacht de hele school dat ik  een dooddoener was!
Gauw trok ik de kraag van mijn pyama omhoog , zodat het neit te zien was.
'N-niks...'
Ik probeerde nogmaals uit bed te komen,maar het ging niet.Ik voelde mijn benen gewoon neit , ik kon ze niet bewegen!
Nog geen twee tellen later kwam professor Leeflang binnen.Ze was de moeder van het ander weirdo meisje,Mary leeflang.Ze gaf spreuken en Bezweringen en leek nooit te weten wat ze vertelde over een spreuk of bezwering.Zo dromerig keek ze altijd rond.
maar op zich was ze best aardig en ons afdelingshoofd nog ook.
'Hallo juffrouw Wemel.Hoe is het ? Ik weet het....'
Ze staarde me dromerig aan , terwijl ze sprak.Haar warrige blonde haar kwam tot op haar billen en haar gewaad was donkerpaars.
'Professor Leeflang...Mijn benen...Ze zijn verlamd....'
'Aha...Nou , het spijt me , juffrouw.Maar daar kan madame Plijster niets aan doen.Het komt doordat u zich helemaal gestord hebt op het verzet.En met succes.'
Ik knikte.
'Ben ik voor altijd...Ver-'
'Misschien.Maar ik denk van niet.'
Langzaam liep ze de slaapzaal uit.
Robin keek me afwachtend aan.


-----------------------------------


