Tessa Tinkels




'Laura...Je hoeft het niet te vertellen wat er is....naar wil je alsjeblieft niet zeggen dat er niets aan de hand is?' zei Robin zacht.
'Sorry' zei ik onverschillig.

De volgende dag had ik nog steeds geen gevoel in mijn benen.Ik had wat huiswerk gemaakt in bed en Valiente en Robin hielden mij gezelschap.Hoewel ik liever alleeen met Valiente was.
's Middags kwam Robin me weer huiswerk brengen.IJverig ging ik aan de slag.
Robin bleef bij me zitten en me helpen.
'Sorry , Laura , maar het is geen Liomobi.Het is Liomobezwering.'
'Och ja , natuurlijk' zei ik dankbaar en verbeterde mijn stomme fout.
Robin glimlachte en vertelde me de laatste roddeltjes.Even later zaten we vrolijk te kwebbelen
Toen haar middagpauze voorbij was , vertrok ze weer.
Even later werd ik naar de ziekenzaal gebracht , zodat iedereen me kon bezoeken.
Terwijl ik op de brancard naar de tweede verdieping werd vervoerd ,dacht ik na over Robin.
De jaloezie was wel wat minder.Ik hoopte maar dat ik haar ooit kon vergeven.Misschien , heel misschien , zou het wel slijten...Ik glimlachte en een sprankje hoop kwam bij me op.

Na schooltijd kwam er al gelijk iemand bij me op bezoek.
Patrick.
De vonk in mijn ogen kwam op en brandde fel.
'Wat moet je?' snauwde ik.
'Tjah....Laat ik het maar zo zeggen: we hadden iets moois en dat gooi jij zomaar weg.Dat is zonde.En dat kom ik je laten zien.'
Hij bewoog zich voorover Ik probeerde tegente stribbelen , maar hij pakte me beet en ik had verlamde benen.Dus kon ik niks doen.
Ruw tork hij me overeind en drukte zijn lipopen tegen de mijne.Ik gafhem een kalap , maar ik was erg moe na vanacht.
'Wat denk je te doen , Robberts?' klonk ineens een bekende stem.Meteen liet Patrcik me los.Hij wierp een vuile blik op mij , alvorens zich om te draaien en op Bob te reageren.
'Gaat jou niks aan.'
'Oh jawel.'
'Ga je nouw alweer zo'n zielige trut verdedigen? Ze is het niet waard, Potter' siste hij.Gauw trok hij zijn  toverstok en richtte hem op Bob.
'Had je gedacht.'Reageerde die en sprak gauw een spreuk uit.Patrcik verstijfde en viel op de grond.
'Bedankt, Bob...' zei ik zachtjes...Ik wierp een dankbare blik op hem en  hij sloeg zijn ogen neer.
'Geen dank'
'Dat is nou al de tweede keer dat hij me lastigvalt en jij mij helpt.Wel bedankt.'
Hij grijnsde.
'Oke dan.'Hij pakte een stoel en ging naast mijn bed zitten.
We zwegen , ieder met onze eigen gedachtes bezig.


-----------------------------------


