Tessa Tinkels




Met spanning wachtte ik om 10 voor 2 op Bob.
Drommen leerlingen stormden voorbij , op weg naar zweinveld.
Ik dacht aan de vorige keer Zweinsveld.Diep van binnen wist ik dat ik hem toen al leuk vond...Maar toch was het toen anders.Ik was meer en meer om hem gaan geven en nu....Nu vond ik hem niet leuk....Ik gaf met hart en ziel om hem.Maar er klopte iets neit vandaag.Ik had een vreemd voorgevoel.Ik rilde en dwong mezelf het te negeren , te vergeten.
Ik glimlachte toen ik hem 20 minuten later aan zag komen lopen.
'Hoi Bob!' zei ik vrolijk.Ik liep op hem af en bleef toen verbaasd staan.
Hij was nu op twee meter afstand.
Als in slowmotion gebeurde het.
IJzige blik in zijn ogen , stijve manier van bewegen, geen lach om zijn lippen.
Ik verstijfde eveneens.
Hij hield halt.
1 meter van me vandaan.
Hij keek me aan.Geen enkele uitdrukking op zijn gezicht.Alsof hij van ijs was, bevoren.
'Kom je , dan gaan we.' zei ik aarzelend.
Hij schudde zijn hoofd langzaam.
'Nee , we gaan niet.Ik ga niet met je uit.'
Geschokt keek ik hem aan.
'Hoe-...?'
'Ik wil niks meer met je te maken hebben.' Hij liep door.Mijn leven verpestend.
Ik zakte op de grond.Alles werd zwart voor mijn ogen.Ik zag nog net Bob.Bob die me de rug toekeerde.Dat was het moment waarop mijn leven instortte.
'NEEEEE!!!' schreeuwde ik wanhopig.'BOOOB!!!' Hij liep door.
'Nee..Niet Bob...' fluisterde ik.Drommen leerlingen die naar me staarden.
Toen werd het donker.Eindeloze duisternis.Alleen maar zwart.

Ik hoorde mensen , heel ver weg.Alsof ik onder water was.Ik deed moeite boven te komen.Heel , heel even opende ik mijn ogen.Pa en ma.Toen zonk ik weer naar beneden.
'Alsjeblieft!' smeekte ik.Ik verzette me uit alle kracht maar werd dieper en dieper de eindeloze duisternis ingetrokken.Toen was het weer stil en leeg.

Een lange tijd later hoorde ik weer wat.Dit keer nog zachter dan de vorige keer.Maar ik wist dat ik nu nog meer mijn best moest doen boven te komen.Het was voor mijn ouders.Zonder hen...had ik waarschijnlijk geen moeite gedaan.
Ik spande vanbinnen helemaal in , en kwam bijna bij.Ik hoorde weer de stemmen van heel , heel ver weg.De donkerte om me heen leek me op te slokken.Als water waarin ik verdronk.Maar dat mocht niet geebeuren , het zou mijn ouders' hart breken.
Kom op! zei ik vanbinnen.Toch zakte ik weer weg.En ik wist waarom.Ik zette me niet 100% in,omdat ik niet genoeg redenen had om boven te komen.


-----------------------------------


