Tessa Tinkels




Plots hoorde ik wat gekras.Park wende haar blik niet van me af , maar ik keek verbaasd achterom.
Valiente? Onze feniks? ....Ro....Rowena?!
Het was een raaf.Ik keek in de ogen van de raaf.Ze glinsterden, het leek erin te stormen.
Ze keken me veelbetekenend aan.
Toen ging Rowena als raaf op mijn schouder zitten.
Ze pikte er zacht met haar snavel in.
Even dacht ik na.Minuten leken te verstrijken , maar in feite was het ongeveer een-tiende van een seconde.
De Duistere Kracht? Dacht  ik verbaasd. De raaf knikte , ging nog even op mijn toverstok zitten.
Ik begreep het.
Weer knikte ik en de raaf vloog snel weg.Hij verdween in de duisternis.
Ik staarde hem na.In die paar tellen was me veel duidelijk geworden.
Dit was mijn laatste hulp van Rowena.
Ik zette voorzichtig de punt van mij toverstok tegen het duistere teken.
Het gevolg was weerzinwekkend!
Eerst keek Park wantrouwig toe.Toen ze eht ontbl;ootte duistere teken zag , slaakte ze een korte , snerpende gil.De blik in haar ogen leek bijna alsof ze bang was , maar al gauw veranderde dat.
Ze siste me iets toe van "verraadster!" en op het moment dat mijn warme , oude toverstok het teken raakte , gilde ze het uit.Niet zo'n korte gil als daarnet , maar een angstige, verbeten gil van helse pijn.Ze greep naar haar arm , terwijl ze kramoachtig overeind probeerde te blijven.
Ik was ook verbaasd.Vlak na Parks gil , voelde ik een soort warme stroom door mijn lichaaam gaan.Hij was wisselend warm en koud , maar dat het de duistere kracht was , voelde ik.
Heverdween al gauw en ik begreep dat het uit mijn lichaam was gegaan , in mijn toverstok.Ik voelde hoop en moed opkomen.
Park's pijn was over toen ik de toverstok weghaalde.
Ze krabbelde overeind en keek me woedend aan.
'Crucio...' fluisterde ze zacht , maar duidelijk hoorbaar.
Ik voelde helse pijn een moment door me heen gaan , voor ik iets kon doen.
Stuiptrekkend van de hitte , de gloeiende pijnlijke hitte op mijn botten lag ik op de grond.De pijn was onbeschrijflijk.Park grijnsde en keek genietend toe.
Na een tijdje hief ze de vloek weer op.
De pijn had me zwak gemaakt , maar via mijn toverstok , mijn hand voelde ik mijn kracht terugkomen....
Ik stond gauw op en in een reflex sprak ik de eerste de beste vloek; die in me opkwam uit.



Ik heb van vele gehoord dat de strijd anders is dan ze verwacht hadden...Dat dacht ik al ,maar ik hoop dat jullie hem zo ook goed vinden!
en bedankt voor de reacties ^^

Kimberly


-----------------------------------


