Tessa Tinkels




Het was een zwakke , simpele srpeuk.Ik zette er geen concentratie in, dus ik verwachte een kort gilletje van Park , maar ze krijste het uit.
Het was neit echt pijn , de spreuk die ik gebruikte zorgde dat je even vergat waar je mee bezig was..Maar de kracht waarmee ik hem uitsprak gaf hem wel kracht , sterkte.
Blijkbaar had ze pijn.Ik besefte plots dat ik er een deel van de duistere kracht achter had gezet.Ik rilde en met een zwaai van mijn toverstok hief ik de vloek op.
'Hoe durf je!' spuugde dat mens bijna.
'Wat een rotstreek , je bent een vuil ,misselijk kreng!' siste ze.Ik bleef haar woorden negerend haar aanstaren.
'Het was alsof mijn gedachten aangevreten werden! Nu ben ik mijn kracht , mijn spreukherrineringen kwijt!'krijste ze hysterisch.
Ik greep mijn kans.
ALs het waar was dat ze alle spreuken , bezweringen en vloeken kwijt was , kon ik rustig weglopen.
Maar ik had het mis.
Terwijl ik rechtdoor Bob's gang in liep , besprong ze me.Ze was blijkbaar gek geworden.
Ze gilde nogmaals hystericssch en sloeg me midden in mijn maag.Ik krom even ineen, maar negeerde de pijn tyoen en leerde wat ik bij die evrdedigingslessen hadgeleerd.
Ik stompte op haar schouder , gaf haar een knietje in mijn  maag en gaf haar met platte hand een klap tegen haar wang.
Ze gaf mij nog een schop en toen lagen we allebei kreundend op de grond.
 Een grote, bloedende plek verscheen op mijn knie ,van eht vallen , e op mijn scheenbeen , van de trap.
Ik was te zwak om het met een spreuk te kunnen verbeteren.
Op dat moment kwam Bonkel aanrennen.
'Ik hoorde jullie gillenen' verklaarde ze snel en met een klein spreukje herstelde ze ons beide.
'Hoe kun je dat en wie ben je?'
'Ik ben Anne Bonkel.Ik woon bij mijn oma Emilia Bonkel , want mijn moeder Suzanne is vernoord door dooddoeners.Oma wilde dat ik mezelf zou kunnen verplegen als er iets gebeurde , want ma is doodgebloed omdat ze neti wist wt ze moest doen.Zodoende.'
Zwijgend dacht ik na over haar schokkende woorden.
'Het spijt me.Van je moeder , bedoel ik.'
'Geeft niet..." zei ze.Ze meed mijn blik.'Ik heb haar nooit gekend' zei ze toen stroef en ging haastig aan het werk met Patty Park vastbinden.
Ik zal haar strakjes loslaten met een Stremvloek, en dan zelf gauw verder gaan.Ga jij maar gauw.'
'Bedankt voor je hulp , Anne.Ik meen het.Ik wil hier ook wel blijven.'
Ze keek me even aan en schudde toen haar hoofd.
'Ik blijf hier wel even.Geen dank en succes.' Ik knikte en liep de gang van Bob in.
AIk zwaaide nog een keer voor ik in de duisternis verdween.
Ik hoorde het dunne beekje stromen en liep haastig verder.
Op naar de volgende hindernis.


groetjes , kimberly!


-----------------------------------


