Tessa Tinkels




He, bah!...nu moest ik weer net in dat beekje trappen....Ik zuchtte en liep met soppende schoenen verder.
Zwijgend liep ik maar door en door.Het was warm hierbinnen.Ik dacht aan wat Robin had gezegd als ze heir emt een gekke bui langs had gelopen en die muffe geur rook.
"Haha ,dit is zeker Griffel's opslagplaats voor haar boeken! Het ruikt hier typisch naar literatuur! En dat beekje , is waarschijnlijk gemaakt van tranen toen ze ontdekte dat ze geen elf haalde 20 jaar terug."
Ik grijnsde zwakjes bij de gedachte aan haar.
Plots hield ik halt.
Er was hier iets.Er klopte iets neit , het ging mis.
Ik durfde geen stap meer te verzetten , stond te trillen op mijn benen.Mijn Zieneresgevoel kwam naar boven en ik Wist dat als ik door zou lopen , eriets verschrikkelijks zou geberuen.
Maar ik moest verder.
 Wat was er aan de hand?
Heel in de verte was een klein lichtje te zien.Het werd scherper en duidelijker.
Het leek wel een....duistere kracht...Hij kwam op mij af.
Het felle licht kwam met een razende snelheid deze kant op.
Ik verstijfde van top tot teen en het voorgevoel in mijn buik werd heviger en heviger.
Het was iets , een mens.Maar in wat voor staat kon ik niet plaatsen.Het was een sterke, duistere macht.
Het kwam op mijn duistere teken af.Ik voelde het gewoon.Een huivering ging door mijn verstijfde lichaam heen.
Het licht werd nog feller en feller , en verdekte nu al een groot deel van de gang.
Het was nog een heel eind van me af , maar het ging zo snel.
Toen het dichterbij was,  schrok ik.Even werd alles zwart maar het felle licht ging er dwars doorheen.Ik deed een stap achteruit en ter bescherming kruiste ik mijn armen voor mijn gezicht en buik.
Het licht straalde iets , iets kils uit.Die kilte deed mij hevig schrikken.
Een groot ,gemeen gevoel trok door me heen toen het heeeel dichtbij was.Ik dacht dat ik doodging ,zo triest ,zo erg bezeten van het duister was het vreemde licht.
Alles binnenin me leek te bevriezen.De ijzige kou sneed door me heen toen het dwars door me heen ging.
 Een moment was ik verblind door het felle licht.Toen was het alweer voorbij.
Ik draaide me als in slowmotion om , maar in feite was het vliegensvlug.
 Ik staarde half vrblind naar eht felle licht.
 Het was fout! Het ging Bob's kant op! en die van de anderen!
Ik nam in een tel een beslissing , en rende er zo snel ik kon achteraan.
 Dat licht was fout , het mocht neit gebeuren , het kon niet!
Heel , heel langzaam kwam ik dichter bij het felle licht.Toen rende ik er plots middenin.
 Het was als een dementor , maar dan zoveel erger!
Ik had ook treurige gedachtes , maar ze waren niet van mij .
Ik voelde me net een dooddoener.Ik zat vol moordlusitge gedachtes , maar verzette me ertegen.
Ik voelde mijn duistere kracht naar boven komen ,het was alsof hij ineens tot leven kwam.Een huivering ging door me heen en emt al mijn kracht zette iuk hem naar positieve energie om en stak mijn armen uit om het licht te stoppen.
 Langzaam , heel langzaam remde het af.
 Toen hing het stil.
Ik rilde en probeerde de koude nevel , het felle licht op te lossen.


-----------------------------------


