Tessa Tinkels




Plots veranderde het in een lange , zilverachtige sliert.
 Ondanks dat het zo'n licht uitstraalde , was het triest , leeg in duister.
Als een kronkelende zwevende slang bewoog het haastig naar mijn hasl , naar mijn Teken toe.
Ik voelde me weer een dooddoener , had zin het licht toe te laten in mijn licham , zich te versmelten emt mijn duistere teken.
 Maar ergens besefte ik toch dat dat fout was , dat ik de goede wereld moest beschermen en daar zelf toe behoorde.Ik dacht even , ewen moment maar aan Bob.
Dat was de druppel.De sliert veranderde weer in een nevel en leek terug te deinzen.Ik was furieus.
Alle ongekende kracht in mij leek zich te intwikkelen , in een belangrijke seconde.Ik was woedend , boos op al het verdriet dat mijn was aangedaan.
Al het opgekropte verdriet, wanhoop, leegheid, woede , haat , jaloezie kwam eruit...
Ik gooide het eruit via mijn handen.
 alle kracht die ik had gooide ik naar die vreemde , duistere kracht.
Ik hield een soort onzichtbare bol met twee handen voor mij uit , en via dat kwamen mij  krachten eruit als een grote vloek.
De nevel was weg.
 In en klap verdwenen door mijn gebundelde kracht.
Even bleef ik hijgend staan van vermoeidheid en leegheid nu alles eruit was.
Toen liep ik als in een trance terug.


-----------------------------------


