Tessa Tinkels




De volgende dag opende ik slaperig mijn ogen.
'Goedemorgen , liefje' zei ma.Ze zat op de rand van mijn bed.Toen alles wat scherper werd , zag ik ook oma Molly , pa, Robin en Perkamentus.
Ik miste er twee.
Tim en Bob.
'Waar zijn Tim en Bob?' vroeg ik slaperig.
'Bob heeft ook een opdracht uit moeten voeren.Hij is moe en Tim is bij hem, ook opa is er.' legde pa uit.
Ik glimlachte slapjes.Bezorgd voelde ma aan of ik koorts had.
Plots schrok ik wakker uit mijn soezerige trance.Ik schoot omhoog , branden d van nieuwsgierigheid.
'Wie heeft gewonnen?' vroeg ik haastig ,half struikelend over de woorden.
'Bob Potter' glimlachte Robin.Ik grijnsde.Haar broer had gewonnen.Toch zat ze hier , bij haar...vriendin.
'B...-ben ik laatste?'Gespannen keek ik perkamentus aan.Zou ik..?
'Oh , nee...nee.' zei Perkamentushoofdschuddend. 'Mejuffrouw Bonkel is laatste geworden met 30 punten.Ze was ruim buiten de tijd , omdat ze door de erfgenaam van zwadderich was tegengehouden.'
De druk op mijn schouders verdween onmiddelijk.Toch was ik wel verdrietig , voor Anne.Door mij.....-
'Park?'
'Patty Park , ja.Die is gelijk met jouw geeindigt.' vertelde pa. 'Ik zat vroeger een jaar hoger als haar.Ze was een kreng.Zwadderaar.'
'Ik heb haar lesgegeven.Irritante dame.' zei ook ma.
Ik voelde me verdrietig.Anne had verloren.Door mij.Ze zou haar krachten kwijt raken.
Ik vond het afschuwelijk.
'En...wie is er derde?' vroeg ik nu met benepen stem.Ook de derde zou zijn krachten kwijt raken.Een huivering ging door me heen toen Perkamentus zweeg en mij aankeek.
'Jij en Park zijn tweede en derde geworden.Gelijk.Dus....de raad heeft besloten dat jullie geen krachten kwijt raken.'
Ik knikte.Ik vertrouwde mijn stem niet , maar ik was blij en opgelucht.
 Ik had de opdracht met succes volbracht.
Toch bleef er een verdrietig steekje binnenin zitten.
Vanwege Anne.En Bob...
'Is Bob beter?'
'Nee.Er slechts een iemand die hem beter kan maken.' zei hij.Ik rilde.Waarom maakte diegene hem dan beter?????
'Diegene heeft het nog niet door.Ik geef haar de tijd om erover na te denken , het te beseffen.'Gaf perkamentus als verklaring

Maar toen ik de slaapzaal uit kon , ik Tim en Bob op de gang zag.....
Ging een pij nlijke , ijskoude steek door mijn lichaam.
Bijna verloor ik het bewustzijn, maar ik kon me nog  op tijd vast grijpen , gelukkig.
Tim liep achter Bob aan.
Bob had zijn kin in de lucht , toverstok in de aanslag en die kille blik in zijn ogen.
Met tranen in mij ogen keek ik hem na , toen rende ik weg.Weg van deze ellende.
Robin holde me op de hielen achterna.
Bij de grote boom was ik een beetje tot rust gekomen.Ik zag de eenhoorn in de evrte grazen.Ik bedaarde een beetje en klom hoog in de boom.
 Robin kwam naast me zitten.Ze huilde ook.Erger als ik.
Met tranen in mijn ogen keek ik haar aan.
Toen omhelsde ik haar en een tijdje zaten we naast elkaar in de boom.Huilend.

Toen we alletwee gekalmeerd waren, bleven we nog even.
Mijn gedachten dwaalden af , naar de eenhoorn.
Ik had een tijdje gespeeld emt het idee hem te vangen...Maar toch...Hij was wild, en als ik echt van hem hield liet ik hem vrij leven.


-----------------------------------


