Sage




Aaaaww... slapende mensen zijn lief...!

Bij dit stukje had ik steeds 

De volgende ochtend waren de rollen omgedraaid. Lupin had een behoorlijk gat in de dag geslapen, en Tonks leek het wel leuk om hem eens een bezoekje te brengen.

Voorzichtig en zo stil mogelijk opende ze de deur naar zijn slaapkamer. Ze gluurde om het hoekje en ze zag dat hij inderdaad nog sliep.

Lupin lag op zijn rug. Zijn armen staken boven de dekens uit, en hij had kennelijk geen shirt aan. Met een steeds harder bonzend hart liep Tonks op hem af.

Van heel dichtbij had ze goed zicht op een aantal redelijke lidtekens die zichtbaar waren op zijn armen en zijn bovenlijf. Alleen één stukje ongeschonden huid viel extra op; het kuiltje tussen zijn sleutelbenen, aan het begin van zijn nek.

Ze kon niet precies verklaren waarom, maar Tonks bleef er gefixeerd naar staren. De aantrekkingskracht van dit stukje zachte, roze vlees werd steeds groter en groter… Tot ze zich voorover boog en er zachtjes een kusje op gaf.

Snel richtte ze zich weer op, maar er kwam bijna geen reactie van Lupin. Hij snoof alleen een beetje en draaide zijn hoofd met zijn gezicht van haar af. Een beetje beteuterd stond Tonks even te kijken.

Toen kreeg ze een ingeving. Zachtjes liet ze haar rechter wijsvinger vanaf zijn pols, naar omhoog over zijn huid glijden, van zijn elleboog naar zijn schouder, van zijn schouder naar het kuiltje ongeschonden huid…

Lupin kreunde zachtjes in zijn slaap, en keerde zijn gezicht weer terug haar kant op. Zijn lippen waren een klein beetje van elkaar, zo aanlokkelijk…

Weer boog Tonks zich over Lupin heen, dit keer langzamer. Heel voorzichtig plantte ze haar lippen op die van hem, en opende haar mond een klein stukje, zodat ze op zijn onderlip kon zuigen.

Met een schok werd Lupin wakker en ging recht overeind zitten in zijn bed. Tonks was zó geschrokken, dat ze achterover op de grond was gevallen.

“W – wat…” bracht Lupin uit, terwijl hij in zijn ogen wreef.

“Wakker worden, Remus,” zei Tonks, terwijl ze weer opstond en over haar achterste wreef.

“Mmmm…” zei Lupin, en pruilde zijn lippen een beetje. Met een klein zuchtje lied hij zich weer terugvallen in zijn kussens. Tonks had hem graag besprongen.

Even was het stil. Toen:

“Ik had een hele fijne droom, wist je dat?”

“Hmm?” zei Tonks.

“Ach, nou ja,” Lupin werd rood. “Eigelijk…”

“Zeg maar,” drong Tonks vriendelijk aan. Nee, ze was echt niet nieuwsgierig!

“Ik droomde dat je me kuste,” bekende Lupin, en hij keek snel naar zijn handen, die bovenop de dekens lagen. Zijn wangen gloeiden.

Tonks glimlachte. “Dat was vast heel fijn.” Lupin knikte moeizaam.

“Wist je,” zei Tonks plots, “je bent heel schattig, als je verlegen bent.” 

Lupin glimlachte. Verlegen.

“Dat verdient wel wat,” zei Tonks, en ze boog weer over hem heen.

Omdat ze haar ogen gesloten had, kon ze niet zien hoe groot die van Lupin waren geworden. Met ingehouden adem wachtte hij tot haar lippen zich weer los maakten van zijn rechter wang, die in brand leek te staan. 

Het moment leek een eeuwigheid te duren, en nog had Lupin graag gezien dat de tijd was stil gaan staan en haar lippen voor altijd tegen zijn wang geplakt zouden zitten. Het mocht niet zo zijn.

Na wat in werkelijkheid maar enkele seconden waren, ging Tonks weer overeind staan. Ze keek nog even naar Lupin, en liep toen naar de deur. Bij de deur draaide ze zich nog één keer om.

“Zie je bij het middageten,” zei ze met een knipoog. Toen was ze weg.

Lupin zat daarna nog enkele minuten in opperste verbazing naar de gesloten deur te staren.


-----------------------------------


