Sage




En dan nu... het laatste stukje! Misschien zal ik een andere keer nog eens wat met Lupin en Tonks doen, als het u behaagt...


Het duurde een tijdje voor Lupin tot zichzelf was gekomen en alles op een rijtje kon zetten.

“Goed,” zei hij zachtjes hardop tegen zichzelf. “Ik droom over Tonks die mij kust, ik word met een schok wakker, en ze zit op de grond in mijn kamer, duidelijk gevallen… Ik beken haar mijn droom en ze geeft me een kus op mijn wang… Wat is hier de logica?”

“Er zit geen logica in, m’n jongen,” zei een tovenaar in een schilderij boven zijn bed. “Dat noemt men liefde… en liefde is niet logisch.”

Lupin keek naar het schilderij op. “Hoe kwam Tonks eigelijk op de grond?”

Het schilderij gniffelde zachtjes. “Die kus was geen droom,” zei hij enkel.

Lupin voelde dat zijn hoofd weer wat begon te gloeien. Hij sloeg de dekens weg, en zwaaide zijn benen over de rand van zijn bed. Snel kleedde hij zich aan.

Met twee treden tegelijk stommelde Lupin even later de trap af. Bij de keukendeur bleef hij nog even staan om een hand door zijn haar te halen. Dat had toch geen zin; het viel weer precies terug op zijn plaats.

Voorzichtig duwde hij de deur open. Met een zucht van teleurstelling stapte hij naar binnen. Tonks was er niet.

“Waar is Tonks?” vroeg hij aan Molly Weasley.

“Die is zich aan het voorbereiden voor een nacht dienst op het Ministerie,” antwoordde Mrs Weasley.

Lupin keek haar niet-begrijpend aan en ze glimlachte. “Ze slaapt,” zei Mrs Weasley ter verduidelijking.

“Oh,” zei Lupin en hij liep snel de keuken weer uit. Mrs Weasley keek hem enigszins verbaasd na, een pan met een versgebakken ei voor Lupin nog in haar handen.

Het duurde niet lang voor Lupin op de deur van Tonks’ kamertje klopte. Hij had nog net de tijd genomen om z’n kleren weer uit te trekken en een kamerjas aan te doen.

“Binnen,” klonk de stem van Tonks gedempt van de andere kant. Voor de tweede keer die week deed Lupin de deur naar haar kamer open. Met een bonzend hart stapte hij naar binnen, en terwijl hij zorgde dat hij haar niet aankeek, sloot hij de deur achter zich.

“Remus?” zei Tonks verbaasd.

“Ja, ik dacht, je was niet meer in de keuken, dus ik zal je even opzoeken,” zei hij, en hij had maar al te goed door dat het erg stom moest klinken. “Dus, eh, hier ben ik.” Hij flapte een beetje doelloos met zijn armen.

Tonks staarde hem aan vanuit haar bed, waar ze haar dekens tot haar kin toe omhoog had getrokken. Hij knipperde een paar keer met zijn ogen.

“Heb je weer niks aan?” vroeg hij. Ze knikte. “Oh, in dat geval…” Hij knoopte de band van de kamerjas los, en liet hem van zich afglijden. Tonks’ hoofd werd rood en ze slikte.

“Eh, Remus? Je hebt niks aan…”

“Hm? Oh, dat is nou naar… Dan moet ik er maar bijkomen.”

Hij kroop vanaf het voeteneind naar haar toe, over het bed.

“Is er nog plaats, mejuffrouw?”

Tonks giechelde. “Natuurlijk, meneer. Voor u altijd.”

Van veel slapen kwam het voor Tonks niet meer…

EINDE!


-----------------------------------


