Moony




Deel 18* De terugkeer...

"Het kan niet waar zijn, ik droom! Dit kan echt niet." brabbelde Harry koortsachtig.
"Het kan, het kan, NIET! Het kan gewoon niet, dat is Sirius niet, dat kan niet."
Chicco blafte weer, deze keer stond hij naast de zwevende Ginny.
Het was alsof hij wilde zeggen, "Geen tijd om te welven in medelijden en dromen, je vrienden wachten op je."
Harry realiseerde zich het blijkbaar ook. "Mobilicorpus" zei hij zacht, en wees op Chicco en de zwarte hond. "Sirius?" zei hij voorzichtig. De zwarte hond blafte. Was dat een ja? Harry wist het niet. 
Hij boog weer voor Scheurbek, ging op zijn rug zitten, en steeg op.
Alle lichamen en beesten zweefden achter hem aan. 
Na nog geen minuut vliegen, had Harry de klif achter zich gelaten en had het bos plaatsgemaakt voor tegels. Scheurbek streek vlak voor het bordes neer en Harry stapte af. Blijkbaar viel hij op, want Professor Anderling kwam gelijk naar buiten.
"Potter! Wat is hier aan de hand?" vroeg ze, met een ongeruste blik op Harry.
"Je hoort op dit ogenblik niet buiten te zijn, ga - oh alle tovenaars op een stokje- Potter, help me eens." Professor Anderling had Ginny en Ron roerloos op de grond zien liggen. "Ze moeten zo snel mogelijk naar de ziekenzaal, Potter, neem jij die honden mee, ik zorg voor de Wemels."
Ze nam het over, en Harry zag Ron en Ginny weg zweven het kasteel in.
Verslagen stond hij buiten en keek om zich heen.
Ronan maakte nog steeds geruisloos protest tegen alles, en Chicco en de zwarte hond zaten rustig onderaan het bordes. 
Harry wist niet of hij de zwarte hond Sirius moest noemen, of niet. 
Hij ging zitten en sloeg zijn handen voor zn ogen.
"Met je vrienden komt alles goed, Harry." Zei de rustige stem achter hem.Harry keek om, Perkamentus was in de deuropening verschenen.
"Harry, het is wie je denkt dat het is." 
"Hoe kan dat? Sirius is dood! het kan  sirius niet zijn! dat kan - NIET!"
zei Harry, totaal overstuur.



Groetjes Moony


-----------------------------------


