Moony




Deel 20* Een paar ogen, starend naar leven...(2)

”Hallo Harry.” Zei Ron afwezig. Nog steeds even verbaasd als dat hij binnen was gekomen, reageerde Harry op Ron:”Ja, ook goedemorgen, maar wat doe jij hier eigenlijk? Moet je niet op de ziekenzaal zijn?”
 ”Nee nee, alles gaat prima…” zei hij dromerig. “Nou dat lijkt me niet” antwoordde Harry sarcastisch, “Je lijkt Loena wel…” 
Ron draaide zijn hoofd naar Harry, en stootte gelijk een gesmoord gilletje van de pijn, waarna hij even afwezig wat terug zei. “Heel grappig…heel grappig…” 
Het was even stil. “Weet je zeker dat alles goed gaat?” Vroeg Harry voorzichtig.
”Hij zei toch dat alles goed ging! Er is nog geen reden om hem te gaan uithoren!” Beet Hermelien hem toe, die blijkbaar alles gehoord had en van de trap kwam lopen.
Harry zuchtte, en nam zichzelf voor niets meer te zeggen.
“Ron, waarom ben je hier?” Vroeg ze, nadat ze naast Ron op haar hurken ging zitten.
”En ik mocht hem geen vragen stellen? Moet je eens naar jezelf kijken!” Sneerde Harry, die op ging staan. 
Hermelien grijnsde alleen maar, en wendde zich weer tot Ron. 
”Weet je…” zei ze, terwijl ze het verband van Ron verwisselde. 
”Ik wist dat je zo zou uitvallen tegen me…” Vervolgde ze haar verhaal rustig.
”Het was slechts een kwestie van tijd, en de goede woorden…”
“Alles leuk en aardig, maar waarom doe je zo” Vroeg Harry, nog steeds niet volledig weer afgekoeld. 
Hermelien keek hem aan, alsof ze het niet kon geloven dat hij dat vroeg. “Harry, het is zo simpel als wat! De Heer van het Duister voed zich met angst, en angst komt meestal voort uit woede, dus je zal je moeten leren beheersen! Zeker nu je het tegen hem zal moeten op nemen. Ron en ik willen je daarbij helpen, zo goed als we dat als vrienden kunnen doen!”  Weer viel er een onaangename stilte in hun gesprek. 
”We probeerden erachter te komen waar je, nou ja, kookpunt zit. Maar je werkt niet echt mee. Elke keer als we daar achter probeerden te komen, liep je weg.” 
Zei Hermelien uiteindelijk, nadat ze nieuw verband om Ron z’n arm had gedaan. 
”Dat wist ik niet…” 
”Nee natuurlijk wist je dat niet” antwoorde Ron, die zich eindelijk weer met het gesprek bemoeide. 



Groetjes Moony :) 
Het is niet groot, helaas, maargoed... :) Lees ze


-----------------------------------


