Pottergirl




HOOFDSTUK 2

De dag was voorbij en George hing het bordje ‘Gesloten’ voor de deur.
‘Het was echt druk vandaag!’, Zuchtte Fred toen hij de deur op slot deed.
‘Ja, ik denk dat ze zich thuis afvragen wanneer we nou eindelijk thuiskomen!’, Zei George.
Alsof het bijna automatisch ging, zoals elke avond na een dag hard werken, Verdwijnselden ze precies tegelijk.

‘Jullie zijn laat!’, Zei Molly Wemel bijna beschuldigend tegen haar tweelingzoons.
‘Het was erg druk in de winkel, mam, we moesten overwerken.’, Stelde George haar gerust.
Ze wisten allemaal hoeveel Molly om familie gaf.
‘Jullie eten staat op tafel.’, Zei Molly, en de tweeling ging snel zitten.
De anderen waren al klaar met eten, en waren hun vrije tijd aan het benutten.
Het nieuwe schooljaar op Zweinstein begon bijna weer, maar aangezien Ron Wemel, Harry Potter en Hermelien Griffel vorig jaar afgestudeerd waren, zochten ze naar een verdere opleiding.
Ginny Wemel daarentegen zou dit jaar aan haar laatste jaar op Zweinstein beginnen, en zat nerveus voor zich uit te staren.
Arthur Wemel las de krant, twee keer voor de zekerheid, om te kijken of er een baantje voor hem instond.
Hij was al een poos op zoek naar een nieuwe baan nadat hij ontslagen was door Malfidus.
Alle tovenaars en heksen die niet achter Jeweetwel stonden, wilden dat Malfidus meteen werd afgezet, maar nu de Dooddoeners teveel macht hadden konden ze niet zoveel doen tegen de Duistere Macht.
Jeweetwel had bijna vrij spel doordat de Schouwers ontslagen waren, en alle veiligheidsmaatregelen tegen Jeweetwel opgeheven waren.
Harry Potter, de jongen waar Jeweetwel het al zo lang op gemunt had, was in groot gevaar, en dat wist hij zelf ook.
Hij woonde niet meer bij zijn oom en tante, Herman en Petunia Duffeling en hun aller-irritantst zoontje Dirk, maar hij had een huis gekocht in Londen en kwam regelmatig naar de familie Wemel.
Ook Hermelien Griffel had een huis gekocht in Londen, en woonde vlakbij Harry.
Ron, Harry en Hermelien waren vanaf hun eerste jaar op Zweinstein vrienden geweest, en waren dat ook gebleven na hun avonturen op Zweinstein.
Fred en George begroetten iedereen en begonnen toen als gekken hun eten naar binnen te schrokken.
Binnen een record-tijd hadden ze hun eten op.
‘Waarom zo’n haast?’, Vroeg hun vader verbaasd.
‘We moeten nog even wat doen boven.’, Zeiden Fred en George tegelijk, en met een grote grijns op hun gezicht stormden ze de trappen naar hun kamer op.
Toen ze op hun kamer waren, pakten ze tegelijk een doos met spullen.
‘Waar gaan we vandaag aan werken?’, Vroeg Fred.
‘Geen idee, wat wil jij?’, Zei George.
‘Laten we de nieuwe versie van de Spijbelsmuldoos eens testen.’, Lachte Fred.
‘Goed idee!’
De Spijbelsmuldozen hadden ze geïntroduceerd in hun zevende jaar op Zweinstein, het jaar waarin ze school vaarwel hadden gezegd en er vandoor waren gegaan op hun bezems.
In hun Fopshop waren de Spijbelsmuldozen een groot succes onder studenten en leerlingen van Zweinstein, en de oudere doos was aan een nieuwere versie toe.
‘De Braakbabbelaars zijn nog steeds goed. De Neusbloednoga’s zijn inmiddels aan een vernieuwende smaak toe, want er zijn klachten gekomen dat de smaak tegenviel.’, Somde Fred op.
‘Ja, laten we beginnen met de Neusbloednoga’s.’, Beaamde George.
Na een poosje bebloede doekjes te hebben verwisseld om hun neus hadden ze ook door dat de smaak van de Neusbloednoga’s niet helemaal perfect was.
‘Volgens mij moeten we nog wat rozenblaadjessap toevoegen…’, Zei Fred vertwijfeld.
‘Misschien moeten we eens aardbeienextract proberen?’, Stelde George voor.
Nadat ze allebei de ideeën hadden geprobeerd, kwam aardbeienextract het beste uit de verf.

Blij, omdat ze de nieuwe Neusbloednoga hadden uitgevonden, liepen ze weer naar beneden.
Hun vader zat met zijn hoofd in zijn handen over de krant gebogen, nog steeds proberend een baan te vinden.
Opeens kreeg Fred een ingeving.
‘Pap, kom anders bij ons in de winkel werken!’, Zei hij enthousiast.
George knikte geestdriftig.
‘Ja, pap! Kom op! Dat word gezellig!’
Arthur Wemel zat nadenkend te kijken.
Hij keek naar zijn vrouw, die in de keuken naar de gebeurtenissen stond te kijken. 
‘Je moet het zelf weten, Arthur!’, Riep ze vanuit de keuken.
Arthur Wemel twijfelde.
‘Pap, als je bij ons komt werken, kunnen we de winkel uitbreiden en verdienen we meer! Dan hebben we eindelijk eens wat meer geld!’, Zei George.
Arthur keek zijn zoon aan.
‘Misschien heb je gelijk.’, Mompelde hij.


-----------------------------------


