Hummol




Hoii,

*zoekt in Wikipedia*


Omschrijving

Het woord puberteit is een afgeleide van het Latijnse woord pubertas. Puberen wordt soms als werkwoord gebruikt voor de manier waarop mensen (en dan jongeren in het bijzonder) zich willen afzetten tegen de gevestigde waarden. Jongeren voelen een biologische drang naar zelfstandigheid. Deze drang naar zelfstandigheid uit zich vaak in rebellie tegen het ouderlijke gezag. Deze vorm van rebellie wordt ook wel puberaal gedrag genoemd.

Geschiedenis

Vroeger werden jongeren omstreeks tien à twaalf jaar volwassen (waarschijnlijk gepaard gaande met een ontgroeningsritueel volgens hun cultuur). Vanaf het moment dat ze zich konden voortplanten werden zij op grond van hun lichamelijke rijpheid geacht in hun bestaan te kunnen voorzien.

Later is opleiding een grotere rol gaan spelen om te overleven en nam de huwbare leeftijd toe. Ook al was men al geslachtsrijp, men was nog niet klaar om kinderen voort te brengen, omdat men nog niet over de financiële middelen beschikten om een eigen gezin te onderhouden.

Psychische veranderingen

In de puberteit vindt een belangrijk deel van de bewustwording, en daardoor van de persoonlijkheidsvorming, plaats. Men voelt zich vaak onzeker over zichzelf wat frustrerend kan zijn. Hierdoor ontstaan vaak conflicten met de ouders en de omgeving.

Bij de meeste mensen komt het, bij een goede begeleiding, uiteindelijk tot een volwassen persoonlijkheidsvorming. Mocht dat niet het geval zijn, dan kan dat leiden tot een persoonlijkheidsstoornis.

Kijk, dat is dus het puber zijn en je zo voelen als een puber. Zelf ben ik bijna vijftien en (nog) noemen mensen me soms een puber ^^ Ook mijn ouders, als ik weer eens om niets boos word of rare gedachten heb. 
Vroeger was ik er altijd "bang" voor om puber te worden. Ik had het bij mijn broer/zus meegemaakt en wilde niet op eens een soort van ontwikkeling doormaken. Ok, ik weet dat iedereen het anders ervaart en dat ik er zelf bijna geen tot geen last van heb, maar het idee alleen al!.!

Soms gebruik ik het als een excuus. Als een leraar een opmerking over mijn gedrag heeft kan ik zeggen (en de hele klas natuurlijk) "Sorry, meneer, ik ben een puber, hé!". 

Het is een leuke maar moeilijke tijd vinden sommige ouders en kinderen, pubers dus. Ikzelf sta er niet vaak bij stil, maar dat deed ik daarnet wel en toen borrelden er een paar vragen en gedachten op. Misschien dat jullie je ervaringen, gedachten en vragen willen delen. Misschien ben je zelf wel een puber, misschien niet.

*Wanneer ben je (volgens jou) een puber en ben jij er een (of geweest)?
*Welke veranderingen waren/zijn merkbaar?
*Was/Is het een leuke of stomme tijd?
*Denk je er/Dacht je er over na of niet?
*etc..

Ohja, nog een kleine 'ervaring'. Ik vind het soms erg storend als er klasgenoten zijn die opeens helemaal van kledingstijl veranderen of heel kinderachtig doen of reageren. Ik weet, uit ervaring, hoe het is als je onzeker over je zelf bent, maar sommige mensen kunnen dat zo vreselijk uiten. Ook op het forum merk je (wel eens) wat van dit gedrag. Mensen die 'vriendjespolitiek' en dat soort onzin leuk vinden. Ja, ga je gang maar, maar ik zou er zelf voor zorgen dat de pubertijd leuk en draaglijk blijft ^^ 

Sjee, ik klik zo echt mega serieus (en een beetje puber-achtig ^^), maar het kwam zo maar in me op en daarom open ik dit topic.

HPwurm


-----------------------------------


