Sweet Hermione




Waarschuwing: Grote post.

Ohja, nog een kleine 'ervaring'. Ik vind het soms erg storend als er klasgenoten zijn die opeens helemaal van kledingstijl veranderen of heel kinderachtig doen of reageren. Ik weet, uit ervaring, hoe het is als je onzeker over je zelf bent, maar sommige mensen kunnen dat zo vreselijk uiten. Ook op het forum merk je (wel eens) wat van dit gedrag. Mensen die 'vriendjespolitiek' en dat soort onzin leuk vinden. Ja, ga je gang maar, maar ik zou er zelf voor zorgen dat de pubertijd leuk en draaglijk blijft ^^ 

Een typisch gevolg van de puberteit: 
je afzetten tegen ouders, ''de massa'' en regels (op school).
Heel normaal, in mijn ogen, voor de puberteit.
Het komt inderdaad gewoon voort uit onzekerheid. 
Op school zie ik ook: diegene die ''populair'' zijn, hebben zelfvertrouwen. 
Dat zijn diegenen die anderen met respect behandelen en daarom geliefd zijn. (Aan de andere kant heb je ook die schreeuwlelijken, dat dan weer wel.)

Ik begrijp wel dat je je eraan ergert. Vriendjespolitiek vind ik persoonlijk vaak wel oppervlakkig. 
Ik ken bijvoorbeeld ook een meisje die letterlijk alles ''stom'' vind. 
Soms is dat ergens wel schattig, omdat ik inderdaad dan denk: ''Ah, die puberteit hè.'' 
Maar ik kan me er ook aan ergeren, 
omdat ze dan heel gemene dingen kan zeggen over mensen die het absoluut 
niet verdienen. Dan heb ik zoiets van: ''Houd je even in''. 
Maar dan besef ik mij weer dat het haar leven is en ik me er eigelijk niet aan moet ergeren, omdat dat alleen maar vermoeiend is.


*Wanneer ben je (volgens jou) een puber en ben jij er een (of geweest)? 
Ehm... ik ben het eens met Wikipedia. (A)
Aan de andere kant vind ik dat je puberteit niet echt aan een bepaalde leeftijd kunt verbieden. 
Zo schijnt het dat hoogbegaafde mensen gemiddeld later puberen, en ook jongens later in de puberfase komen.

Ik ben nu wel een puber. 
Maar eigelijk heb ik niet een duidelijk beeld van mijn puberfase. 

*Welke veranderingen waren/zijn merkbaar? 
Zo rond mijn dertiende, veertiende (tweede klas) ging ik mij wel alternatiever kleden, maar dat was het dan ook.
Ik heb me nooit echt erg afgezet tegen mijn ouders, ze uit gescholden, agressief tegen ze geweest, overmatig alcohol genomen, gerookt, etc.
In dat opzicht ben ik een rustige pubermeid.
Een deel van de puberteit is bij mij misschien ook wel de interesses mode en uiterlijk, en het lezen van psychologische tijdschriften enzo.
Of misschien is dat ''volwassen worden''.

Het gedoe met jongens is bij mij veel later gekomen: toen ik bijna zestien was raakte ik pas geinteresseerd in ze en dat neemt nu wel toe.
Daarvoor was het meer van: ''Jongens bestaan. Ja, en verder?''
Ik ben lang kind geweest, geloof ik.

*Was/Is het een leuke of stomme tijd? 
Beide, inderdaad. Soms krijg ik echt emotionele buien en dan moet ik huilen om van alles. Best vervelend. Gelukkig heb ik dagboeken, zodat ik mijn gedachten en gebeurtenissen op een rijtje kan zetten.
Blijf ik er nog steeds mee zitten, dan maak ik er gedichten over.
Daardoor kan ik het meer ''verzegelen''.

*Denk je er/Dacht je er over na of niet? 
Ja. Nu. : o ) 


-----------------------------------


