Pottergirl




HOOFDSTUK 9
De gang werd ondertussen steeds hoger en hoger, en Fred en George zouden er nu wel twee keer op elkaar in passen.
Ze liepen verder, en het licht kwam steeds dichterbij.
Het leek alsof het een brandend vuur was, want het  flakkerde wild, hoewel er geen wind in de gang woei.
George begon iets sneller te lopen, maar Fred hield hem tegen.
'Stel dat er iemand is daar, en het is een vijandig iemand, een Duister iemand, dan moet hij of zij je niet horen, George. Blijf rustig lopen, voor het geval dat.'
George knikte, en ze liepen langzaam verder.

Uiteindelijk arriveerden ze bij het licht.
Het was inderdaad een vuur, in een open haard.
Het flakkerde wild alsof er een harde wind woei in de doodlopende gang, maar Fred en George voelden niets.
Ze zagen niemand, alleen vuur.
'De gang stopt hier.', merkte George zachtjes op.
'Inderdaad.'
Het was niet de stem van Fred die dit zei, en Fred en George keken allebei verschrikt om.
Een paar donkere gedaantes stonden achter hen.
De middelste had blijkbaar gesproken want hij liep langzaam naar voren, naar het licht toe.
'Wie... wie zijn jullie?', durfde Fred zachtjes uit te brengen.
'Wie wij zijn? Daar zal je snel genoeg achter komen, meneer Wemel.', zei de middelste gedaante.
Hoe wist die man hun naam?
De donkere gedaante stapte nog dichter naar het vuur toe, totdat zijn gezicht verlicht werd.
Fred voelde zich alsof alle adem in een keer uit zijn longen geperst was.
Hij merkte dat George zich net zo voelde, want die stond hijgend van schrik naast hem te trillen.

Het was Voldemort.


-----------------------------------


