Pottergirl




HOOFDSTUK 12
Het was de stem van Arthur.
'Pa!', bracht Fred moeizaam uit.
Maar zijn vader was niet de enige die eraan kwam.
Hij hoorde meer voetstappen.
Fred keek op en zag de gezichten van Lupos, Tonks, Wolkenveld en Dolleman.
Tonks rende meteen naar het levenloze lichaam van George, terwijl Lupos naar Fred toe kwam lopen.
'Fred, alles goed? Kun je meevechten?'
Fred knikte wazig, ging staan en kwam er toen achter dat Voldemort zijn toverstok nog had.
'Ik ben mijn toverstok verloren. Hij heeft hem...', fluisterde Fred, en hij wees op Voldemort.
'Accio toverstok!', riep Lupos, en Freds toverstok kwam uit het gewaad van een verbaasde Voldemort vliegen.
'George's toverstok ook.', zei Fred.
'Accio toverstok!', riep Lupos nog een keer, en ook de toverstok van George vloog naar hen toe.
'Pak je toverstok en vecht.', zei Lupos snel, en gaf Freds toverstok terug.
Fred rechtte zijn rug, keek richting Voldemort, Wormstaart en de andere Dooddoeners, en bedacht een spreuk.
'Paralitis!', riep Lupos naast hem, en richtte op een van de Dooddoeners.
De spreuk had effect en Fred gebruikte hem richting Wormstaart.
Ook Wormstaart lag verstijfd op de grond.
'Mooie, Fred!', riep Lupos, en het gevecht ging door.
Fred zag niet wat er om hem heen gebeurde, maar opeens hield Lupos hem tegen.
'Het is afgelopen, Fred.', zie hij rustig, en Fred keek hem aan.
Lupos' gezicht was nat van het zweet, en er zat een flinke snee op zijn wang, maar hij glimlachte zwakjes.
Ze liepen naar de anderen.
'Pa!', riep Fred, en nu rende hij naar hem toe.
Arthur omhelsde zijn zoon zo stevig als hij kon.
'Waar is George?', vroeg hij aan Fred toen hij hem had losgelaten.
Fred kon het niet meer hebben.
Hij barstte in tranen uit.
Tonks stond ook op.
'Hier.', zei ze zacht.
Arthur boog zich over het lichaam van George, en luisterde of hij een hartslag hoorde.
Toen keek hij alsof zijn doodvonnis had geklonken.
'Nee...', fluisterde hij. 'Nee!'
Zijn stem weerklonk in de lege gang.
'Arthur...', zei Dolleman, en voor het eerst in zijn leven hoorde Fred een vleugje medelijden in zijn stem.
Tonks omhelsde Arthur, die hulpeloos overeind was gekomen en tranen stroomden over zijn wangen.
Fred kon dit alles niet aanzien.
Hij liep weg.
Hij liep de gang uit.
Hij wilde dat dit de gang van het leven was, dan kon hij zo het leven uitlopen.


-----------------------------------


